وَحَدَّثَنِي عَنْ مَالِكٍ، أَنَّهُ سَمِعَ ابْنَ شِهَابٍ، يَقُولُ مَضَتِ السُّنَّةُ أَنَّ الرَّجُلَ، إِذَا أَصَابَ امْرَأَتَهُ بِجُرْحٍ أَنَّ عَلَيْهِ عَقْلَ ذَلِكَ الْجُرْحِ وَلاَ يُقَادُ مِنْهُ . قَالَ مَالِكٌ وَإِنَّمَا ذَلِكَ فِي الْخَطَإِ أَنْ يَضْرِبَ الرَّجُلُ امْرَأَتَهُ فَيُصِيبَهَا مِنْ ضَرْبِهِ مَا لَمْ يَتَعَمَّدْ كَمَا يَضْرِبُهَا بِسَوْطٍ فَيَفْقَأُ عَيْنَهَا وَنَحْوَ ذَلِكَ . قَالَ مَالِكٌ فِي الْمَرْأَةِ يَكُونُ لَهَا زَوْجٌ وَوَلَدٌ مِنْ غَيْرِ عَصَبَتِهَا وَلاَ قَوْمِهَا فَلَيْسَ عَلَى زَوْجِهَا إِذَا كَانَ مِنْ قَبِيلَةٍ أُخْرَى مِنْ عَقْلِ جِنَايَتِهَا شَىْءٌ وَلاَ عَلَى وَلَدِهَا إِذَا كَانُوا مِنْ غَيْرِ قَوْمِهَا وَلاَ عَلَى إِخْوَتِهَا مِنْ أُمِّهَا إِذَا كَانُوا مِنْ غَيْرِ عَصَبَتِهَا وَلاَ قَوْمِهَا فَهَؤُلاَءِ أَحَقُّ بِمِيرَاثِهَا وَالْعَصَبَةُ عَلَيْهِمُ الْعَقْلُ مُنْذُ زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِلَى الْيَوْمِ وَكَذَلِكَ مَوَالِي الْمَرْأَةِ مِيرَاثُهُمْ لِوَلَدِ الْمَرْأَةِ وَإِنْ كَانُوا مِنْ غَيْرِ قَبِيلَتِهَا وَعَقْلُ جِنَايَةِ الْمَوَالِي عَلَى قَبِيلَتِهَا .
Molik Ibn Shihob (rahimahulloh)ning shunday deganini eshitdi: «Sunnat shunday oʻtganki, kishi xotinini jarohatlab qoʻysa, oʻsha jarohatning diyasi uning zimmasida boʻladi va undan qasos olinmaydi». Molik aytdi: «Bu faqat xato (bexosdan) holatda boʻladi — kishi xotinini urib, urishidan qasd qilmagan narsani unga yetkazsa, masalan, uni qamchi bilan urib, koʻzini chiqarib yuborsa va shunga oʻxshash». Molik ayol haqida — uning eri va oʻz asabasidan (ota tarafidagi qarindoshlaridan) hamda qavmidan boʻlmagan farzandi boʻlsa — shunday dedi: eri boshqa qabiladan boʻlsa, uning jinoyati diyasidan eri zimmasiga hech narsa (tushmaydi), qavmidan boʻlmagan boʻlsa farzandlari zimmasiga ham, asabasi va qavmidan boʻlmagan boʻlsa ona tarafidagi (bir ona) birodarlari zimmasiga ham (tushmaydi). Bular uning merosiga haqliroqdir, diya esa Rasululloh ﷺ zamonlaridan to bugungacha asaba zimmasidadir. Xuddi shunday, ayolning mavlolari (ozod qilgan qullari)ning merosi — garchi ular uning qabilasidan boʻlmasa-da — ayolning farzandiga (tegadi), mavlolar jinoyatining diyasi esa uning qabilasi zimmasidadir.Молик Ибн Шиҳоб (раҳимаҳуллоҳ)нинг шундай деганини эшитди: «Суннат шундай ўтганки, киши хотинини жароҳатлаб қўйса, ўша жароҳатнинг дияси унинг зиммасида бўлади ва ундан қасос олинмайди». Молик айтди: «Бу фақат хато (бехосдан) ҳолатда бўлади — киши хотинини уриб, уришидан қасд қилмаган нарсани унга етказса, масалан, уни қамчи билан уриб, кўзини чиқариб юборса ва шунга ўхшаш». Молик аёл ҳақида — унинг эри ва ўз асабасидан (ота тарафидаги қариндошларидан) ҳамда қавмидан бўлмаган фарзанди бўлса — шундай деди: эри бошқа қабиладан бўлса, унинг жинояти диясидан эри зиммасига ҳеч нарса (тушмайди), қавмидан бўлмаган бўлса фарзандлари зиммасига ҳам, асабаси ва қавмидан бўлмаган бўлса она тарафидаги (бир она) биродарлари зиммасига ҳам (тушмайди). Булар унинг меросига ҳақлироқдир, дия эса Расулуллоҳ ﷺ замонларидан то бугунгача асаба зиммасидадир. Худди шундай, аёлнинг мавлолари (озод қилган қуллари)нинг мероси — гарчи улар унинг қабиласидан бўлмаса-да — аёлнинг фарзандига (тегади), мавлолар жиноятининг дияси эса унинг қабиласи зиммасидадир.