وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ، كَانَ يَقُولُ مَنْ أَذِنَ لِعَبْدِهِ أَنْ يَنْكِحَ فَالطَّلاَقُ بِيَدِ الْعَبْدِ لَيْسَ بِيَدِ غَيْرِهِ مِنْ طَلاَقِهِ شَىْءٌ فَأَمَّا أَنْ يَأْخُذَ الرَّجُلُ أَمَةَ غُلاَمِهِ أَوْ أَمَةَ وَلِيدَتِهِ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ .
Nofeʼ (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo) shunday derdi: Kim quliga nikohlanishga izn bersa, taloq qulning qoʻlidadir; uning taloqidan hech narsa boshqaning qoʻlida emas. Kishining oʻz qulining choʻrisini yoki oʻz choʻrisining choʻrisini (oʻziga) olishiga esa uning zimmasida gunoh yoʻqdir.Нофеъ (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо) шундай дерди: Ким қулига никоҳланишга изн берса, талоқ қулнинг қўлидадир; унинг талоқидан ҳеч нарса бошқанинг қўлида эмас. Кишининг ўз қулининг чўрисини ёки ўз чўрисининг чўрисини (ўзига) олишига эса унинг зиммасида гуноҳ йўқдир.