وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ أَبَاهُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَانَ يُصَلِّي مِنَ اللَّيْلِ مَا شَاءَ اللَّهُ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ أَيْقَظَ أَهْلَهُ لِلصَّلَاةِ يَقُولُ لَهُمْ: الصَّلَاةُ ثُمَّ يَتْلُو هَذِهِ الْآيَةَ: (وَأْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلَاةِ وَاصْطَبِرْ عَلَيْهَا لَا نَسْأَلُكَ رِزْقًا نَحن نرزقك وَالْعَاقبَة للتقوى) رَوَاهُ مَالك
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Otasi Umar ibn Xattob (roziyallohu anhu) tunda Alloh xohlagancha namoz oʻqir, kechaning oxiri boʻlganda esa ahlini namozga uygʻotib, ularga: «Namoz!» der, soʻng bu oyatni tilovat qilar edi: {Ahlingni namozga buyur va oʻzing ham unga sabr qil. Biz sendan rizq soʻramaymiz, (aksincha) Biz seni rizqlantiramiz. Oqibat (yaxshi natija) taqvo (egalari) uchundir} (Toha 132). Molik rivoyat qilgan.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Отаси Умар ибн Хаттоб (розияллоҳу анҳу) тунда Аллоҳ хоҳлаганча намоз ўқир, кечанинг охири бўлганда эса аҳлини намозга уйғотиб, уларга: «Намоз!» дер, сўнг бу оятни тиловат қилар эди: {Аҳлингни намозга буюр ва ўзинг ҳам унга сабр қил. Биз сендан ризқ сўрамаймиз, (аксинча) Биз сени ризқлантирамиз. Оқибат (яхши натижа) тақво (эгалари) учундир} (Тоҳа 132). Молик ривоят қилган.