نا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرٍ ، نا حَجَّاجُ بْنُ مُحَمَّدٍ ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ ، ثنا عُمَرُ بْنُ عَطَاءٍ ، وَثنا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ ، ثنا عَبْدُ الرَّزَّاقِ ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ ، أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ عَطَاءِ بْنِ أَبِي الْخُوَارِ . ح وَثنا عَلِيُّ بْنُ سَهْلٍ الرَّمْلِيُّ ، ثنا الْوَلِيدُ ، حَدَّثَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ ، عَنْ عُمَرَ بْنِ عَطَاءٍ ، قَالَ : أَرْسَلَنِي نَافِعُ بْنُ جُبَيْرٍ إِلَى السَّائِبِ بْنِ يَزِيدَ أَسْأَلُهُ ، فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ : نَعَمْ صَلَّيْتُ الْجُمُعَةَ فِي الْمَقْصُورَةِ مَعَ مُعَاوِيَةَ ، فَلَمَّا سَلَّمَ قُمْتُ أُصَلِّي ، فَأَرْسَلَ إِلَيَّ فَأَتَيْتُهُ ، فَقَالَ : " إِذَا صَلَّيْتَ الْجُمُعَةَ فَلا تَصِلْهَا بِصَلاةٍ ، إِلا أَنْ تَخْرُجَ أَوْ تَتَكَلَّمَ ؛ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَ بِذَلِكَ " . وَقَالَ ابْنُ رَافِعٍ ، وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ : أَمَرَ بِذَلِكَ أَلا تُوصِلَ صَلاةٌ بِصَلاةٍ حَتَّى تَخْرُجَ أَوْ تَتَكَلَّمَ . قَالَ أَبُو بَكْرٍ : 5 عُمَرُ بْنُ عَطَاءِ بْنِ أَبِي الْخُوَارِ هَذَا ثِقَةٌ 5 ، وَالآخَرُ هُوَ 5 عُمَرُ بْنُ عَطَاءٍ ، تَكَلَّمَ أَصْحَابُنَا فِي حَدِيثِهِ لِسُوءِ حِفْظِهِ 5 ، قَدْ رَوَى ابْنُ جُرَيْجٍ عَنْهُمَا جَمِيعًا
Soib ibn Yazid (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Umar ibn Ato aytdi: Nofiʼ ibn Jubayr meni Soib ibn Yazidning oldiga soʻrash uchun yubordi. Men undan soʻradim, u: «Ha, men Muoviya bilan maqsurada juma namozini oʻqidim. U salom berganida, men turib namoz oʻqiy boshladim. Shunda u menga odam yubordi, men uning oldiga bordim va u: ‹Juma namozini oʻqiganingda, chiqmaguningcha yoki gapirmaguningcha unga boshqa namozni ulama; zero, Rasululloh ﷺ shunga buyurganlar›, dedi», dedi. Ibn Rofiʼ va Abdurrahmon esa: Chiqmagunicha yoki gapirmaguncha namozga namoz ulanmasligiga buyurdilar, dedilar. Abu Bakr aytdi: Bu Umar ibn Ato ibn Abul-Xuvor ishonchli rovidir; boshqasi esa Umar ibn Ato boʻlib, hifzi yomonligi sababli ashoblarimiz uning hadisi haqida gapirganlar; Ibn Jurayj ikkalasidan ham rivoyat qilgan.Соиб ибн Язид (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Умар ибн Ато айтди: Нофиъ ибн Жубайр мени Соиб ибн Язиднинг олдига сўраш учун юборди. Мен ундан сўрадим, у: «Ҳа, мен Муовия билан мақсурада жума намозини ўқидим. У салом берганида, мен туриб намоз ўқий бошладим. Шунда у менга одам юборди, мен унинг олдига бордим ва у: ‹Жума намозини ўқиганингда, чиқмагунингча ёки гапирмагунингча унга бошқа намозни улама; зеро, Расулуллоҳ ﷺ шунга буюрганлар›, деди», деди. Ибн Рофиъ ва Абдурраҳмон эса: Чиқмагунича ёки гапирмагунча намозга намоз уланмаслигига буюрдилар, дедилар. Абу Бакр айтди: Бу Умар ибн Ато ибн Абул-Хувор ишончли ровидир; бошқаси эса Умар ибн Ато бўлиб, ҳифзи ёмонлиги сабабли ашобларимиз унинг ҳадиси ҳақида гапирганлар; Ибн Журайж иккаласидан ҳам ривоят қилган.