أَخْبَرَنَا عَمْرُو بْنُ عَلِيٍّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سَعْدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَسَنٍ، قَالَ قَدِمَ الْحَجَّاجُ فَسَأَلْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الظُّهْرَ بِالْهَاجِرَةِ وَالْعَصْرَ وَالشَّمْسُ بَيْضَاءُ نَقِيَّةٌ وَالْمَغْرِبَ إِذَا وَجَبَتِ الشَّمْسُ وَالْعِشَاءَ أَحْيَانًا كَانَ إِذَا رَآهُمْ قَدِ اجْتَمَعُوا عَجَّلَ وَإِذَا رَآهُمْ قَدْ أَبْطَئُوا أَخَّرَ .
Jobir ibn Abdulloh (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: «Rasululloh ﷺ peshinni kunning issiq paytida oʻqir edilar, asrni quyosh oq va tiniq boʻlganda, shomni quyosh botganda oʻqir edilar. Xuftonni esa baʼzan, agar odamlarni yigʻilib boʻlishgan holda koʻrsalar, tez oʻqir edilar, agar ularni kechikkan holda koʻrsalar, kechiktirar edilar».Жобир ибн Абдуллоҳ (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинадики, у айтди: «Расулуллоҳ ﷺ пешинни куннинг иссиқ пайтида ўқир эдилар, асрни қуёш оқ ва тиниқ бўлганда, шомни қуёш ботганда ўқир эдилар. Хуфтонни эса баъзан, агар одамларни йиғилиб бўлишган ҳолда кўрсалар, тез ўқир эдилар, агар уларни кечиккан ҳолда кўрсалар, кечиктирар эдилар».