وَعَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «لَا وَفَاءَ لِنَذْرٍ فِي مَعْصِيَةٍ وَلَا فِيمَا لَا يَمْلِكُ الْعَبْدُ» . رَوَاهُ مُسْلِمٌ وَفِي رِوَايَةٍ: «لَا نَذْرَ فِي مَعْصِيّة الله»
Imron ibn Husayn (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Saqif (qabilasi) Banu Uqaylning ittifoqdoshlari edi. Saqif Rasululloh ﷺ ning sahobalaridan ikki kishini asir oldi, Rasululloh ﷺ ning sahobalari esa Banu Uqayldan bir kishini asir olib, u bilan birga al-Azboʼ (tuya)ni ham qoʻlga kiritishdi. Rasululloh ﷺ uning oldiga keldilar — u boʻlsa bogʻlangan holatda edi. (Asir): «Yo Muhammad!» — dedi. (U zot) uning oldiga keldilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Meni nima uchun ushlading va hojilarni boshlab yuruvchini (tuyani) nima uchun ushlading?» — dedi. (U zot) buni ulugʻlab: «Seni ittifoqdoshlaring Saqifning jinoyati sababli ushladim», — dedilar. Soʻng undan yuz oʻgirib ketdilar. Shunda u (yana) ovoz berib: «Yo Muhammad, yo Muhammad!» — dedi. Rasululloh ﷺ rahmdil va mehribon edilar, shu sabab uning oldiga qaytdilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Men musulmonman», — dedi. (U zot): «Buni oʻzing oʻzingga ega holingda aytganingda edi, butun najotga erishar eding», — dedilar. Soʻng yuz oʻgirib ketdilar. U (yana) ovoz berib: «Yo Muhammad, yo Muhammad!» — dedi. (U zot) uning oldiga keldilar va: «Senga nima boʻldi?» — dedilar. U: «Men ochman, meni ovqatlantir, men chanqaganman, menga suv ber», — dedi. (U zot): «Bu — sening hojating», — dedilar. Soʻng u ikki kishi (evaziga) bandalikdan ozod qilindi. (Roviy) dedi: Ansorlardan bir ayol asir olingan va al-Azboʼ ham qoʻlga kiritilgan edi. Ayol bogʻlangan holatda edi, qavm esa chorvalarini uylari oldida (kechqurun) dam oldirib turishar edi. Bir kechasi (ayol) bogʻlangan joyidan qutulib, tuyalarning oldiga keldi. U qaysi tuyaga yaqinlashsa, u boʻkirar, shu sabab uni qoʻyib, oxiri al-Azboʼning oldiga yetib keldi — u esa boʻkirmadi. (Roviy) dedi: u (tuya) koʻnikkan, itoatkor edi. (Ayol) uning orqasiga oʻtirib, soʻng uni haydadi, u (tuya) yoʻlga tushdi. (Qavm) buni sezib, uni izlashdi, lekin (ayol) ularni ojiz qoldirdi. (Roviy) dedi: (Ayol) Allohga, agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilgan edi. Madinaga yetib kelganida, odamlar uni koʻrib: «Bu al-Azboʼ-ku, Rasululloh ﷺ ning tuyasi!» — deyishdi. (Ayol): «Agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilgan», — dedi. Shunda (odamlar) Rasululloh ﷺ ning oldiga kelib, buni u zotga aytishdi. (U zot): «Subhanalloh! U (tuya)ga naqadar yomon mukofot beribdi! U Allohga, agar Alloh uni shu (tuya) ustida najot bersa, albatta uni soʻyishni nazr qilibdi. Maʼsiyatdagi nazrni bajarish yoʻq, banda ega boʻlmagan narsada ham (nazr bajarish yoʻq)», — dedilar. Ibn Hujrning rivoyatida: «Allohga maʼsiyatda nazr yoʻq», — deyilgan.Имрон ибн Ҳусайн (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Сақиф (қабиласи) Бану Уқайлнинг иттифоқдошлари эди. Сақиф Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларидан икки кишини асир олди, Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобалари эса Бану Уқайлдан бир кишини асир олиб, у билан бирга ал-Азбў (туя)ни ҳам қўлга киритишди. Расулуллоҳ ﷺ унинг олдига келдилар — у бўлса боғланган ҳолатда эди. (Асир): «Ё Муҳаммад!» — деди. (У зот) унинг олдига келдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мени нима учун ушладинг ва ҳожиларни бошлаб юрувчини (туяни) нима учун ушладинг?» — деди. (У зот) буни улуғлаб: «Сени иттифоқдошларинг Сақифнинг жинояти сабабли ушладим», — дедилар. Сўнг ундан юз ўгириб кетдилар. Шунда у (яна) овоз бериб: «Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!» — деди. Расулуллоҳ ﷺ раҳмдил ва меҳрибон эдилар, шу сабаб унинг олдига қайтдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мен мусулмонман», — деди. (У зот): «Буни ўзинг ўзингга эга ҳолингда айтганингда эди, бутун нажотга эришар эдинг», — дедилар. Сўнг юз ўгириб кетдилар. У (яна) овоз бериб: «Ё Муҳаммад, ё Муҳаммад!» — деди. (У зот) унинг олдига келдилар ва: «Сенга нима бўлди?» — дедилар. У: «Мен очман, мени овқатлантир, мен чанқаганман, менга сув бер», — деди. (У зот): «Бу — сенинг ҳожатинг», — дедилар. Сўнг у икки киши (эвазига) бандаликдан озод қилинди. (Ровий) деди: Ансорлардан бир аёл асир олинган ва ал-Азбў ҳам қўлга киритилган эди. Аёл боғланган ҳолатда эди, қавм эса чорваларини уйлари олдида (кечқурун) дам олдириб туришар эди. Бир кечаси (аёл) боғланган жойидан қутулиб, туяларнинг олдига келди. У қайси туяга яқинлашса, у бўкирар, шу сабаб уни қўйиб, охири ал-Азбўнинг олдига етиб келди — у эса бўкирмади. (Ровий) деди: у (туя) кўниккан, итоаткор эди. (Аёл) унинг орқасига ўтириб, сўнг уни ҳайдади, у (туя) йўлга тушди. (Қавм) буни сезиб, уни излашди, лекин (аёл) уларни ожиз қолдирди. (Ровий) деди: (Аёл) Аллоҳга, агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилган эди. Мадинага етиб келганида, одамлар уни кўриб: «Бу ал-Азбў-ку, Расулуллоҳ ﷺ нинг туяси!» — дейишди. (Аёл): «Агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилган», — деди. Шунда (одамлар) Расулуллоҳ ﷺ нинг олдига келиб, буни у зотга айтишди. (У зот): «Субҳаналлоҳ! У (туя)га нақадар ёмон мукофот берибди! У Аллоҳга, агар Аллоҳ уни шу (туя) устида нажот берса, албатта уни сўйишни назр қилибди. Маъсиятдаги назрни бажариш йўқ, банда эга бўлмаган нарсада ҳам (назр бажариш йўқ)», — дедилар. Ибн Ҳужрнинг ривоятида: «Аллоҳга маъсиятда назр йўқ», — дейилган.