وَعَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَقْسِمُ قَسْمًا أَتَاهُ ذُو الْخوَيْصِرَة وَهُوَ رجلٌ من بني تَمِيم فَقَالَ يَا رسولَ الله اعْدِلْ فَقَالَ وَيلك وَمن يَعْدِلُ إِذَا لَمْ أَعْدِلْ قَدْ خِبْتَ وَخَسِرْتَ إِن لم أكن أعدل فَقَالَ عمر لَهُ ائْذَنْ لي أضْرب عُنُقه فَقَالَ دَعْهُ فَإِنَّ لَهُ أَصْحَابًا يَحْقِرُ أَحَدُكُمْ صَلَاتَهُ مَعَ صَلَاتِهِمْ وَصِيَامَهُ مَعَ صِيَامِهِمْ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لَا يُجَاوِزُ تَرَاقِيَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ كَمَا يَمْرُقُ السَّهْمُ مِنَ الرَّمِيَّةِ يُنْظَرُ إِلَى نَصْلِهِ إِلَى رُصَافِهِ إِلَى نَضِيِّهِ وَهُوَ قِدْحُهُ إِلَى قُذَذِهِ فَلَا يُوجَدُ فِيهِ شَيْءٌ قَدْ سَبَقَ الْفَرْثَ وَالدَّمَ آيَتُهُمْ رَجُلٌ أَسْوَدُ إِحْدَى عَضُدَيْهِ مِثْلُ ثَدْيِ الْمَرْأَةِ أَوْ مِثْلُ الْبَضْعَةِ تَدَرْدَرُ وَيخرجُونَ على حِين فِرْقَةٍ مِنَ النَّاسِ قَالَ أَبُو سَعِيدٍ أَشْهَدُ أَنِّي سَمِعْتُ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَشْهَدُ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ قَاتَلَهُمْ وَأَنَا مَعَهُ فَأَمَرَ بذلك الرجل فالْتُمِسَ فَأُتِيَ بِهِ حَتَّى نَظَرْتُ إِلَيْهِ عَلَى نَعْتِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي نَعَتَهُ وَفِي رِوَايَةٍ: أَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرُ الْعَيْنَيْنِ نَاتِئُ الجبين كَثُّ اللِّحْيَةِ مُشْرِفُ الْوَجْنَتَيْنِ مَحْلُوقُ الرَّأْسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّد اتَّقِ الله فَقَالَ: «فَمن يُطِيع اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ فَيَأْمَنُنِي اللَّهُ عَلَى أَهْلِ الْأَرْضِ وَلَا تَأْمَنُونِي» فَسَأَلَ رَجُلٌ قَتْلَهُ فَمَنَعَهُ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ: «إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمًا يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ من الإِسلام مروق السهْم من الرَّمية يقتلُون أَهْلَ الْإِسْلَامِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الْأَوْثَانِ لَئِنْ أَدْرَكْتُهُمْ لأقتلنهم قتل عَاد» . مُتَّفق عَلَيْهِ
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Biz Allohning Rasuli ﷺ bilan birga edik — u (mol-mulk) taqsimlayotgan edi; shunda Bani Tamim qabilasidan bir kishi — Zul-Xuvaysira — kelib: «Yo Rasululloh! Adolat qiling», — dedi. Paygʻambar: «Holingga voy! Agar men adolat qilmasam, kim adolat qiladi? Agar men adolat qilmasam, men umidsiz ziyon koʻruvchi boʻlardim», — dedi. Umar: «Yo Rasululloh! Menga uning boshini chopib tashlashga ruxsat bering», — dedi. Paygʻambar ﷺ: «Uni qoʻyib qoʻy — chunki uning shunday hamrohlari borki, sizlar oʻz namozingizni ularning namozi oldida, oʻz roʻzangizni ularning roʻzasi oldida — arzimas (deb) hisoblaysizlar. Ular Qurʼonni oʻqiydi, lekin u (Qurʼon) ularning boʻgʻizlaridan oʻtmaydi (yaʼni unga amal qilmaydi); va ular — oʻq ov(hayvon)ining tanasidan oʻtib ketgandek — Islomdan chiqib ketadi; shu darajadaki, ovchi oʻqning temir (uchi)ga qaraganda, unda hech narsa (yaʼni na goʻsht, na qon) koʻrmaydi; u (oʻqning) risofiga qaraydi va hech narsa koʻrmaydi; nadiyiga qaraydi va hech narsa koʻrmaydi; va u quzaziga qaraydi va hech narsa koʻrmaydi — chunki oʻq (ov tanasidan) shu qadar tez (oʻtdiki,) hatto qon va najas (ham) unga yuqmadi. Ular taniladigan alomat shuki, ular orasida bir qora kishi boʻladi — uning bir qoʻli ayol koʻkragiga, yoki boʻsh (osilib turgan) bir parcha goʻshtga oʻxshaydi. Oʻsha odamlar — odamlar orasida ixtilof boʻlganda — paydo boʻladi», — dedi. Men guvohlik beramanki, men bu rivoyatni Allohning Rasuli ﷺ dan eshitdim; va men guvohlik beramanki, Ali ibn Abu Tolib bunday odamlar bilan jang qildi va men u bilan birga edim. U — Paygʻambar ﷺ taʼriflab bergan oʻsha kishini — qidirishni buyurdi. Oʻsha kishi (topilib) keltirildi va men unga qaradim — u xuddi Paygʻambar ﷺ taʼriflab bergandek (koʻrindi).Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Биз Аллоҳнинг Расули ﷺ билан бирга эдик — у (мол-мулк) тақсимлаётган эди; шунда Бани Тамим қабиласидан бир киши — Зул-Хувайсира — келиб: «Ё Расулуллоҳ! Адолат қилинг», — деди. Пайғамбар: «Ҳолингга вой! Агар мен адолат қилмасам, ким адолат қилади? Агар мен адолат қилмасам, мен умидсиз зиён кўрувчи бўлардим», — деди. Умар: «Ё Расулуллоҳ! Менга унинг бошини чопиб ташлашга рухсат беринг», — деди. Пайғамбар ﷺ: «Уни қўйиб қўй — чунки унинг шундай ҳамроҳлари борки, сизлар ўз намозингизни уларнинг намози олдида, ўз рўзангизни уларнинг рўзаси олдида — арзимас (деб) ҳисоблайсизлар. Улар Қуръонни ўқийди, лекин у (Қуръон) уларнинг бўғизларидан ўтмайди (яъни унга амал қилмайди); ва улар — ўқ ов(ҳайвон)ининг танасидан ўтиб кетгандек — Исломдан чиқиб кетади; шу даражадаки, овчи ўқнинг темир (учи)га қараганда, унда ҳеч нарса (яъни на гўшт, на қон) кўрмайди; у (ўқнинг) рисофига қарайди ва ҳеч нарса кўрмайди; надийига қарайди ва ҳеч нарса кўрмайди; ва у қузазига қарайди ва ҳеч нарса кўрмайди — чунки ўқ (ов танасидан) шу қадар тез (ўтдики,) ҳатто қон ва нажас (ҳам) унга юқмади. Улар таниладиган аломат шуки, улар орасида бир қора киши бўлади — унинг бир қўли аёл кўкрагига, ёки бўш (осилиб турган) бир парча гўштга ўхшайди. Ўша одамлар — одамлар орасида ихтилоф бўлганда — пайдо бўлади», — деди. Мен гувоҳлик бераманки, мен бу ривоятни Аллоҳнинг Расули ﷺ дан эшитдим; ва мен гувоҳлик бераманки, Али ибн Абу Толиб бундай одамлар билан жанг қилди ва мен у билан бирга эдим. У — Пайғамбар ﷺ таърифлаб берган ўша кишини — қидиришни буюрди. Ўша киши (топилиб) келтирилди ва мен унга қарадим — у худди Пайғамбар ﷺ таърифлаб бергандек (кўринди).