حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ الْمُغِيرَةِ ، حَدَّثَنَا مُعْتَمِرٌ ، عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ ، عَنْ أَبِي حَرْبِ بْنِ أَبِي الْأَسْوَدِ الدِّئلِيِّ ، عَنْ عَمِّهِ ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ ، قَالَ : أَتَانِي نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا نَائِمٌ فِي الْمَسْجِدِ فَضَرَبَنِي بِرِجْلِهِ، قَالَ : " أَلَا أَرَاكَ نَائِمًا فِيهِ؟ " قُلْتُ : يَا نَبِيَّ اللَّهِ، غَلَبَتْنِي عَيْنِي
Abu Zarr (roziyallohu anhu) aytdi: Allohning Nabiysi ﷺ men masjidda uxlab yotganimda oldimga keldilar va oyoqlari bilan turtib: «Seni shu yerda uxlab yotgan holda koʻrayapmanmi?» dedilar. Men: «Yo Nabiyalloh, koʻzim (uyqu) meni yengibdi», dedim.Абу Зарр (розияллоҳу анҳу) айтди: Аллоҳнинг Набийси ﷺ мен масжидда ухлаб ётганимда олдимга келдилар ва оёқлари билан туртиб: «Сени шу ерда ухлаб ётган ҳолда кўраяпманми?» дедилар. Мен: «Ё Набияллоҳ, кўзим (уйқу) мени енгибди», дедим.