حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ ، عَنْ الشَّعْبِيِّ ، أَنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ كَانَ لَا يَرُدُّ عَلَى أَخٍ لِأُمٍّ مَعَ أُمٍّ، وَلا عَلَى جَدَّةٍ، إِذَا كَانَ مَعَهَا غَيْرُهَا مَنْ لَهُ فَرِيضَةٌ، وَلَا عَلَى ابْنَةِ ابْنٍ، مَعَ ابْنَةِ الصُّلْبِ، وَلَا عَلَى امْرَأَةٍ وَزَوْج
Shaʼbiy (aytadi): Ibn Masʼud (roziyallohu anhu) ona bilan birga boʻlgan ona tomonidan akaga ham, oʻzi bilan birga belgilangan ulushi bor boshqa birov boʻlsa — buviga ham, tugʻishgan qiz bilan birga boʻlgan oʻgʻilning qiziga ham, xotin va erga ham radd qilmas edi.Шаъбий (айтади): Ибн Масъуд (розияллоҳу анҳу) она билан бирга бўлган она томонидан акага ҳам, ўзи билан бирга белгиланган улуши бор бошқа биров бўлса — бувига ҳам, туғишган қиз билан бирга бўлган ўғилнинг қизига ҳам, хотин ва эрга ҳам радд қилмас эди.