حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الرَّقِّيُّ ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو ، عَنْ زَيْدٍ ، عَنْ جَابِرٍ ، عَنْ أَبِي الضُّحَى ، عَنْ مَسْرُوقٍ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ ، قَالَ : " قَرَأَ رَجُلٌ عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ الْبَقَرَةَ ، وَآلَ عِمْرَانَ ، فَقَالَ : قَرَأْتَ سُورَتَيْنِ فِيهِمَا اسْمُ اللَّهِ الْأَعْظَمُ الَّذِي إِذَا دُعِيَ بِهِ، أَجَابَ، وَإِذَا سُئِلَ بِهِ أَعْطَى "
Masruq Abdullohdan rivoyat qiladi: Bir kishi Abdullohning huzurida Baqara va Oli Imronni oʻqidi. Shunda u: «Sen ikkita surani oʻqiding, ularda Allohning ismi aʼzami bordir — u bilan duo qilinsa, javob beradi; u bilan soʻralsa, ato etadi», dedi.Масруқ Абдуллоҳдан ривоят қилади: Бир киши Абдуллоҳнинг ҳузурида Бақара ва Оли Имронни ўқиди. Шунда у: «Сен иккита сурани ўқидинг, уларда Аллоҳнинг исми аъзами бордир — у билан дуо қилинса, жавоб беради; у билан сўралса, ато этади», деди.