نَا مُوسَى بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمَسْرُوقِيُّ ، ثنا أَبُو أُسَامَةَ ، عَنْ بُرَيْدٍ يَعْنِي ابْنَ عَبْدِ اللَّهِ ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ ، عَنْ أَبِي مُوسَى ، قَالَ : خُسِفَتِ الشَّمْسُ فِي زَمَنِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، فَقَامَ فَزِعًا يَخْشَى أَنْ تَكُونَ السَّاعَةُ ، فَقَامَ حَتَّى أَتَى الْمَسْجِدَ ، فَقَامَ يُصَلِّي بِأَطْوَلِ قِيَامٍ وَرُكُوعٍ وَسُجُودٍ رَأَيْتُهُ يَفْعَلُهُ فِي صَلاةٍ قَطُّ ، ثُمَّ قَالَ : " إِنَّ هَذِهِ الآيَاتِ الَّتِي يُرْسِلُ اللَّهُ لا تَكُونُ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلا لِحَيَاتِهِ ، وَلَكِنَّ اللَّهَ يُرْسِلُهَا يُخَوِّفُ بِهَا عِبَادَهُ ، فَإِذَا رَأَيْتُمْ مِنْهَا شَيْئًا فَافْزَعُوا إِلَى ذِكْرِهِ ، وَدُعَائِهِ ، وَاسْتِغْفَارِهِ "
Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu) aytdi: Rasululloh ﷺ zamonlarida quyosh tutildi. Shunda u zot (bu) qiyomat boʻlmasinmikan deb qoʻrqib, sarosima holda turdilar va masjidga keldilar. Soʻng turib, men u zotning hech qachon namozda qilganini koʻrmagan darajada uzun qiyom, rukuʼ va sajda bilan namoz oʻqidilar. Soʻngra: «Albatta, Alloh yuboradigan bu oyatlar birovning oʻlimi yoki hayoti tufayli boʻlmaydi; balki Alloh ularni bandalarini ular bilan qoʻrqitish uchun yuboradi. Bas, qachon ulardan birortasini koʻrsangiz, Uni zikr qilishga, Unga duo qilishga va Undan magʻfirat soʻrashga shoshilinglar», dedilar.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу) айтди: Расулуллоҳ ﷺ замонларида қуёш тутилди. Шунда у зот (бу) қиёмат бўлмасинмикан деб қўрқиб, саросима ҳолда турдилар ва масжидга келдилар. Сўнг туриб, мен у зотнинг ҳеч қачон намозда қилганини кўрмаган даражада узун қиём, рукуъ ва сажда билан намоз ўқидилар. Сўнгра: «Албатта, Аллоҳ юборадиган бу оятлар бировнинг ўлими ёки ҳаёти туфайли бўлмайди; балки Аллоҳ уларни бандаларини улар билан қўрқитиш учун юборади. Бас, қачон улардан бирортасини кўрсангиз, Уни зикр қилишга, Унга дуо қилишга ва Ундан мағфират сўрашга шошилинглар», дедилар.