Abdulloh ibn Abu Qatoda (rahimahulloh) otasidan rivoyat qiladiki, ular bir safarda edilar, baʼzilari ihromda, baʼzilari esa ihromda emas edi. U dedi: «Men bir yovvoyi eshak koʻrib, otimga mindim va nayzani oldim. Ulardan yordam soʻradim, ular menga yordam berishdan bosh tortdilar. Shunda men ulardan birining qamchisini olib, eshakka tashlanib, uni ovladim. Ular undan yedilar, keyin qoʻrqishdi». Bu haqda Nabiy ﷺdan soʻralganida, u zot: «Ov borligiga ishora qildingizmi yoki yordam berdingizmi?» dedilar. Ular: «Yoʻq», dedilar. U zot: «Unda yenglar», dedilar.Абдуллоҳ ибн Абу Қатода (раҳимаҳуллоҳ) отасидан ривоят қиладики, улар бир сафарда эдилар, баъзилари иҳромда, баъзилари эса иҳромда эмас эди. У деди: «Мен бир ёввойи эшак кўриб, отимга миндим ва найзани олдим. Улардан ёрдам сўрадим, улар менга ёрдам беришдан бош тортдилар. Шунда мен улардан бирининг қамчисини олиб, эшакка ташланиб, уни овладим. Улар ундан едилар, кейин қўрқишди». Бу ҳақда Набий ﷺдан сўралганида, у зот: «Ов борлигига ишора қилдингизми ёки ёрдам бердингизми?» дедилар. Улар: «Йўқ», дедилар. У зот: «Унда енглар», дедилар.