Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: «Biz bir tun oxirgi xufton namozi uchun Rasululloh ﷺ ni kutib turdik. U zot bizning oldimizga tunning uchdan biri oʻtganida yoki undan keyin chiqdilar. Biz uni oilasidagi biror ish band qildimi yoki boshqa narsami — bilmaymiz. Chiqqanlarida shunday dedilar: ‹Albatta, siz shunday namozni kutyapsizki, uni sizdan boshqa hech bir din ahli kutmaydi. Agar ummatimga ogʻir boʻlmasligini (bilganimda), ularga bu namozni mana shu soatda oʻqib berardim›». Soʻng muazzinga buyurdilar, u takbir aytdi va (u zot) namoz oʻqitdilar.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: «Биз бир тун охирги хуфтон намози учун Расулуллоҳ ﷺ ни кутиб турдик. У зот бизнинг олдимизга туннинг учдан бири ўтганида ёки ундан кейин чиқдилар. Биз уни оиласидаги бирор иш банд қилдими ёки бошқа нарсами — билмаймиз. Чиққанларида шундай дедилар: ‹Албатта, сиз шундай намозни кутяпсизки, уни сиздан бошқа ҳеч бир дин аҳли кутмайди. Агар умматимга оғир бўлмаслигини (билганимда), уларга бу намозни мана шу соатда ўқиб берардим›». Сўнг муаззинга буюрдилар, у такбир айтди ва (у зот) намоз ўқитдилар.