Abu Bakr ibn Hazm (rahimahulloh) Usmon ibn Affon (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladiki, u: ‹Yerda chegaralar tushsa (mol boʻlinsa), unda shufʼa boʻlmaydi; quduqda ham shufʼa yoʻq, xurmoning erkak (changlatuvchi) tupida ham shufʼa yoʻq›, dedi. Molik: «Bizning nazdimizda ish shunga (binoan)dir», dedi. Molik aytdi: «Yoʻlda ham shufʼa yoʻq — unda boʻlish (taqsim) durust boʻlsin yoki boʻlmasin». Molik aytdi: «Bizning nazdimizdagi ish shuki, uy hovlisi (arsa)da ham shufʼa yoʻq — unda taqsim durust boʻlsin yoki boʻlmasin». Molik bir kishi haqida aytdiki, u sherikchilikdagi yerdan bir ulushni, oʻzi unda ixtiyor (xiyor) huquqiga ega boʻlish sharti bilan sotib oldi; sotuvchining sheriklari xaridor (ixtiyorini) tanlashidan avval sherigi sotgan narsani shufʼa bilan olmoqchi boʻldilar — bu ular uchun boʻlmaydi, toki xaridor (uni) olib, savdo unga sobit boʻlmaguncha; savdo unga vojib boʻlgach, ularga shufʼa (huquqi) boʻladi. Molik bir kishi haqida aytdiki, u yerni sotib oladi va u bir muddat uning qoʻlida turadi, soʻng bir kishi kelib, unda meros orqali bir haqni topadi — uning haqqi sobit boʻlsa, unga shufʼa bordir; yer bergan hosil esa boshqasining haqqi sobit boʻlgan kungacha birinchi xaridornikidir, chunki u (shu vaqtgacha) uni kafolatlagan edi — agar undagi koʻchat halok boʻlsa yoki sel oqizib ketsa (zarar unga tushardi). U aytdi: «Agar vaqt uzoq choʻzilsa, yoki guvohlar vafot etsa, yoki sotuvchi yo xaridor vafot etsa, yoki ikkovi tirik boʻlsa-yu, vaqt uzoqligi sababli savdo-sotiqning asli unutilgan boʻlsa — shufʼa uziladi va u oʻziga sobit boʻlgan haqqini oladi. Agar uning ishi bundan boshqacha, yaqin (yangi) vaqtda boʻlsa va sotuvchi shufʼa egasining haqqini kesish uchun narxni yashirgan deb koʻrilsa — yer, uning narxi deb koʻrilgan miqdorda baholanadi va narxi shunga aylanadi; soʻng yerda qoʻshilgan bino, koʻchat yoki obodonchilikka qaraladi va u — maʼlum narxda yer sotib olib, unda bino qurib, koʻchat oʻtqazgach, keyin shufʼa egasi uni olgan kishiga oʻxshash (hukmda) boʻladi». Molik aytdi: «Shufʼa marhumning molida ham xuddi tirikning molidagidek sobitdir. Agar marhumning ahli uning moli parchalanib ketishidan qoʻrqsalar, uni (avval) boʻlib, keyin sotadilar va bunda ularga shufʼa (majburiyati) boʻlmaydi». Molik aytdi: «Bizning nazdimizda qulda ham, choʻrida ham, tuyada ham, sigirda ham, qoʻyda ham, hech bir hayvonda ham, kiyimda ham, oq (ekin) yeri boʻlmagan quduqda ham shufʼa yoʻq; shufʼa faqat boʻlinishga yaroqli va chegaralar tushadigan yerda boʻladi. Taqsim durust boʻlmaydigan narsada esa shufʼa yoʻq». Molik aytdi: «Kim hozir turgan kishilar shufʼasi boʻlgan yerni sotib olsa, ularni sultonga (hokimga) koʻtarsin (murojaat qildirsin): yo ular (haqqini) oladilar, yo sulton uni unga topshiradi. Agar u ularni tark etib, ishlarini sultonga koʻtarmasa, ular esa uning sotib olganini bilib turib, uni tark etsalar, toki vaqt uzoq choʻzilib, soʻng shufʼalarini talab qilib kelsalar — men buni ular uchun (haq) deb bilmayman».Абу Бакр ибн Ҳазм (раҳимаҳуллоҳ) Усмон ибн Аффон (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қиладики, у: ‹Ерда чегаралар тушса (мол бўлинса), унда шуфъа бўлмайди; қудуқда ҳам шуфъа йўқ, хурмонинг эркак (чанглатувчи) тупида ҳам шуфъа йўқ›, деди. Молик: «Бизнинг наздимизда иш шунга (биноан)дир», деди. Молик айтди: «Йўлда ҳам шуфъа йўқ — унда бўлиш (тақсим) дуруст бўлсин ёки бўлмасин». Молик айтди: «Бизнинг наздимиздаги иш шуки, уй ҳовлиси (арса)да ҳам шуфъа йўқ — унда тақсим дуруст бўлсин ёки бўлмасин». Молик бир киши ҳақида айтдики, у шерикчиликдаги ердан бир улушни, ўзи унда ихтиёр (хиёр) ҳуқуқига эга бўлиш шарти билан сотиб олди; сотувчининг шериклари харидор (ихтиёрини) танлашидан аввал шериги сотган нарсани шуфъа билан олмоқчи бўлдилар — бу улар учун бўлмайди, токи харидор (уни) олиб, савдо унга собит бўлмагунча; савдо унга вожиб бўлгач, уларга шуфъа (ҳуқуқи) бўлади. Молик бир киши ҳақида айтдики, у ерни сотиб олади ва у бир муддат унинг қўлида туради, сўнг бир киши келиб, унда мерос орқали бир ҳақни топади — унинг ҳаққи собит бўлса, унга шуфъа бордир; ер берган ҳосил эса бошқасининг ҳаққи собит бўлган кунгача биринчи харидорникидир, чунки у (шу вақтгача) уни кафолатлаган эди — агар ундаги кўчат ҳалок бўлса ёки сел оқизиб кетса (зарар унга тушарди). У айтди: «Агар вақт узоқ чўзилса, ёки гувоҳлар вафот этса, ёки сотувчи ё харидор вафот этса, ёки иккови тирик бўлса-ю, вақт узоқлиги сабабли савдо-сотиқнинг асли унутилган бўлса — шуфъа узилади ва у ўзига собит бўлган ҳаққини олади. Агар унинг иши бундан бошқача, яқин (янги) вақтда бўлса ва сотувчи шуфъа эгасининг ҳаққини кесиш учун нархни яширган деб кўрилса — ер, унинг нархи деб кўрилган миқдорда баҳоланади ва нархи шунга айланади; сўнг ерда қўшилган бино, кўчат ёки ободончиликка қаралади ва у — маълум нархда ер сотиб олиб, унда бино қуриб, кўчат ўтқазгач, кейин шуфъа эгаси уни олган кишига ўхшаш (ҳукмда) бўлади». Молик айтди: «Шуфъа марҳумнинг молида ҳам худди тирикнинг молидагидек собитдир. Агар марҳумнинг аҳли унинг моли парчаланиб кетишидан қўрқсалар, уни (аввал) бўлиб, кейин сотадилар ва бунда уларга шуфъа (мажбурияти) бўлмайди». Молик айтди: «Бизнинг наздимизда қулда ҳам, чўрида ҳам, туяда ҳам, сигирда ҳам, қўйда ҳам, ҳеч бир ҳайвонда ҳам, кийимда ҳам, оқ (экин) ери бўлмаган қудуқда ҳам шуфъа йўқ; шуфъа фақат бўлинишга яроқли ва чегаралар тушадиган ерда бўлади. Тақсим дуруст бўлмайдиган нарсада эса шуфъа йўқ». Молик айтди: «Ким ҳозир турган кишилар шуфъаси бўлган ерни сотиб олса, уларни султонга (ҳокимга) кўтарсин (мурожаат қилдирсин): ё улар (ҳаққини) оладилар, ё султон уни унга топширади. Агар у уларни тарк этиб, ишларини султонга кўтармаса, улар эса унинг сотиб олганини билиб туриб, уни тарк этсалар, токи вақт узоқ чўзилиб, сўнг шуфъаларини талаб қилиб келсалар — мен буни улар учун (ҳақ) деб билмайман».