نَا بُنْدَارٌ ، ثنا يَحْيَى ، عَنْ شُعْبَةَ ، حَدَّثَنِي خُبَيْبُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ ، عَنْ أَبِي سَعِيدِ بْنِ الْمُعَلَّى ، قَالَ : مَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، وَأَنَا فِي الْمَسْجِدِ ، فَدَعَانِي ، فَلَمْ آتِهِ ، فَقَالَ : " مَا مَنَعَكَ أَنْ تَأْتِيَنِي " قُلْتُ : إِنِّي كُنْتُ أُصَلِّي ، قَالَ : أَلَمْ يَقُلِ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ : يَأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ ثُمَّ قَالَ : " أَلا أُعَلِّمُكَ أَفْضَلَ سُورَةٍ فِي الْقُرْآنِ قَبْلَ أَنْ أَخْرُجَ " ، فَلَمَّا ذَهَبَ يَخْرُجُ ذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ ، قَالَ : " الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ ، هِيَ السَّبْعُ الْمَثَانِي وَالْقُرْآنُ الْعَظِيمُ الَّذِي أُوتِيتُهُ " . فَحَدَّثَنَا بُنْدَارٌ مِنْ كِتَابِ شُعْبَةَ ، وَثنا يَحْيَى ، وَمُحَمَّدٌ ، عَنْ شُعْبَةَ ، عَنْ خُبَيْبٍ ، عَنْ حَفْصِ بْنِ عَاصِمٍ ، عَنْ أَبِي سَعِيدِ بْنِ الْمُعَلَّى ، قَالَ : مَرَّ بِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أُصَلِّي ، فَدَعَانِي بِمِثْلِهِ ، غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ : أَعْظَمُ سُورَةٍ
Abu Said ibn al-Muallo (roziyallohu anhu) aytdi: Men masjidda boʻlganimda Rasululloh ﷺ yonimdan oʻtdilar va meni chaqirdilar, men bormadim. Soʻng u zot: «Oldimga kelishingga nima toʻsqinlik qildi?» dedilar. Men: «Men namoz oʻqiyotgan edim», dedim. U zot: «Alloh azza va jalla: {Ey imon keltirganlar, Alloh va Rasuli sizlarni tiriltiradigan narsaga chaqirsa, ularga javob beringlar}, demaganmi?» dedilar. Soʻng: «Men chiqib ketmasimdan oldin senga Qurʼondagi eng afzal surani oʻrgataymi?» dedilar. U zot chiqmoqchi boʻlganlarida men buni u zotga eslatdim. U zot: «{Alhamdu lillahi robbil olamin} — u sabʼul masoniy va menga berilgan ulugʻ Qurʼondir», dedilar. Bundor buni bizga Shuʼbaning kitobidan soʻzlab berdi. Yahyo va Muhammad ham Shuʼbadan, u Xubaybdan, u Hafs ibn Osimdan, u Abu Said ibn al-Muallodan (rivoyat qildilar). U dedi: Men namoz oʻqiyotgan holimda Rasululloh ﷺ yonimdan oʻtdilar va meni chaqirdilar — shunga oʻxshash (keltirdi); faqat u: «eng ulugʻ sura», dedi.Абу Саид ибн ал-Муалло (розияллоҳу анҳу) айтди: Мен масжидда бўлганимда Расулуллоҳ ﷺ ёнимдан ўтдилар ва мени чақирдилар, мен бормадим. Сўнг у зот: «Олдимга келишингга нима тўсқинлик қилди?» дедилар. Мен: «Мен намоз ўқиётган эдим», дедим. У зот: «Аллоҳ азза ва жалла: {Эй имон келтирганлар, Аллоҳ ва Расули сизларни тирилтирадиган нарсага чақирса, уларга жавоб беринглар}, демаганми?» дедилар. Сўнг: «Мен чиқиб кетмасимдан олдин сенга Қуръондаги энг афзал сурани ўргатайми?» дедилар. У зот чиқмоқчи бўлганларида мен буни у зотга эслатдим. У зот: «{Алҳамду лиллаҳи роббил оламин} — у сабъул масоний ва менга берилган улуғ Қуръондир», дедилар. Бундор буни бизга Шуъбанинг китобидан сўзлаб берди. Яҳё ва Муҳаммад ҳам Шуъбадан, у Хубайбдан, у Ҳафс ибн Осимдан, у Абу Саид ибн ал-Муаллодан (ривоят қилдилар). У деди: Мен намоз ўқиётган ҳолимда Расулуллоҳ ﷺ ёнимдан ўтдилар ва мени чақирдилар — шунга ўхшаш (келтирди); фақат у: «энг улуғ сура», деди.