حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ الْمِصْرِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي يُونُسُ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَقُولُ إِذَا تُوُفِّيَ الْمُؤْمِنُ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَعَلَيْهِ الدَّيْنُ فَيَسْأَلُ " هَلْ تَرَكَ لِدَيْنِهِ مِنْ قَضَاءٍ " . فَإِنْ قَالُوا نَعَمْ . صَلَّى عَلَيْهِ وَإِنْ قَالُوا لاَ . قَالَ " صَلُّوا عَلَى صَاحِبِكُمْ " . فَلَمَّا فَتَحَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ الْفُتُوحَ قَالَ " أَنَا أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ فَمَنْ تُوُفِّيَ وَعَلَيْهِ دَيْنٌ فَعَلَىَّ قَضَاؤُهُ وَمَنْ تَرَكَ مَالاً فَهُوَ لِوَرَثَتِهِ " .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonlarida bir mumin qarzi boʻlgan holda vafot etsa, Rasululloh ﷺ: «U qarzini toʻlash uchun biror narsa qoldirganmi?» deb soʻrar edilar. Agar ular: «Ha», desa, u zot unga janoza namozi oʻqir edilar. Agar: «Yoʻq», desa: «Sheriklaringizga oʻzingiz namoz oʻqing», der edilar. Alloh oʻz Rasuliga fathlarni nasib etgach, u zot: «Men muminlarga ularning oʻzlaridan koʻra haqliroqman. Kim qarzi boʻlgan holda vafot etsa, uni toʻlash mening zimmamda. Kim mol qoldirsa, u uning vorislariga tegishlidir», dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонларида бир мумин қарзи бўлган ҳолда вафот этса, Расулуллоҳ ﷺ: «У қарзини тўлаш учун бирор нарса қолдирганми?» деб сўрар эдилар. Агар улар: «Ҳа», деса, у зот унга жаноза намози ўқир эдилар. Агар: «Йўқ», деса: «Шерикларингизга ўзингиз намоз ўқинг», дер эдилар. Аллоҳ ўз Расулига фатҳларни насиб этгач, у зот: «Мен муминларга уларнинг ўзларидан кўра ҳақлироқман. Ким қарзи бўлган ҳолда вафот этса, уни тўлаш менинг зиммамда. Ким мол қолдирса, у унинг ворисларига тегишлидир», дедилар.