حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ حَبِيبِ بْنِ سُلَيْمٍ، عَنْ بِلاَلِ بْنِ يَحْيَى، قَالَ كَانَ حُذَيْفَةُ إِذَا مَاتَ لَهُ الْمَيِّتُ قَالَ لاَ تُؤْذِنُوا بِهِ أَحَدًا إِنِّي أَخَافُ أَنْ يَكُونَ نَعْيًا إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ـ صلى الله عليه وسلم ـ بِأُذُنَىَّ هَاتَيْنِ يَنْهَى عَنِ النَّعْىِ .
Huzayfa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U kishining bir qarindoshi vafot etganida: «Buni hech kimga bildirmanglar, chunki men bu nash chaqirmoq (oʻlim eʼloni) boʻlib qolishidan qoʻrqaman. Men Rasululloh ﷺdan mana shu ikki qulogʻim bilan nash chaqirishdan qaytarganlarini eshitganman», derdi.Ҳузайфа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У кишининг бир қариндоши вафот этганида: «Буни ҳеч кимга билдирманглар, чунки мен бу наш чақирмоқ (ўлим эълони) бўлиб қолишидан қўрқаман. Мен Расулуллоҳ ﷺдан мана шу икки қулоғим билан наш чақиришдан қайтарганларини эшитганман», дерди.