Abu Talha al-Ansoriy

حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ، حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنْ هِشَامٍ، عَنِ ابْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَمَى جَمْرَةَ الْعَقَبَةِ يَوْمَ النَّحْرِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى مَنْزِلِهِ بِمِنًى فَدَعَا بِذِبْحٍ فَذُبِحَ ثُمَّ دَعَا بِالْحَلاَّقِ فَأَخَذَ بِشِقِّ رَأْسِهِ الأَيْمَنِ فَحَلَقَهُ فَجَعَلَ يَقْسِمُ بَيْنَ مَنْ يَلِيهِ الشَّعْرَةَ وَالشَّعْرَتَيْنِ ثُمَّ أَخَذَ بِشِقِّ رَأْسِهِ الأَيْسَرِ فَحَلَقَهُ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ هَا هُنَا أَبُو طَلْحَةَ ‏"‏ ‏.‏ فَدَفَعَهُ إِلَى أَبِي طَلْحَةَ ‏.‏

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Rasululloh ﷺ nahr (qurbonlik) kuni Jamratul-Aqabaga tosh otdilar. Soʻngra Minodagi manzillariga qaytib, qurbonlik (soʻyiladigan hayvon)ni olib kelishni buyurdilar va u soʻyildi. Keyin sartaroshni chaqirib, boshlarining oʻng tomonini tutib, uni qirdirdilar. Soʻng yonlaridagi kishilarga bir-ikki tukdan boʻlib bera boshladilar. Keyin boshlarining chap tomonini tutib, uni ham qirdirdilar. Soʻngra: «Abu Talha shu yerdami?» dedilar va uni (sochlarini) Abu Talhaga berdilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Расулуллоҳ ﷺ наҳр (қурбонлик) куни Жамратул-Ақабага тош отдилар. Сўнгра Минодаги манзилларига қайтиб, қурбонлик (сўйиладиган ҳайвон)ни олиб келишни буюрдилар ва у сўйилди. Кейин сартарошни чақириб, бошларининг ўнг томонини тутиб, уни қирдирдилар. Сўнг ёнларидаги кишиларга бир-икки тукдан бўлиб бера бошладилар. Кейин бошларининг чап томонини тутиб, уни ҳам қирдирдилар. Сўнгра: «Абу Талҳа шу ердами?» дедилар ва уни (сочларини) Абу Талҳага бердилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَئِذٍ - يَعْنِي يَوْمَ حُنَيْنٍ - ‏"‏ مَنْ قَتَلَ كَافِرًا فَلَهُ سَلَبُهُ ‏"‏ ‏.‏ فَقَتَلَ أَبُو طَلْحَةَ يَوْمَئِذٍ عِشْرِينَ رَجُلاً وَأَخَذَ أَسْلاَبَهُمْ وَلَقِيَ أَبُو طَلْحَةَ أُمَّ سُلَيْمٍ وَمَعَهَا خِنْجَرٌ فَقَالَ يَا أُمَّ سُلَيْمٍ مَا هَذَا مَعَكِ قَالَتْ أَرَدْتُ وَاللَّهِ إِنْ دَنَا مِنِّي بَعْضُهُمْ أَبْعَجُ بِهِ بَطْنَهُ ‏.‏ فَأَخْبَرَ بِذَلِكَ أَبُو طَلْحَةَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ أَرَدْنَا بِهَذَا الْخِنْجَرَ وَكَانَ سِلاَحَ الْعَجَمِ يَوْمَئِذٍ الْخِنْجَرُ ‏.‏

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Oʻsha kuni — yaʼni Hunayn kuni — Rasululloh ﷺ: «Kim bir kofirni oʻldirsa, uning salabi (oʻljasi) oʻzigadir», dedilar. Shunda oʻsha kuni Abu Talha yigirma kishini oʻldirib, ularning salablarini oldi. Abu Talha Umm Sulaymni uchratib qoldi, uning yonida xanjar bor edi. U: «Ey Umm Sulaym, yoningdagi bu nima?» dedi. U ayol: «Allohga qasamki, agar ulardan birortasi menga yaqinlashsa, uning qornini yorishni niyat qildim», dedi. Abu Talha buni Rasululloh ﷺga xabar qildi. Abu Dovud dedi: Bu hasan hadisdir. Abu Dovud dedi: Biz bu bilan xanjarni nazarda tutdik; oʻsha kunlarda ajamlarning quroli xanjar edi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Ўша куни — яъни Ҳунайн куни — Расулуллоҳ ﷺ: «Ким бир кофирни ўлдирса, унинг салаби (ўлжаси) ўзигадир», дедилар. Шунда ўша куни Абу Талҳа йигирма кишини ўлдириб, уларнинг салабларини олди. Абу Талҳа Умм Сулаймни учратиб қолди, унинг ёнида ханжар бор эди. У: «Эй Умм Сулайм, ёнингдаги бу нима?» деди. У аёл: «Аллоҳга қасамки, агар улардан бирортаси менга яқинлашса, унинг қорнини ёришни ният қилдим», деди. Абу Талҳа буни Расулуллоҳ ﷺга хабар қилди. Абу Довуд деди: Бу ҳасан ҳадисдир. Абу Довуд деди: Биз бу билан ханжарни назарда тутдик; ўша кунларда ажамларнинг қуроли ханжар эди.

حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ السُّدِّيِّ، عَنْ أَبِي هُبَيْرَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ أَبَا طَلْحَةَ، سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنْ أَيْتَامٍ وَرِثُوا خَمْرًا قَالَ ‏"‏ أَهْرِقْهَا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَفَلاَ أَجْعَلُهَا خَلاًّ قَالَ ‏"‏ لاَ ‏"‏ ‏.‏

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, Abu Talha Nabiy ﷺ dan xamrni meros qilib olgan yetimlar haqida soʻradi. U zot: «Uni toʻkib yubor», dedilar. (Abu Talha): «Uni sirka qilib qoʻysam boʻlmaydimi?» dedi. U zot: «Yoʻq», dedilar.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, Абу Талҳа Набий ﷺ дан хамрни мерос қилиб олган етимлар ҳақида сўради. У зот: «Уни тўкиб юбор», дедилар. (Абу Талҳа): «Уни сирка қилиб қўйсам бўлмайдими?» деди. У зот: «Йўқ», дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ هِشَامِ بْنِ زَيْدٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنْتُ غُلاَمًا حَزَوَّرًا فَصِدْتُ أَرْنَبًا فَشَوَيْتُهَا فَبَعَثَ مَعِي أَبُو طَلْحَةَ بِعَجُزِهَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَيْتُهُ بِهَا فَقَبِلَهَا ‏.‏

Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi. U: «Men baquvvat oʻsmir bola edim. Bir quyonni ovladim va uni kabob qildim. Abu Talha men bilan uning orqa qismini Nabiy ﷺ ga yubordi. Men uni u zotga olib keldim, u zot esa uni qabul qildilar», dedi.Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади. У: «Мен бақувват ўсмир бола эдим. Бир қуённи овладим ва уни кабоб қилдим. Абу Талҳа мен билан унинг орқа қисмини Набий ﷺ га юборди. Мен уни у зотга олиб келдим, у зот эса уни қабул қилдилар», деди.

حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، أَخْبَرَنَا خَالِدٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، - يَعْنِي ابْنَ أَبِي صَالِحٍ - عَنْ سَعِيدِ بْنِ يَسَارٍ الأَنْصَارِيِّ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، عَنْ أَبِي طَلْحَةَ الأَنْصَارِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ ‏"‏ لاَ تَدْخُلُ الْمَلاَئِكَةُ بَيْتًا فِيهِ كَلْبٌ وَلاَ تِمْثَالٌ ‏"‏ ‏.‏ وَقَالَ انْطَلِقْ بِنَا إِلَى أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ عَائِشَةَ نَسْأَلُهَا عَنْ ذَلِكَ ‏.‏ فَانْطَلَقْنَا فَقُلْنَا يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ إِنَّ أَبَا طَلْحَةَ حَدَّثَنَا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِكَذَا وَكَذَا فَهَلْ سَمِعْتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَذْكُرُ ذَلِكَ قَالَتْ لاَ وَلَكِنْ سَأُحَدِّثُكُمْ بِمَا رَأَيْتُهُ فَعَلَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي بَعْضِ مَغَازِيهِ وَكُنْتُ أَتَحَيَّنُ قُفُولَهُ فَأَخَذْتُ نَمَطًا كَانَ لَنَا فَسَتَرْتُهُ عَلَى الْعَرَضِ فَلَمَّا جَاءَ اسْتَقْبَلْتُهُ فَقُلْتُ السَّلاَمُ عَلَيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَعَزَّكَ وَأَكْرَمَكَ فَنَظَرَ إِلَى الْبَيْتِ فَرَأَى النَّمَطَ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَىَّ شَيْئًا وَرَأَيْتُ الْكَرَاهِيَةَ فِي وَجْهِهِ فَأَتَى النَّمَطَ حَتَّى هَتَكَهُ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَأْمُرْنَا فِيمَا رَزَقَنَا أَنْ نَكْسُوَ الْحِجَارَةَ وَاللَّبِنَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَتْ فَقَطَعْتُهُ وَجَعَلْتُهُ وِسَادَتَيْنِ وَحَشَوْتُهُمَا لِيفًا فَلَمْ يُنْكِرْ ذَلِكَ عَلَىَّ ‏.‏

Abu Talha al-Ansoriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U: «Nabiy ﷺning: ‹Ichida it yoki suvrat boʻlgan uyga farishtalar kirmaydilar›, deyayotganlarini eshitdim», dedi. Va (Zayd ibn Xolid Said ibn Yasorga): «Yur, moʻminlar onasi Oisha (roziyallohu anho)ning oldiga borib, undan bu haqda soʻraylik», dedi. Bas, biz bordik va: «Ey moʻminlar onasi, Abu Talha bizga Rasululloh ﷺdan shunday-shunday hadis aytib berdi, siz Nabiy ﷺning buni zikr qilganlarini eshitganmisiz?» dedik. U: «Yoʻq, lekin men sizlarga u zotning oʻzim koʻrgan ishlarini aytib beraman: Rasululloh ﷺ baʼzi gʻazotlaridan biriga chiqdilar, men esa u zotning qaytishlarini kutib turardim. Bizda boʻlgan bir gilamni olib, uni (eshik) eniga osib qoʻydim. U zot kelganlarida men ularni qarshilab: ‹Assalomu alaykum, yo Rasululloh, va rahmatullohi va barakotuh. Sizni aziz va karam egasi qilgan Allohga hamdlar boʻlsin›, dedim. U zot uyga qarab, gilamni koʻrdilar va menga hech narsa qaytarmadilar, men yuzlarida noxushlikni koʻrdim. Soʻng gilamning oldiga borib, uni yulib tashladilar-da: ‹Albatta, Alloh bizga rizq qilib bergan narsani toshu-gʻishtga kiydirishni buyurmagan›, dedilar», dedi. (Oisha) aytdi: «Bas, men uni kesib, ikkita bolip qildim va ikkovining ichini xurmo tolasi bilan toʻldirdim. U zot buni menga inkor qilmadilar».Абу Талҳа ал-Ансорий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У: «Набий ﷺнинг: ‹Ичида ит ёки суврат бўлган уйга фаришталар кирмайдилар›, деяётганларини эшитдим», деди. Ва (Зайд ибн Холид Саид ибн Ясорга): «Юр, мўминлар онаси Оиша (розияллоҳу анҳо)нинг олдига бориб, ундан бу ҳақда сўрайлик», деди. Бас, биз бордик ва: «Эй мўминлар онаси, Абу Талҳа бизга Расулуллоҳ ﷺдан шундай-шундай ҳадис айтиб берди, сиз Набий ﷺнинг буни зикр қилганларини эшитганмисиз?» дедик. У: «Йўқ, лекин мен сизларга у зотнинг ўзим кўрган ишларини айтиб бераман: Расулуллоҳ ﷺ баъзи ғазотларидан бирига чиқдилар, мен эса у зотнинг қайтишларини кутиб турардим. Бизда бўлган бир гиламни олиб, уни (эшик) энига осиб қўйдим. У зот келганларида мен уларни қаршилаб: ‹Ассалому алайкум, ё Расулуллоҳ, ва раҳматуллоҳи ва баракотуҳ. Сизни азиз ва карам эгаси қилган Аллоҳга ҳамдлар бўлсин›, дедим. У зот уйга қараб, гиламни кўрдилар ва менга ҳеч нарса қайтармадилар, мен юзларида нохушликни кўрдим. Сўнг гиламнинг олдига бориб, уни юлиб ташладилар-да: ‹Албатта, Аллоҳ бизга ризқ қилиб берган нарсани тошу-ғиштга кийдиришни буюрмаган›, дедилар», деди. (Оиша) айтди: «Бас, мен уни кесиб, иккита болип қилдим ва икковининг ичини хурмо толаси билан тўлдирдим. У зот буни менга инкор қилмадилар».

حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مَرْزُوقٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ كَانَ فَزَعٌ بِالْمَدِينَةِ فَرَكِبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَرَسًا لأَبِي طَلْحَةَ فَقَالَ ‏"‏ مَا رَأَيْنَا شَيْئًا ‏"‏ ‏.‏ أَوْ ‏"‏ مَا رَأَيْنَا مِنْ فَزَعٍ وَإِنْ وَجَدْنَاهُ لَبَحْرًا ‏"‏ ‏.‏

Anas (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Madinada bir vahima (qoʻrquv) boʻldi. Rasululloh ﷺ Abu Talhaning otiga mindilar va: «Biz hech narsa koʻrmadik» — yoki: «Biz hech qanday vahima koʻrmadik, biz uni (otni) chindan ham xuddi dengizdek (chopqir) topdik», dedilar.Анас (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Мадинада бир ваҳима (қўрқув) бўлди. Расулуллоҳ ﷺ Абу Талҳанинг отига миндилар ва: «Биз ҳеч нарса кўрмадик» — ёки: «Биз ҳеч қандай ваҳима кўрмадик, биз уни (отни) чиндан ҳам худди денгиздек (чопқир) топдик», дедилар.

حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ ثَابِتٍ، عَنْ أَنَسٍ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ ‏{‏ لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ ‏}‏ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَرَى رَبَّنَا يَسْأَلُنَا مِنْ أَمْوَالِنَا فَإِنِّي أُشْهِدُكَ أَنِّي قَدْ جَعَلْتُ أَرْضِي بِأَرِيحَاءَ لَهُ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ اجْعَلْهَا فِي قَرَابَتِكَ ‏"‏ ‏.‏ فَقَسَمَهَا بَيْنَ حَسَّانَ بْنِ ثَابِتٍ وَأُبَىِّ بْنِ كَعْبٍ ‏.‏ قَالَ أَبُو دَاوُدَ بَلَغَنِي عَنِ الأَنْصَارِيِّ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ أَبُو طَلْحَةَ زَيْدُ بْنُ سَهْلِ بْنِ الأَسْوَدِ بْنِ حَرَامِ بْنِ عَمْرِو بْنِ زَيْدِ مَنَاةَ بْنِ عَدِيِّ بْنِ عَمْرِو بْنِ مَالِكِ بْنِ النَّجَّارِ وَحَسَّانُ بْنُ ثَابِتِ بْنِ الْمُنْذِرِ بْنِ حَرَامٍ يَجْتَمِعَانِ إِلَى حَرَامٍ وَهُوَ الأَبُ الثَّالِثُ وَأُبَىُّ بْنُ كَعْبِ بْنِ قَيْسِ بْنِ عَتِيكِ بْنِ زَيْدِ بْنِ مُعَاوِيَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ مَالِكِ بْنِ النَّجَّارِ فَعَمْرٌو يَجْمَعُ حَسَّانَ وَأَبَا طَلْحَةَ وَأُبَيًّا ‏.‏ قَالَ الأَنْصَارِيُّ بَيْنَ أُبَىٍّ وَأَبِي طَلْحَةَ سِتَّةُ آبَاءٍ ‏.‏

Anas (roziyallohu anhu) aytadi: {Yaxshi koʻrgan narsalaringizdan infoq qilmaguningizcha, hech yaxshilikka erisha olmaysizlar} (Oli Imron 92) degan oyat nozil boʻlganida, Abu Talha: «Ey Allohning Rasuli, koʻryapmanki, Robbimiz bizdan mollarimizdan (infoq qilishni) soʻrayapti. Men seni guvoh qilamanki, Bayruho (yaqinidagi) yerimni U zot (yoʻli)da (sadaqa qilib) berdim» — dedi. Shunda Rasululloh ﷺ unga: «Uni qarindoshlaringga (ber)» — dedilar. Bas, u (yerni) Hasson ibn Sobit bilan Ubay ibn Kaʼb oʻrtasida boʻlib berdi. Abu Dovud aytdi: Menga Ansoriy Muhammad ibn Abdullohdan yetib kelishicha, u aytdi: Abu Talhaning (toʻliq) ismi Zayd ibn Sahl ibn al-Asvad ibn Harom ibn Amr ibn Zayd Manot ibn Adiy ibn Amr ibn Molik ibn an-Najjordir; Hasson ibn Sobit ibn al-Munzir ibn Harom (esa Abu Talha bilan) Haromda jamlanadi, u uchinchi ota boʻladi; Ubay ibn Kaʼb ibn Qays ibn Atik ibn Zayd ibn Muoviya ibn Amr ibn Molik ibn an-Najjordir; bas, Amr Hasson, Abu Talha va Ubayni jamlaydi. Ansoriy aytdi: Ubay bilan Abu Talha oʻrtasida olti ota bor.Анас (розияллоҳу анҳу) айтади: {Яхши кўрган нарсаларингиздан инфоқ қилмагунингизча, ҳеч яхшиликка эриша олмайсизлар} (Оли Имрон 92) деган оят нозил бўлганида, Абу Талҳа: «Эй Аллоҳнинг Расули, кўряпманки, Роббимиз биздан молларимиздан (инфоқ қилишни) сўраяпти. Мен сени гувоҳ қиламанки, Байруҳо (яқинидаги) еримни У зот (йўли)да (садақа қилиб) бердим» — деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ унга: «Уни қариндошларингга (бер)» — дедилар. Бас, у (ерни) Ҳассон ибн Собит билан Убай ибн Каъб ўртасида бўлиб берди. Абу Довуд айтди: Менга Ансорий Муҳаммад ибн Абдуллоҳдан етиб келишича, у айтди: Абу Талҳанинг (тўлиқ) исми Зайд ибн Саҳл ибн ал-Асвад ибн Ҳаром ибн Амр ибн Зайд Манот ибн Адий ибн Амр ибн Молик ибн ан-Нажжордир; Ҳассон ибн Собит ибн ал-Мунзир ибн Ҳаром (эса Абу Талҳа билан) Ҳаромда жамланади, у учинчи ота бўлади; Убай ибн Каъб ибн Қайс ибн Атик ибн Зайд ибн Муовия ибн Амр ибн Молик ибн ан-Нажжордир; бас, Амр Ҳассон, Абу Талҳа ва Убайни жамлайди. Ансорий айтди: Убай билан Абу Талҳа ўртасида олти ота бор.