أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، قَالَ حَدَّثَنَا خَالِدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي قَتَادَةَ، قَالَ انْطَلَقَ أَبِي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَامَ الْحُدَيْبِيَةِ فَأَحْرَمَ أَصْحَابُهُ وَلَمْ يُحْرِمْ فَبَيْنَمَا أَنَا مَعَ أَصْحَابِي ضَحِكَ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ فَنَظَرْتُ فَإِذَا حِمَارُ وَحْشٍ فَطَعَنْتُهُ فَاسْتَعَنْتُهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يُعِينُونِي فَأَكَلْنَا مِنْ لَحْمِهِ وَخَشِينَا أَنْ نُقْتَطَعَ فَطَلَبْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُرَفِّعُ فَرَسِي شَأْوًا وَأَسِيرُ شَأْوًا فَلَقِيتُ رَجُلاً مِنْ غِفَارٍ فِي جَوْفِ اللَّيْلِ فَقُلْتُ أَيْنَ تَرَكْتَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ تَرَكْتُهُ وَهُوَ قَائِلٌ بِالسُّقْيَا . فَلَحِقْتُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أَصْحَابَكَ يَقْرَءُونَ عَلَيْكَ السَّلاَمَ وَرَحْمَةَ اللَّهِ وَإِنَّهُمْ قَدْ خَشُوا أَنْ يُقْتَطَعُوا دُونَكَ فَانْتَظِرْهُمْ فَانْتَظَرَهُمْ . فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي أَصَبْتُ حِمَارَ وَحْشٍ وَعِنْدِي مِنْهُ فَقَالَ لِلْقَوْمِ " كُلُوا " . وَهُمْ مُحْرِمُونَ .
Abdulloh ibn Abu Qatoda (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladi: Otam Hudaybiya yili Rasululloh ﷺ bilan yoʻlga chiqdi. Uning hamrohlari ihromga kirdilar, u esa ihromga kirmadi. «Men hamrohlarim bilan turganimda, ularning baʼzilari bir-birlariga kulishdi. Men qarasam, bir yovvoyi eshak. Men uni nayza bilan urdim va ulardan yordam soʻradim, ular menga yordam berishdan bosh tortdilar. Biz uning goʻshtidan yedik va (dushman tomonidan) ajratib qoʻyilishimizdan qoʻrqdik. Shunda men gohida otimni choptirib, gohida oddiy yurib, Rasululloh ﷺni izlab bordim. Kechaning yarmida Gʻifordan bir kishini uchratdim va: ‹Rasululloh ﷺni qayerda qoldirding?› dedim. U: ‹Men u zotni Suqyoda peshin uyqusiga yotgan holda qoldirdim›, dedi. Men u zotga yetib olib: ‹Yo Rasululloh, hamrohlaringiz sizga salom va Allohning rahmatini yoʻllayaptilar, ular sizdan ajratib qoʻyilishdan qoʻrqdilar, ularni kutib turing›, dedim. U zot ularni kutdilar. Men: ‹Yo Rasululloh, men bir yovvoyi eshak ovladim, uning goʻshtidan yonimda bor›, dedim. U zot ihromdagi qavmga: ‹Yenglar›, dedilar».Абдуллоҳ ибн Абу Қатода (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қилади: Отам Ҳудайбия йили Расулуллоҳ ﷺ билан йўлга чиқди. Унинг ҳамроҳлари иҳромга кирдилар, у эса иҳромга кирмади. «Мен ҳамроҳларим билан турганимда, уларнинг баъзилари бир-бирларига кулишди. Мен қарасам, бир ёввойи эшак. Мен уни найза билан урдим ва улардан ёрдам сўрадим, улар менга ёрдам беришдан бош тортдилар. Биз унинг гўштидан едик ва (душман томонидан) ажратиб қўйилишимиздан қўрқдик. Шунда мен гоҳида отимни чоптириб, гоҳида оддий юриб, Расулуллоҳ ﷺни излаб бордим. Кечанинг ярмида Ғифордан бир кишини учратдим ва: ‹Расулуллоҳ ﷺни қаерда қолдирдинг?› дедим. У: ‹Мен у зотни Суқёда пешин уйқусига ётган ҳолда қолдирдим›, деди. Мен у зотга етиб олиб: ‹Ё Расулуллоҳ, ҳамроҳларингиз сизга салом ва Аллоҳнинг раҳматини йўллаяптилар, улар сиздан ажратиб қўйилишдан қўрқдилар, уларни кутиб туринг›, дедим. У зот уларни кутдилар. Мен: ‹Ё Расулуллоҳ, мен бир ёввойи эшак овладим, унинг гўштидан ёнимда бор›, дедим. У зот иҳромдаги қавмга: ‹Енглар›, дедилар».