حَدَّثَنِي يَحْيَى، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم نَهَى عَنْ بَيْعِ حَبَلِ الْحَبَلَةِ . وَكَانَ بَيْعًا يَتَبَايَعُهُ أَهْلُ الْجَاهِلِيَّةِ كَانَ الرَّجُلُ يَبْتَاعُ الْجَزُورَ إِلَى أَنْ تُنْتَجَ النَّاقَةُ . ثُمَّ تُنْتَجَ الَّتِي فِي بَطْنِهَا .
Abdulloh ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ habal al-habala (homilaning homilasini sotish) savdosidan qaytardilar. Bu johiliyat ahli oʻzaro qilib yuradigan savdo edi: kishi soʻyiladigan tuyani — toki (urgʻochi) tuya tugʻib, soʻng uning qornidagi (bola) tugʻadigan vaqtga (nasiyaga) — sotib olardi.Абдуллоҳ ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ ҳабал ал-ҳабала (ҳомиланинг ҳомиласини сотиш) савдосидан қайтардилар. Бу жоҳилият аҳли ўзаро қилиб юрадиган савдо эди: киши сўйиладиган туяни — токи (урғочи) туя туғиб, сўнг унинг қорнидаги (бола) туғадиган вақтга (насияга) — сотиб оларди.