قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ : " كُنْتُ أَبِيتُ فِي الْمَسْجِدِ فِي عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، وَكُنْتُ فَتًى شَابًّا عَزَبًا ، وَكَانَتِ الْكِلابُ تَبُولُ وَتُقْبِلُ ، وَتُدْبِرُ فِي الْمَسْجِدِ ، وَلَمْ يَكُونُوا يَرُشُّونَ شَيْئًا مِنْ ذَلِكَ " . قَالَ أَبُو بَكْرٍ : يَعْنِي تَبُولُ خَارِجَ الْمَسْجِدِ ، وَتُقْبِلُ وَتُدْبِرُ فِي الْمَسْجِدِ بَعْدَمَا بَالَتْ
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) dedi: «Men Rasululloh ﷺ zamonlarida masjidda tunar edim. Men yosh, uylanmagan yigit edim. Itlar masjidda siyib, kelib-ketib yurardi, lekin ular bundan hech narsani suv bilan sepmasdilar». Abu Bakr aytdi: Yaʼni itlar masjiddan tashqarida siyar, siyganidan keyin masjidda kelib-ketib yurardi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) деди: «Мен Расулуллоҳ ﷺ замонларида масжидда тунар эдим. Мен ёш, уйланмаган йигит эдим. Итлар масжидда сийиб, келиб-кетиб юрарди, лекин улар бундан ҳеч нарсани сув билан сепмасдилар». Абу Бакр айтди: Яъни итлар масжиддан ташқарида сияр, сийганидан кейин масжидда келиб-кетиб юрарди.