وَعَنْهُ قَالَ: جَاءَ أَبُو حُمَيْدٍ رَجُلٌ مِنَ الْأَنْصَارِ مِنَ النَّقِيعِ بِإِنَاءٍ مِنْ لَبَنٍ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَلَّا خَمَّرْتَهُ وَلَوْ أنْ تعرِضَ عليهِ عوداً»
(Jobir (roziyallohu anhu) aytdi:) Abu Humayd — ansorlardan bir kishi — Naqiʼ (degan joy)dan Paygʻambar ﷺning oldiga ichida sut boʻ lgan bir idish keltirdi. Paygʻambar ﷺ: «Nega uni (ustini) yopmading — agar ustiga bir choʻ p koʻ ndalang qoʻ ysang ham (boʻ lar edi)?» dedilar. (Yana Abu Sufyon, Jobirdan, Paygʻambar ﷺdan — shuning (misli rivoyat qildi).)(Жобир (розияллоҳу анҳу) айтди:) Абу Ҳумайд — ансорлардан бир киши — Нақиъ (деган жой)дан Пайғамбар ﷺнинг олдига ичида сут бў лган бир идиш келтирди. Пайғамбар ﷺ: «Нега уни (устини) ёпмадинг — агар устига бир чў п кў ндаланг қў йсанг ҳам (бў лар эди)?» дедилар. (Яна Абу Суфён, Жобирдан, Пайғамбар ﷺдан — шунинг (мисли ривоят қилди).)
عَن أبي حميد السَّاعِدِيّ قَالَ فِي عشرَة مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: أَنَا أَعْلَمُكُمْ بِصَلَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالُوا فَاعْرِضْ. قَالَ: كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا قَامَ إِلَى الصَّلَاة يرفع يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ يُكَبِّرُ ثُمَّ يَقْرَأُ ثُمَّ يُكَبِّرُ وَيَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ ثُمَّ يَرْكَعُ وَيَضَعُ رَاحَتَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ ثُمَّ يَعْتَدِلُ فَلَا يُصَبِّي رَأْسَهُ وَلَا يُقْنِعُ ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ فَيَقُولُ: «سَمِعَ اللَّهُ لِمَنْ حَمِدَهُ» ثُمَّ يَرْفَعُ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ مُعْتَدِلًا ثُمَّ يَقُولُ: «اللَّهُ أَكْبَرُ» ثُمَّ يَهْوِي إِلَى الْأَرْضِ سَاجِدًا فَيُجَافِي يَدَيْهِ عَن جَنْبَيْهِ وَيفتح أَصَابِعَ رِجْلَيْهِ ثُمَّ يَرْفَعُ رَأْسَهُ وَيُثْنِي رِجْلَهُ الْيُسْرَى فَيَقْعُدُ عَلَيْهَا ثُمَّ يَعْتَدِلُ حَتَّى يَرْجِعَ كل عظم إِلَى مَوْضِعِهِ مُعْتَدِلًا ثُمَّ يَسْجُدُ ثُمَّ يَقُولُ: «اللَّهُ أَكْبَرُ» وَيَرْفَعُ وَيَثْنِي رِجْلَهُ الْيُسْرَى فَيَقْعُدُ عَلَيْهَا ثُمَّ يَعْتَدِلُ حَتَّى يَرْجِعَ كُلُّ عَظْمٍ إِلَى مَوْضِعِهِ ثُمَّ يَنْهَضُ ثُمَّ يَصْنَعُ فِي الرَّكْعَةِ الثَّانِيَةِ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ إِذَا قَامَ مِنَ الرَّكْعَتَيْنِ كَبَّرَ وَرَفَعَ يَدَيْهِ حَتَّى يُحَاذِيَ بِهِمَا مَنْكِبَيْهِ كَمَا كَبَّرَ عِنْدَ افْتِتَاحِ الصَّلَاةِ ثُمَّ يَصْنَعُ ذَلِكَ فِي بَقِيَّةِ صَلَاتِهِ حَتَّى إِذَا كَانَتِ السَّجْدَةُ الَّتِي فِيهَا التَّسْلِيمُ أَخَّرَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَقَعَدَ مُتَوَرِّكًا عَلَى شِقِّهِ الْأَيْسَرِ ثُمَّ سَلَّمَ. قَالُوا: صَدَقْتَ هَكَذَا كَانَ يُصَلِّي. رَوَاهُ أَبُو دَاوُد والدارمي وَرَوَى التِّرْمِذِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ مَعْنَاهُ وَقَالَ التِّرْمِذِيُّ: هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
وَفِي رِوَايَةٍ لِأَبِي دَاوُدَ مِنْ حَدِيثِ أَبِي حُمَيْدٍ: ثُمَّ رَكَعَ فَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى رُكْبَتَيْهِ كَأَنَّهُ قَابِضٌ عَلَيْهِمَا وَوَتَّرَ يَدَيْهِ فَنَحَّاهُمَا عَنْ جَنْبَيْهِ وَقَالَ: ثُمَّ سَجَدَ فَأَمْكَنَ أَنْفَهُ وَجَبْهَتَهُ الْأَرْضَ وَنَحَّى يَدَيْهِ عَنْ جَنْبَيْهِ وَوَضَعَ كَفَّيْهِ حَذْوَ مَنْكِبَيْهِ وَفَرَّجَ بَيْنَ فَخِذَيْهِ غَيْرَ حَامِلٍ بَطْنَهُ عَلَى شَيْءٍ مِنْ فَخِذَيْهِ حَتَّى فَرَغَ ثُمَّ جَلَسَ فَافْتَرَشَ رِجْلَهُ الْيُسْرَى وَأَقْبَلَ بِصَدْرِ الْيُمْنَى عَلَى قِبْلَتِهِ وَوَضَعَ كَفَّهُ الْيُمْنَى عَلَى رُكْبَتِهِ الْيُمْنَى وَكَفَّهُ الْيُسْرَى عَلَى رُكْبَتِهِ الْيُسْرَى وَأَشَارَ بِأُصْبُعِهِ يَعْنِي السَّبَّابَةَ. وَفِي أُخْرَى لَهُ: وَإِذَا قَعَدَ فِي الرَّكْعَتَيْنِ قَعَدَ عَلَى بَطْنِ قَدَمِهِ الْيُسْرَى وَنَصَبَ الْيُمْنَى وَإِذَا كَانَ فِي الرَّابِعَةِ أَفْضَى بِوَرِكِهِ الْيُسْرَى إِلَى الْأَرْضِ وَأَخْرَجَ قَدَمَيْهِ مِنْ نَاحِيَةٍ وَاحِدَة
Muhammad ibn Amr ibn Atodan rivoyat qilinadi, u shunday dedi: Men Abu Humayd as-Soidiyni (roziyallohu anhu) Rasululloh ﷺ ning sahobalaridan oʻntasi, jumladan Abu Qatoda ham boʻlgan bir davrada eshitdim. Abu Humayd dedi: «Men sizlarning orangizda Rasululloh ﷺ ning namozlarini eng yaxshi biluvchingizman». Ular: «Nega? Vallohi, sen biz oramizda u zotga eng koʻp ergashgan ham, u zotning suhbatlarida bizdan eng oldin boʻlgan ham emassan-ku», dedilar. U: «Yoʻq, (shunday)», dedi. Ular: «Unday boʻlsa, bayon qilib koʻrsat», dedilar. U dedi: Rasululloh ﷺ namozga turganlarida qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar edilar, soʻng har bir suyak oʻz oʻrnida tinchib joylashguncha takbir aytar edilar, soʻng (Qurʼon) oʻqir edilar, soʻng takbir aytib qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar edilar, soʻng rukuʼga borib kaftlarini tizzalariga qoʻyar, soʻng (gavdalarini) tik tutib, boshlarini na pastga egar, na yuqoriga koʻtarar edilar, soʻng boshlarini koʻtarib «Samiʼallohu liman hamidah» (Alloh Oʻziga hamd aytganni eshitdi) der edilar, soʻng qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha tik holda koʻtarar edilar, soʻng «Allohu akbar» (Alloh ulugʻdir) der edilar, soʻng yerga (sajdaga) egilib qoʻllarini yon tomonlaridan uzoq tutar edilar, soʻng boshlarini koʻtarib chap oyoqlarini bukib, uning ustiga oʻtirar va sajda qilganlarida oyoqlarining barmoqlarini ochar edilar, soʻng sajda qilar edilar, soʻng «Allohu akbar» der edilar, soʻng boshlarini koʻtarib chap oyoqlarini bukib, har bir suyak oʻz oʻrniga qaytguncha uning ustiga oʻtirar edilar, soʻng ikkinchi (rakaatda) ham shu kabi qilar edilar. Soʻng ikki rakaatdan turganlarida takbir aytib, namozning boshida takbir aytganlaridagidek qoʻllarini yelkalari roʻparasiga keltirgunlaricha koʻtarar edilar, soʻng namozlarining qolgan qismida ham shuni qilar edilar. Nihoyat salom beriladigan sajda (oxirgi qaʼda) boʻlganda, chap oyoqlarini orqaga chiqarib, chap tomonlari bilan (yerga) tovarruk qilib oʻtirar edilar. Ular: «Toʻgʻri aytding, u zot ﷺ shu tariqa namoz oʻqir edilar», dedilar.Муҳаммад ибн Амр ибн Атодан ривоят қилинади, у шундай деди: Мен Абу Ҳумайд ас-Соидийни (розияллоҳу анҳу) Расулуллоҳ ﷺ нинг саҳобаларидан ўнтаси, жумладан Абу Қатода ҳам бўлган бир даврада эшитдим. Абу Ҳумайд деди: «Мен сизларнинг орангизда Расулуллоҳ ﷺ нинг намозларини энг яхши билувчингизман». Улар: «Нега? Валлоҳи, сен биз орамизда у зотга энг кўп эргашган ҳам, у зотнинг суҳбатларида биздан энг олдин бўлган ҳам эмассан-ку», дедилар. У: «Йўқ, (шундай)», деди. Улар: «Ундай бўлса, баён қилиб кўрсат», дедилар. У деди: Расулуллоҳ ﷺ намозга турганларида қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар эдилар, сўнг ҳар бир суяк ўз ўрнида тинчиб жойлашгунча такбир айтар эдилар, сўнг (Қуръон) ўқир эдилар, сўнг такбир айтиб қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар эдилар, сўнг рукуъга бориб кафтларини тиззаларига қўяр, сўнг (гавдаларини) тик тутиб, бошларини на пастга эгар, на юқорига кўтарар эдилар, сўнг бошларини кўтариб «Самиъаллоҳу лиман ҳамидаҳ» (Аллоҳ Ўзига ҳамд айтганни эшитди) дер эдилар, сўнг қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича тик ҳолда кўтарар эдилар, сўнг «Аллоҳу акбар» (Аллоҳ улуғдир) дер эдилар, сўнг ерга (саждага) эгилиб қўлларини ён томонларидан узоқ тутар эдилар, сўнг бошларини кўтариб чап оёқларини букиб, унинг устига ўтирар ва сажда қилганларида оёқларининг бармоқларини очар эдилар, сўнг сажда қилар эдилар, сўнг «Аллоҳу акбар» дер эдилар, сўнг бошларини кўтариб чап оёқларини букиб, ҳар бир суяк ўз ўрнига қайтгунча унинг устига ўтирар эдилар, сўнг иккинчи (ракаатда) ҳам шу каби қилар эдилар. Сўнг икки ракаатдан турганларида такбир айтиб, намознинг бошида такбир айтганларидагидек қўлларини елкалари рўпарасига келтиргунларича кўтарар эдилар, сўнг намозларининг қолган қисмида ҳам шуни қилар эдилар. Ниҳоят салом бериладиган сажда (охирги қаъда) бўлганда, чап оёқларини орқага чиқариб, чап томонлари билан (ерга) товаррук қилиб ўтирар эдилар. Улар: «Тўғри айтдинг, у зот ﷺ шу тариқа намоз ўқир эдилар», дедилар.
وَعَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَ بَعْثًا قِبَلَ نَجْدٍ فَغَنِمُوا غَنَائِمَ كَثِيرَةً وَأَسْرَعُوا الرَّجْعَةَ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَّا لَمْ يَخْرُجْ مَا رَأَيْنَا بَعْثًا أَسْرَعَ رَجْعَةً وَلَا أَفْضَلَ غَنِيمَةً مِنْ هَذَا الْبَعْثِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: «أَلَا أَدُلُّكُمْ عَلَى قَوْمٍ أَفْضَلَ غَنِيمَةً وَأَفْضَلَ رَجْعَةً؟ قَوْمًا شَهِدُوا صَلَاةَ الصُّبْحِ ثمَّ جَلَسُوا يذكرُونَ الله حَتَّى طلعت عَلَيْهِم الشَّمْس أُولَئِكَ أسْرع رَجْعَة وَأَفْضَلَ غَنِيمَةً» . رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَقَالَ هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ لَا نَعْرِفُهُ إِلَّا مِنْ هَذَا الْوَجْهِ وَحَمَّاد بن أبي حميد هُوَ الضَّعِيف فِي الحَدِيث
Umar ibn al-Xattob (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Nabiy ﷺ Najd tomonga bir lashkar yubordilar, ular koʻp gʻanimat olib, tezda qaytdilar. (Lashkarga) chiqmaganlardan bir kishi: «Biz bu lashkardan tezroq qaytadigan va koʻproq gʻanimat oladigan lashkarni koʻrmaganmiz», dedi. Shunda Nabiy ﷺ: «Sizlarga undan koʻproq gʻanimat oladigan va tezroq qaytadigan qavmni koʻrsataymi? Bomdod namozida hozir boʻlgan, soʻng quyosh chiqquncha oʻtirib Allohni zikr qilgan qavm — ana shular tezroq qaytadigan va koʻproq gʻanimat oladiganlardir», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat shu yoʻl bilan bilamiz. Hammod ibn Abu Humayd hadisda zaifdir.Умар ибн ал-Хаттоб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Набий ﷺ Нажд томонга бир лашкар юбордилар, улар кўп ғанимат олиб, тезда қайтдилар. (Лашкарга) чиқмаганлардан бир киши: «Биз бу лашкардан тезроқ қайтадиган ва кўпроқ ғанимат оладиган лашкарни кўрмаганмиз», деди. Шунда Набий ﷺ: «Сизларга ундан кўпроқ ғанимат оладиган ва тезроқ қайтадиган қавмни кўрсатайми? Бомдод намозида ҳозир бўлган, сўнг қуёш чиққунча ўтириб Аллоҳни зикр қилган қавм — ана шулар тезроқ қайтадиган ва кўпроқ ғанимат оладиганлардир», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат шу йўл билан биламиз. Ҳаммод ибн Абу Ҳумайд ҳадисда заифдир.