وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ: مَاتَ مَيِّتٌ مِنْ آلِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاجْتَمَعَ النِّسَاءُ يَبْكِينَ عَلَيْهِ فَقَامَ عُمَرُ يَنْهَاهُنَّ وَيَطْرُدُهُنَّ. فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «دَعْهُنَّ فَإِنَّ الْعَيْنَ دَامِعَةٌ وَالْقَلْبَ مُصَابٌ وَالْعَهْدَ قَرِيبٌ» . رَوَاهُ أَحْمد وَالنَّسَائِيّ
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ oilalaridan bir kishi vafot etdi, ayollar yigʻilib, uning uchun yigʻlashdi. Umar oʻrnidan turib, ularni qaytara boshladi va haydadi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Ularni qoʻyib ber, ey Umar, chunki koʻz yosh toʻkadi, qalb qaygʻuga botadi, ayriliq ham yaqin», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ оилаларидан бир киши вафот этди, аёллар йиғилиб, унинг учун йиғлашди. Умар ўрнидан туриб, уларни қайтара бошлади ва ҳайдади. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Уларни қўйиб бер, эй Умар, чунки кўз ёш тўкади, қалб қайғуга ботади, айрилиқ ҳам яқин», дедилар.