نَا زَكَرِيَّا بْنُ يَحْيَى بْنِ إِيَاسٍ ، ثنا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يُوسُفَ ، ثنا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُهَاجِرِ ، عَنْ عُرْوَةَ بْنِ رُوَيْمٍ ، عَنِ ابْنِ الدَّيْلَمِيِّ الَّذِي كَانَ يَسْكُنُ بَيْتَ الْمَقْدِسِ ، أَنَّهُ مَكَثَ فِي طَلَبِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ بِالْمَدِينَةِ ، فَسَأَلَ عَنْهُ ، قَالُوا : قَدْ سَارَ إِلَى مَكَّةَ ، فَأَتْبَعَهُ فَوَجَدَهُ قَدْ سَارَ إِلَى الطَّائِفِ فَأَتْبَعَهُ فَوَجَدَهُ فِي زُرْعَةٍ يَمْشِي مُخَاصِرًا رَجُلا مِنْ قُرَيْشٍ ، وَالْقُرَيْشِيُّ يُزِنُّ بِالْخَمْرِ ، فَلَمَّا لَقِيتُهُ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَيَّ . قَالَ : مَا عَدَا بِكَ الْيَوْمَ ، وَمِنْ أَيْنَ أَقْبَلْتَ ، فَأَخْبَرْتُهُ ، ثُمَّ سَأَلْتُهُ ، هَلْ سَمِعْتَ يَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَمْرٍو رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَكَرَ شَرَابَ الْخَمْرِ بِشَيْءٍ ؟ قَالَ : نَعَمْ ، فَانْتَزَعَ الْقُرَشِيُّ يَدَهُ ، ثُمَّ ذَهَبَ ، فَقَالَ : سَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ، يَقُولُ : " لا يَشْرَبُ الْخَمْرَ رَجُلٌ مِنْ أُمَّتِي فَيُقْبَلُ لَهُ صَلاةٌ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا "
Baytul Maqdisda yashaydigan Ibn ad-Daylamiy (rivoyat qiladi)ki, u Madinada Abdulloh ibn Amr ibn al-Osni izlab turdi va u haqda soʻradi. Ular: «U Makkaga ketdi», dedilar. U ortidan bordi va uni Toifga ketganini bildi; yana ortidan bordi va uni bir ekinzorda — Qurayshdan bir kishi bilan qoʻltiqlashib yurgan holda — topdi; u qurayshlik esa xamr bilan ayblanar edi. Uni uchratganimda men unga salom berdim, u ham menga salom berdi. U: «Bugun seni nima yoʻldan chiqardi va qayerdan kelding?» dedi. Men unga xabar berdim, soʻng undan: «Ey Abdulloh ibn Amr, Rasululloh ﷺ ning xamr ichish haqida biror narsa zikr qilganlarini eshitganmisan?» deb soʻradim. U: «Ha», dedi. Shunda qurayshlik qoʻlini tortib oldi va ketdi. U dedi: Men Nabiy ﷺ ning: «Ummatimdan bir kishi xamr ichsa, uning qirq kunlik namozi qabul qilinmaydi», deganlarini eshitganman.Байтул Мақдисда яшайдиган Ибн ад-Дайламий (ривоят қилади)ки, у Мадинада Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Осни излаб турди ва у ҳақда сўради. Улар: «У Маккага кетди», дедилар. У ортидан борди ва уни Тоифга кетганини билди; яна ортидан борди ва уни бир экинзорда — Қурайшдан бир киши билан қўлтиқлашиб юрган ҳолда — топди; у қурайшлик эса хамр билан айбланар эди. Уни учратганимда мен унга салом бердим, у ҳам менга салом берди. У: «Бугун сени нима йўлдан чиқарди ва қаердан келдинг?» деди. Мен унга хабар бердим, сўнг ундан: «Эй Абдуллоҳ ибн Амр, Расулуллоҳ ﷺ нинг хамр ичиш ҳақида бирор нарса зикр қилганларини эшитганмисан?» деб сўрадим. У: «Ҳа», деди. Шунда қурайшлик қўлини тортиб олди ва кетди. У деди: Мен Набий ﷺ нинг: «Умматимдан бир киши хамр ичса, унинг қирқ кунлик намози қабул қилинмайди», деганларини эшитганман.