Said ibn al-Musayyab (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ gʻarar (noaniqlik bor) savdodan qaytardilar. Molik aytdi: «Gʻarar va xatarli muomaladan (biri) shuki: bir kishining ulovi yoʻqolgan yoki quli qochib ketgan boʻlib, oʻsha narsaning bahosi ellik dinor boʻladi; shunda boshqa kishi: ‹Men uni sendan yigirma dinorga olaman›, deydi. Agar xaridor uni topsa, sotuvchidan oʻttiz dinor ketadi; topmasa, sotuvchi xaridordan yigirma dinorni oladi». Molik aytdi: «Bunda yana boshqa ayb bor: oʻsha yoʻqolgan narsa topilsa ham, uning qiymati oshdimi yo kamaydimi, yoki unga qanday ayblar yetganini bilib boʻlmaydi. Bu — xatarli muomalaning eng kattasi». Molik aytdi: «Bizning oldimizda(gi hukm) shuki, xatar va gʻarardan (biri) — ayollar va hayvonlarning qornidagi (bola)ni sotib olishdir; chunki u chiqadimi yo yoʻqmi — bilinmaydi, chiqsa ham chiroylimi yo xunukmi, butunmi yo nuqsonlimi, erkakmi yo urgʻochimi — bilinmaydi. Bularning hammasi turlicha qiymatga ega: agar u shunday boʻlsa qiymati shuncha, agar unday boʻlsa qiymati shuncha boʻladi». Molik aytdi: «Ayollarni (urgʻochilarni) sotib, qornidagini istisno qilib qoldirish toʻgʻri emas. Bu, kishining boshqasiga: ‹Sersut qoʻyimning bahosi uch dinor, u senga ikki dinorga, qornidagisi menga (qolishi sharti bilan)›, deyishidir. Bu makruh, chunki u gʻarar va xatardir». Molik aytdi: «Zaytunni zaytun moyiga, kunjutni kunjut moyiga, sariyogʻni sof yogʻ (samn)ga sotish halol emas; chunki bunga muzobana kiradi va donni yoki shunga oʻxshashni undan chiqadigan belgilangan narsaga sotib olgan kishi undan shundan kamroq chiqadimi yo koʻproqmi — bilmaydi; bu gʻarar va xatardir». Molik aytdi: «Shuningdek, bon (yogʻ) urugʻini saliyxaga sotib olish ham shundandir; bu gʻarardir, chunki bon urugʻidan chiqadigan narsa — saliyxadir. Bon urugʻini xushbuylangan bonga (sotish)da zarar yoʻq, chunki xushbuylangan bon xushbuy qilingan, qaynatilib bugʻlangan va saliyxa holatidan oʻzgargan». Molik bir kishi boshqasiga molni ‹xaridorga nuqson yoʻq› sharti bilan sotgani haqida: «Bu sotuv joiz emas, u xatardir. Buning tafsiri shuki, bu goʻyo (sotuvchi) uni oʻsha molda foyda boʻlsa, foyda evaziga yollaganday boʻladi; agar (xaridor) asl sarmoya bahosiga yoki zarar bilan sotsa, unga hech narsa yoʻq va mehnati behuda ketadi. Bu toʻgʻri emas. Bunda xaridorga oʻzi ishlagan miqdoricha haq beriladi; u molda boʻlgan zarar yoki foyda esa sotuvchiga (tegishli) va uning zimmasida. Bu faqat mol qoʻldan chiqib, sotilgan boʻlsagina shunday boʻladi. Agar chiqmagan boʻlsa, ular orasidagi sotuv bekor qilinadi», dedi. Molik aytdi: «Ammo bir kishi boshqasiga molni qatʼiy sotib boʻlgach, xaridor pushaymon boʻlib, sotuvchiga: ‹Mendan (bahodan) tushirgin›, desa, sotuvchi esa bosh tortib: ‹Sotaver, senga nuqson yoʻq›, desa — bunda zarar yoʻq, chunki bu xatardan emas; bu faqat u (sotuvchi) unga tushirib bergan narsadir, ular sotuvlarini shu asosda tuzishmagan edi. Bizning oldimizda(gi hukm) shu».Саид ибн ал-Мусаййаб (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ ғарар (ноаниқлик бор) савдодан қайтардилар. Молик айтди: «Ғарар ва хатарли муомаладан (бири) шуки: бир кишининг улови йўқолган ёки қули қочиб кетган бўлиб, ўша нарсанинг баҳоси эллик динор бўлади; шунда бошқа киши: ‹Мен уни сендан йигирма динорга оламан›, дейди. Агар харидор уни топса, сотувчидан ўттиз динор кетади; топмаса, сотувчи харидордан йигирма динорни олади». Молик айтди: «Бунда яна бошқа айб бор: ўша йўқолган нарса топилса ҳам, унинг қиймати ошдими ё камайдими, ёки унга қандай айблар етганини билиб бўлмайди. Бу — хатарли муомаланинг энг каттаси». Молик айтди: «Бизнинг олдимизда(ги ҳукм) шуки, хатар ва ғарардан (бири) — аёллар ва ҳайвонларнинг қорнидаги (бола)ни сотиб олишдир; чунки у чиқадими ё йўқми — билинмайди, чиқса ҳам чиройлими ё хунукми, бутунми ё нуқсонлими, эркакми ё урғочими — билинмайди. Буларнинг ҳаммаси турлича қийматга эга: агар у шундай бўлса қиймати шунча, агар ундай бўлса қиймати шунча бўлади». Молик айтди: «Аёлларни (урғочиларни) сотиб, қорнидагини истисно қилиб қолдириш тўғри эмас. Бу, кишининг бошқасига: ‹Серсут қўйимнинг баҳоси уч динор, у сенга икки динорга, қорнидагиси менга (қолиши шарти билан)›, дейишидир. Бу макруҳ, чунки у ғарар ва хатардир». Молик айтди: «Зайтунни зайтун мойига, кунжутни кунжут мойига, сариёғни соф ёғ (самн)га сотиш ҳалол эмас; чунки бунга музобана киради ва донни ёки шунга ўхшашни ундан чиқадиган белгиланган нарсага сотиб олган киши ундан шундан камроқ чиқадими ё кўпроқми — билмайди; бу ғарар ва хатардир». Молик айтди: «Шунингдек, бон (ёғ) уруғини салийхага сотиб олиш ҳам шундандир; бу ғарардир, чунки бон уруғидан чиқадиган нарса — салийхадир. Бон уруғини хушбуйланган бонга (сотиш)да зарар йўқ, чунки хушбуйланган бон хушбуй қилинган, қайнатилиб буғланган ва салийха ҳолатидан ўзгарган». Молик бир киши бошқасига молни ‹харидорга нуқсон йўқ› шарти билан сотгани ҳақида: «Бу сотув жоиз эмас, у хатардир. Бунинг тафсири шуки, бу гўё (сотувчи) уни ўша молда фойда бўлса, фойда эвазига ёллагандай бўлади; агар (харидор) асл сармоя баҳосига ёки зарар билан сотса, унга ҳеч нарса йўқ ва меҳнати беҳуда кетади. Бу тўғри эмас. Бунда харидорга ўзи ишлаган миқдорича ҳақ берилади; у молда бўлган зарар ёки фойда эса сотувчига (тегишли) ва унинг зиммасида. Бу фақат мол қўлдан чиқиб, сотилган бўлсагина шундай бўлади. Агар чиқмаган бўлса, улар орасидаги сотув бекор қилинади», деди. Молик айтди: «Аммо бир киши бошқасига молни қатъий сотиб бўлгач, харидор пушаймон бўлиб, сотувчига: ‹Мендан (баҳодан) туширгин›, деса, сотувчи эса бош тортиб: ‹Сотавер, сенга нуқсон йўқ›, деса — бунда зарар йўқ, чунки бу хатардан эмас; бу фақат у (сотувчи) унга тушириб берган нарсадир, улар сотувларини шу асосда тузишмаган эди. Бизнинг олдимизда(ги ҳукм) шу».