وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ مَهْدِيٍّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ، عَنْ أَبِي مُوسَى، - رضى الله عنه - قَالَ قَدِمْتُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ مُنِيخٌ بِالْبَطْحَاءِ فَقَالَ " بِمَ أَهْلَلْتَ " . قَالَ قُلْتُ أَهْلَلْتُ بِإِهْلاَلِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " هَلْ سُقْتَ مِنْ هَدْىٍ " . قُلْتُ لاَ . قَالَ " فَطُفْ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ حِلَّ " . فَطُفْتُ بِالْبَيْتِ وَبِالصَّفَا وَالْمَرْوَةِ ثُمَّ أَتَيْتُ امْرَأَةً مِنْ قَوْمِي فَمَشَطَتْنِي وَغَسَلَتْ رَأْسِي فَكُنْتُ أُفْتِي النَّاسَ بِذَلِكَ فِي إِمَارَةِ أَبِي بَكْرٍ وَإِمَارَةِ عُمَرَ فَإِنِّي لَقَائِمٌ بِالْمَوْسِمِ إِذْ جَاءَنِي رَجُلٌ فَقَالَ إِنَّكَ لاَ تَدْرِي مَا أَحْدَثَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ فِي شَأْنِ النُّسُكِ . فَقُلْتُ أَيُّهَا النَّاسُ مَنْ كُنَّا أَفْتَيْنَاهُ بِشَىْءٍ فَلْيَتَّئِدْ فَهَذَا أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ قَادِمٌ عَلَيْكُمْ فَبِهِ فَائْتَمُّوا فَلَمَّا قَدِمَ قُلْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مَا هَذَا الَّذِي أَحْدَثْتَ فِي شَأْنِ النُّسُكِ قَالَ إِنْ نَأْخُذْ بِكِتَابِ اللَّهِ فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ { وَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلَّهِ} وَإِنْ نَأْخُذْ بِسُنَّةِ نَبِيِّنَا عَلَيْهِ الصَّلاَةُ وَالسَّلاَمُ فَإِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم لَمْ يَحِلَّ حَتَّى نَحَرَ الْهَدْىَ .
Abu Muso (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Men Rasululloh ﷺ ning oldlariga keldim, u zot Bathoda (tuyalarini choʻktirib) tushgan edilar. U zot: «Nima bilan ihrom bogʻlading?» dedilar. Men: «Nabiy ﷺ ning ihromi bilan ihrom bogʻladim» dedim. U zot: «Hadiy (qurbonlik) haydab keldingmi?» dedilar. Men: «Yoʻq» dedim. U zot: «Bas, Baytni hamda Safo va Marvani tavof qil, soʻng ihromdan chiq» dedilar. Men Baytni hamda Safo va Marvani tavof qildim, soʻng qavmimdan boʻlgan bir ayolning oldiga keldim, u meni taradi va boshimni yuvdi. Men buni Abu Bakrning amirligida va Umarning amirligida odamlarga fatvo qilib berar edim. Men (haj) mavsumida turgan edim, shu payt oldimga bir kishi kelib: «Sen amirul-muʼminin manosik (haj amallari) borasida nima (yangilik) joriy qilganini bilmaysan» dedi. Shunda men: «Ey odamlar, biz kimga biror narsa borasida fatvo bergan boʻlsak, shoshilmasin, mana amirul-muʼminin sizlarning oldingizga kelmoqda, bas, unga ergashinglar» dedim. U (Umar) kelganida, men: «Ey amirul-muʼminin, manosik borasida joriy qilgan bu narsang nima?» dedim. U: «Agar Allohning Kitobini olsak, albatta Alloh azza va jalla: {Hajni va umrani Alloh uchun toʻkis ado eting} dedi; agar Nabiymizning — unga salavot va salom boʻlsin — sunnatini olsak, albatta Nabiy ﷺ hadiyni soʻymaguncha ihromdan chiqmadilar» dedi.Абу Мусо (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мен Расулуллоҳ ﷺ нинг олдларига келдим, у зот Батҳода (туяларини чўктириб) тушган эдилар. У зот: «Нима билан иҳром боғладинг?» дедилар. Мен: «Набий ﷺ нинг иҳроми билан иҳром боғладим» дедим. У зот: «Ҳадий (қурбонлик) ҳайдаб келдингми?» дедилар. Мен: «Йўқ» дедим. У зот: «Бас, Байтни ҳамда Сафо ва Марвани тавоф қил, сўнг иҳромдан чиқ» дедилар. Мен Байтни ҳамда Сафо ва Марвани тавоф қилдим, сўнг қавмимдан бўлган бир аёлнинг олдига келдим, у мени таради ва бошимни ювди. Мен буни Абу Бакрнинг амирлигида ва Умарнинг амирлигида одамларга фатво қилиб берар эдим. Мен (ҳаж) мавсумида турган эдим, шу пайт олдимга бир киши келиб: «Сен амирул-муъминин маносик (ҳаж амаллари) борасида нима (янгилик) жорий қилганини билмайсан» деди. Шунда мен: «Эй одамлар, биз кимга бирор нарса борасида фатво берган бўлсак, шошилмасин, мана амирул-муъминин сизларнинг олдингизга келмоқда, бас, унга эргашинглар» дедим. У (Умар) келганида, мен: «Эй амирул-муъминин, маносик борасида жорий қилган бу нарсанг нима?» дедим. У: «Агар Аллоҳнинг Китобини олсак, албатта Аллоҳ азза ва жалла: {Ҳажни ва умрани Аллоҳ учун тўкис адо этинг} деди; агар Набиймизнинг — унга салавот ва салом бўлсин — суннатини олсак, албатта Набий ﷺ ҳадийни сўймагунча иҳромдан чиқмадилар» деди.