حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، أَنَّهُ سُئِلَ عَنْ رَضَاعَةِ الْكَبِيرِ، فَقَالَ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ، أَنَّ أَبَا حُذَيْفَةَ بْنَ عُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ، وَكَانَ، مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَكَانَ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا وَكَانَ تَبَنَّى سَالِمًا الَّذِي يُقَالُ لَهُ سَالِمٌ مَوْلَى أَبِي حُذَيْفَةَ كَمَا تَبَنَّى رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم زَيْدَ بْنَ حَارِثَةَ وَأَنْكَحَ أَبُو حُذَيْفَةَ سَالِمًا وَهُوَ يَرَى أَنَّهُ ابْنُهُ أَنْكَحَهُ بِنْتَ أَخِيهِ فَاطِمَةَ بِنْتَ الْوَلِيدِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ رَبِيعَةَ وَهِيَ يَوْمَئِذٍ مِنَ الْمُهَاجِرَاتِ الأُوَلِ وَهِيَ مِنْ أَفْضَلِ أَيَامَى قُرَيْشٍ فَلَمَّا أَنْزَلَ اللَّهُ تَعَالَى فِي كِتَابِهِ فِي زَيْدِ بْنِ حَارِثَةَ مَا أَنْزَلَ فَقَالَ {ادْعُوهُمْ لآبَائِهِمْ هُوَ أَقْسَطُ عِنْدَ اللَّهِ فَإِنْ لَمْ تَعْلَمُوا آبَاءَهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ وَمَوَالِيكُمْ} رُدَّ كُلُّ وَاحِدٍ مِنْ أُولَئِكَ إِلَى أَبِيهِ فَإِنْ لَمْ يُعْلَمْ أَبُوهُ رُدَّ إِلَى مَوْلاَهُ فَجَاءَتْ سَهْلَةُ بِنْتُ سُهَيْلٍ وَهِيَ امْرَأَةُ أَبِي حُذَيْفَةَ وَهِيَ مِنْ بَنِي عَامِرِ بْنِ لُؤَىٍّ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ كُنَّا نَرَى سَالِمًا وَلَدًا وَكَانَ يَدْخُلُ عَلَىَّ وَأَنَا فُضُلٌ وَلَيْسَ لَنَا إِلاَّ بَيْتٌ وَاحِدٌ فَمَاذَا تَرَى فِي شَأْنِهِ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَرْضِعِيهِ خَمْسَ رَضَعَاتٍ فَيَحْرُمُ بِلَبَنِهَا " . وَكَانَتْ تَرَاهُ ابْنًا مِنَ الرَّضَاعَةِ فَأَخَذَتْ بِذَلِكَ عَائِشَةُ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ فِيمَنْ كَانَتْ تُحِبُّ أَنْ يَدْخُلَ عَلَيْهَا مِنَ الرِّجَالِ فَكَانَتْ تَأْمُرُ أُخْتَهَا أُمَّ كُلْثُومٍ بِنْتَ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ وَبَنَاتِ أَخِيهَا أَنْ يُرْضِعْنَ مَنْ أَحَبَّتْ أَنْ يَدْخُلَ عَلَيْهَا مِنَ الرِّجَالِ وَأَبَى سَائِرُ أَزْوَاجِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَنْ يَدْخُلَ عَلَيْهِنَّ بِتِلْكَ الرَّضَاعَةِ أَحَدٌ مِنَ النَّاسِ وَقُلْنَ لاَ وَاللَّهِ مَا نَرَى الَّذِي أَمَرَ بِهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَهْلَةَ بِنْتَ سُهَيْلٍ إِلاَّ رُخْصَةً مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي رَضَاعَةِ سَالِمٍ وَحْدَهُ لاَ وَاللَّهِ لاَ يَدْخُلُ عَلَيْنَا بِهَذِهِ الرَّضَاعَةِ أَحَدٌ فَعَلَى هَذَا كَانَ أَزْوَاجُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فِي رَضَاعَةِ الْكَبِيرِ .
Ibn Shihob (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, undan katta (yoshli) kishini emizish haqida soʻralgan edi. U dedi: «Menga Urva ibn az-Zubayr (rahimahulloh) xabar berishicha, Abu Huzayfa ibn Utba ibn Rabiʼa (roziyallohu anhu) — u Rasululloh ﷺ ning sahobalaridan boʻlib, Badrda ishtirok etgan edi — Rasululloh ﷺ Zayd ibn Horisa (roziyallohu anhu)ni oʻgʻil qilib olganlaridek, Solimni (u ‹Abu Huzayfaning mavlosi Solim› deb ataladi) oʻgʻil qilib olgan edi. Abu Huzayfa Solimni oʻz oʻgʻlim deb hisoblab, unga akasining qizi Fotima bint al-Valid ibn Utba ibn Rabiʼani nikohlab berdi — u oʻsha kunlarda dastlabki muhojira ayollardan va Qurayshning eng afzal turmushga chiqmagan ayollaridan edi. Alloh taolo oʻz Kitobida Zayd ibn Horisa haqida nozil qilganini nozil qilib: {Ularni otalariga nisbat berib chaqiringlar. Bu Alloh nazdida adolatliroqdir. Agar otalarini bilmasangiz, ular dindagi birodarlaringiz va mavlolaringizdir} (Ahzob, 5) deganda, ularning har biri oʻz otasiga qaytarildi; agar otasi bilinmasa, mavlosiga qaytarildi. Shunda Abu Huzayfaning xotini, Banu Omir ibn Luayydan boʻlgan Sahla bint Suhayl (roziyallohu anho) Rasululloh ﷺ ning oldilariga kelib: ‹Yo Rasululloh, biz Solimni oʻgʻil deb bilardik, u yonimga kirib turardi, holbuki men uyda yengil kiyingan holatda boʻlardim, bizning esa bir uydan boshqa uyimiz yoʻq. Uning ishida nima deb oʻylaysiz?› dedi. Rasululloh ﷺ unga: ‹Uni besh marta emizgin, shunda u sening suting bilan (senga) mahram boʻladi›, dedilar. Shundan soʻng u (Sahla) Solimni emizishdan boʻlgan oʻgʻil deb bila boshladi. Oisha ummul-moʻminin (roziyallohu anho) ham oʻz oldiga kirishini istagan erkaklar borasida shu (hukm)ni oldi: u opasi Umm Kulsum bint Abu Bakr as-Siddiq va akasining qizlariga, oʻz oldiga kirishini istagan erkaklarni emizishni buyurardi. Nabiy ﷺ ning qolgan xotinlari esa bu emizish bilan biror kishining ular oldiga kirishidan bosh tortib: ‹Yoʻq, Allohga qasamki, Rasululloh ﷺ Sahla bint Suhaylga buyurgan narsani faqat Solimning oʻzini emizish borasida Rasululloh ﷺ dan (berilgan) ruxsat (imtiyoz) deb bilamiz. Yoʻq, Allohga qasamki, bu emizish bilan hech kim bizning oldimizga kira olmaydi›, dedilar. Nabiy ﷺ ning xotinlari katta (yoshli)ni emizish borasida ana shu (fikr)da edilar».Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, ундан катта (ёшли) кишини эмизиш ҳақида сўралган эди. У деди: «Менга Урва ибн аз-Зубайр (раҳимаҳуллоҳ) хабар беришича, Абу Ҳузайфа ибн Утба ибн Рабиъа (розияллоҳу анҳу) — у Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларидан бўлиб, Бадрда иштирок этган эди — Расулуллоҳ ﷺ Зайд ибн Ҳориса (розияллоҳу анҳу)ни ўғил қилиб олганларидек, Солимни (у ‹Абу Ҳузайфанинг мавлоси Солим› деб аталади) ўғил қилиб олган эди. Абу Ҳузайфа Солимни ўз ўғлим деб ҳисоблаб, унга акасининг қизи Фотима бинт ал-Валид ибн Утба ибн Рабиъани никоҳлаб берди — у ўша кунларда дастлабки муҳожира аёллардан ва Қурайшнинг энг афзал турмушга чиқмаган аёлларидан эди. Аллоҳ таоло ўз Китобида Зайд ибн Ҳориса ҳақида нозил қилганини нозил қилиб: {Уларни оталарига нисбат бериб чақиринглар. Бу Аллоҳ наздида адолатлироқдир. Агар оталарини билмасангиз, улар диндаги биродарларингиз ва мавлоларингиздир} (Аҳзоб, 5) деганда, уларнинг ҳар бири ўз отасига қайтарилди; агар отаси билинмаса, мавлосига қайтарилди. Шунда Абу Ҳузайфанинг хотини, Бану Омир ибн Луаййдан бўлган Саҳла бинт Суҳайл (розияллоҳу анҳо) Расулуллоҳ ﷺ нинг олдиларига келиб: ‹Ё Расулуллоҳ, биз Солимни ўғил деб билардик, у ёнимга кириб турарди, ҳолбуки мен уйда енгил кийинган ҳолатда бўлардим, бизнинг эса бир уйдан бошқа уйимиз йўқ. Унинг ишида нима деб ўйлайсиз?› деди. Расулуллоҳ ﷺ унга: ‹Уни беш марта эмизгин, шунда у сенинг сутинг билан (сенга) маҳрам бўлади›, дедилар. Шундан сўнг у (Саҳла) Солимни эмизишдан бўлган ўғил деб била бошлади. Оиша уммул-мўминин (розияллоҳу анҳо) ҳам ўз олдига киришини истаган эркаклар борасида шу (ҳукм)ни олди: у опаси Умм Кулсум бинт Абу Бакр ас-Сиддиқ ва акасининг қизларига, ўз олдига киришини истаган эркакларни эмизишни буюрарди. Набий ﷺ нинг қолган хотинлари эса бу эмизиш билан бирор кишининг улар олдига киришидан бош тортиб: ‹Йўқ, Аллоҳга қасамки, Расулуллоҳ ﷺ Саҳла бинт Суҳайлга буюрган нарсани фақат Солимнинг ўзини эмизиш борасида Расулуллоҳ ﷺ дан (берилган) рухсат (имтиёз) деб биламиз. Йўқ, Аллоҳга қасамки, бу эмизиш билан ҳеч ким бизнинг олдимизга кира олмайди›, дедилар. Набий ﷺ нинг хотинлари катта (ёшли)ни эмизиш борасида ана шу (фикр)да эдилар».