أَخْبَرَنَا مَحْمُودُ بْنُ غَيْلاَنَ، قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، قَالَ أَنْبَأَنَا الثَّوْرِيُّ، عَنْ أَبِيهِ، عَنِ ابْنِ أَبِي نُعْمٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ بَعَثَ عَلِيٌّ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ بِالْيَمَنِ بِذُهَيْبَةٍ فِي تُرْبَتِهَا فَقَسَمَهَا بَيْنَ الأَقْرَعِ بْنِ حَابِسٍ الْحَنْظَلِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي مُجَاشِعٍ وَبَيْنَ عُيَيْنَةَ بْنِ بَدْرٍ الْفَزَارِيِّ وَبَيْنَ عَلْقَمَةَ بْنِ عُلاَثَةَ الْعَامِرِيِّ ثُمَّ أَحَدِ بَنِي كِلاَبٍ وَبَيْنَ زَيْدِ الْخَيْلِ الطَّائِيِّ ثُمَّ أَحَدَ بَنِي نَبْهَانَ - قَالَ - فَغَضِبَتْ قُرَيْشٌ وَالأَنْصَارُ وَقَالُوا يُعْطِي صَنَادِيدَ أَهْلِ نَجْدٍ وَيَدَعُنَا فَقَالَ " إِنَّمَا أَتَأَلَّفُهُمْ " . فَأَقْبَلَ رَجُلٌ غَائِرَ الْعَيْنَيْنِ نَاتِئَ الْوَجْنَتَيْنِ كَثَّ اللِّحْيَةِ مَحْلُوقَ الرَّأْسِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ اتَّقِ اللَّهَ قَالَ " مَنْ يُطِعِ اللَّهَ إِذَا عَصَيْتُهُ أَيَأْمَنُنِي عَلَى أَهْلِ الأَرْضِ وَلاَ تَأْمَنُونِي " . فَسَأَلَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ قَتْلَهُ فَمَنَعَهُ فَلَمَّا وَلَّى قَالَ " إِنَّ مِنْ ضِئْضِئِ هَذَا قَوْمًا يَخْرُجُونَ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ لاَ يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنَ الدِّينِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنَ الرَّمِيَّةِ يَقْتُلُونَ أَهْلَ الإِسْلاَمِ وَيَدَعُونَ أَهْلَ الأَوْثَانِ لَئِنْ أَنَا أَدْرَكْتُهُمْ لأَقْتُلَنَّهُمْ قَتْلَ عَادٍ " .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Ali Yamanda ekan, Nabiy ﷺ ga tuprogʻi ichida boʻlgan bir boʻlak oltin yubordi. U zot uni al-Aqraʼ ibn Hobis al-Hanzaliy — Banu Mujoshiʼdan biri, Uyayna ibn Badr al-Fazoriy, Alqama ibn Ulosa al-Omiriy — Banu Kilobdan biri va Zayd al-Xayl at-Toiy — Banu Nabhondan biri oʻrtasida taqsimladilar. Shunda Quraysh va Ansor gʻazablandi va: «U Najd ahlining kattalariga beradi-yu, bizni tashlab qoʻyadi», deyishdi. U zot: «Men ularning koʻnglini ovlamoqdaman», dedilar. Shu payt koʻzlari chuqur, peshonasi doʻng, soqoli qalin, boshi qirilgan bir kishi kelib: «Ey Muhammad, Allohdan qoʻrq!» dedi. U zot: «Men Allohga itoat qilmasam, boshqa kim itoat qiladi? U meni yer ahli ustidan ishonch bilan qoʻydi, sizlar esa menga ishonmaysizlarmi?» dedilar. Qavmdan bir kishi uni oʻldirishga izn soʻradi, ammo u zot uni man qildilar. U kishi ortga qaytgach, u zot: «Bu kishining naslidan bir qavm chiqadiki, ular Qurʼon oʻqiydilar, ammo u tomoqlaridan oʻtmaydi. Ular oʻqning ovdan oʻtib ketganidek dindan chiqib ketadilar. Ular islom ahlini oʻldiradilar, butparastlarni esa tark etadilar. Agar men ularga yetsam, ularni Od qavmini oʻldirgandek oʻldirgan boʻlardim», dedilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Али Яманда экан, Набий ﷺ га тупроғи ичида бўлган бир бўлак олтин юборди. У зот уни ал-Ақраъ ибн Ҳобис ал-Ҳанзалий — Бану Мужошиъдан бири, Уяйна ибн Бадр ал-Фазорий, Алқама ибн Улоса ал-Омирий — Бану Килобдан бири ва Зайд ал-Хайл ат-Тоий — Бану Набҳондан бири ўртасида тақсимладилар. Шунда Қурайш ва Ансор ғазабланди ва: «У Нажд аҳлининг катталарига беради-ю, бизни ташлаб қўяди», дейишди. У зот: «Мен уларнинг кўнглини овламоқдаман», дедилар. Шу пайт кўзлари чуқур, пешонаси дўнг, соқоли қалин, боши қирилган бир киши келиб: «Эй Муҳаммад, Аллоҳдан қўрқ!» деди. У зот: «Мен Аллоҳга итоат қилмасам, бошқа ким итоат қилади? У мени ер аҳли устидан ишонч билан қўйди, сизлар эса менга ишонмайсизларми?» дедилар. Қавмдан бир киши уни ўлдиришга изн сўради, аммо у зот уни ман қилдилар. У киши ортга қайтгач, у зот: «Бу кишининг наслидан бир қавм чиқадики, улар Қуръон ўқийдилар, аммо у томоқларидан ўтмайди. Улар ўқнинг овдан ўтиб кетганидек диндан чиқиб кетадилар. Улар ислом аҳлини ўлдирадилар, бутпарастларни эса тарк этадилар. Агар мен уларга етсам, уларни Од қавмини ўлдиргандек ўлдирган бўлардим», дедилар.