وَحَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، قَالَ لَهُ إِذَا كُنْتَ فِي سَفَرٍ فَإِنْ شِئْتَ أَنْ تُؤَذِّنَ وَتُقِيمَ فَعَلْتَ وَإِنْ شِئْتَ فَأَقِمْ وَلاَ تُؤَذِّنْ . قَالَ يَحْيَى سَمِعْتُ مَالِكًا يَقُولُ لاَ بَأْسَ أَنْ يُؤَذِّنَ الرَّجُلُ وَهُوَ رَاكِبٌ .
Hisham ibn Urva (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, otasi unga: «Safarda boʻlsang, xohlasang azon va iqoma aytasan, xohlasang iqoma aytib, azon aytmaysan», dedi. Yahyo aytdi: Men Molikning shunday deganini eshitdim: «Kishining ulov ustida minib turib azon aytishida zarar yoʻq».Ҳишам ибн Урва (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, отаси унга: «Сафарда бўлсанг, хоҳласанг азон ва иқома айтасан, хоҳласанг иқома айтиб, азон айтмайсан», деди. Яҳё айтди: Мен Моликнинг шундай деганини эшитдим: «Кишининг улов устида миниб туриб азон айтишида зарар йўқ».