أَخْبَرَنَا يَعْلَى ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيل ، عَنْ قَيْسٍ ، عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ ، قَالَ : " كُنَّا نَغْزُو مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا لَنَا طَعَامٌ إِلا هذَا السَّمُرُ، وَوَرَقُ الْحُبْلَةِ، حَتَّى إِنَّ أَحَدَنَا لَيَضَعُ كَمَا تَضَعُ الشَّاةُ، مَالَهُ خِلْطٌ، ثُمَّ أَصْبَحَتْ بَنُو أَسَدٍ تُعَزِّرُنِي ! لَقَدْ خِبْتُ إِذَنْ وَضَلَّ عَمَلِيَهْ "
Saʼd ibn Abu Vaqqos (roziyallohu anhu) aytdi: «Biz Rasululloh ﷺ bilan birga gʻazot qilardik, mana shu samur (chakanda) va hubla bargidan boshqa yeydigan taomimiz yoʻq edi; hatto birimiz qoʻy tezak tashlagandek, hech narsa qoʻshilmagan (quruq) holda hojat chiqarardi. Soʻng Banu Asad meni (dinda) taʼzirlaydigan (adabga chaqiradigan) boʻlibdi! Unda men ziyon koʻribman va amalim zoye boʻlibdi».Саъд ибн Абу Ваққос (розияллоҳу анҳу) айтди: «Биз Расулуллоҳ ﷺ билан бирга ғазот қилардик, мана шу самур (чаканда) ва ҳубла баргидан бошқа ейдиган таомимиз йўқ эди; ҳатто биримиз қўй тезак ташлагандек, ҳеч нарса қўшилмаган (қуруқ) ҳолда ҳожат чиқарарди. Сўнг Бану Асад мени (динда) таъзирлайдиган (адабга чақирадиган) бўлибди! Унда мен зиён кўрибман ва амалим зое бўлибди».