أَخْبَرَنَا مَخْلَدُ بْنُ مَالِكٍ ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ ، عَنْ الْأَعْمَشِ ، عَنْ رَجَاءٍ الْأَنْصَارِيِّ ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ بِشْرٍ ، قَالَ : كُنَّا عِنْدَ خَبَّابِ بْنِ الْأَرَتِّ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ، فَاجْتَمَعَ إِلَيْهِ أَصْحَابُهُ وَهُوَ سَاكِتٌ، فَقِيلَ لَهُ : أَلَا تُحَدِّثُ أَصْحَابَكَ؟، قَالَ : " أَخَافُ أَنْ أَقُولَ لَهُمْ مَا لَا أَفْعَلُ "
Abdurrahmon ibn Bishr aytdi: Biz Xabbob ibn Arat (roziyallohu anhu)ning huzurida edik. Uning shogirdlari uning atrofiga toʻplandi, u esa jim edi. Unga: «Shogirdlaringizga hadis aytmaysizmi?» deyildi. U: «Ularga oʻzim qilmaydigan narsani aytishimdan qoʻrqaman», dedi.Абдурраҳмон ибн Бишр айтди: Биз Хаббоб ибн Арат (розияллоҳу анҳу)нинг ҳузурида эдик. Унинг шогирдлари унинг атрофига тўпланди, у эса жим эди. Унга: «Шогирдларингизга ҳадис айтмайсизми?» дейилди. У: «Уларга ўзим қилмайдиган нарсани айтишимдан қўрқаман», деди.