أَخْبَرَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى ، عَنْ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ ، عَنْ الزُّهْرِيِّ ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ، قالَ : بَيْنَمَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي حُجْرَةٍ وَمَعَهُ مِدْرى يَحُكُّ بِهِ رَأْسَهُ، اطَّلَعَ إِلَيْهِ رَجُلٌ، فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ : " لَوْ أَعْلَمُ أَنَّكَ تَنْظُرُ لَقُمْتُ حَتَّى أَطْعَنَ بِهِ عَيْنَيْكَ. إِنَّمَا جُعِلَ الْإِذْنُ مِنْ أَجْلِ النَّظَرِ "
Sahl ibn Saʼd (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ bir hujrada, qoʻllarida boshlarini qashiydigan tarogʻ bilan turganlarida, bir kishi (teshikdan) u zotga qarab qoldi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Agar sen qarayotganingni bilganimda, turib, uni koʻzingga sanchgan boʻlardim. Ruxsat soʻrash faqat (begona) nigohdan (saqlanish) uchun joriy qilingan», dedilar.Саҳл ибн Саъд (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ бир ҳужрада, қўлларида бошларини қашийдиган тароғ билан турганларида, бир киши (тешикдан) у зотга қараб қолди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Агар сен қараётганингни билганимда, туриб, уни кўзингга санчган бўлардим. Рухсат сўраш фақат (бегона) нигоҳдан (сақланиш) учун жорий қилинган», дедилар.