Ahmad ibn Hanbal biz

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - حَدَّثَنَا غَالِبٌ الْقَطَّانُ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي شِدَّةِ الْحَرِّ فَإِذَا لَمْ يَسْتَطِعْ أَحَدُنَا أَنْ يُمَكِّنَ وَجْهَهُ مِنَ الأَرْضِ بَسَطَ ثَوْبَهُ فَسَجَدَ عَلَيْهِ ‏.‏

Ahmad ibn Hanbal bizga aytdi: Bishr — yaʼni ibn al-Mufazzal — bizga aytdi: Gʻolib al-Qatton bizga aytdi: Bakr ibn Abdullohdan, u Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U dedi: Biz qattiq issiqda Rasululloh ﷺ bilan birga namoz oʻqir edik. Bizdan birortamiz yuzini (issiqdan) yerga tekkizishga qodir boʻlmasa, kiyimini yozib, uning ustiga sajda qilardi.Аҳмад ибн Ҳанбал бизга айтди: Бишр — яъни ибн ал-Муфаззал — бизга айтди: Ғолиб ал-Қаттон бизга айтди: Бакр ибн Абдуллоҳдан, у Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади. У деди: Биз қаттиқ иссиқда Расулуллоҳ ﷺ билан бирга намоз ўқир эдик. Биздан бирортамиз юзини (иссиқдан) ерга теккизишга қодир бўлмаса, кийимини ёзиб, унинг устига сажда қиларди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِذَا كَانَ الْعَبْدُ بَيْنَ اثْنَيْنِ فَأَعْتَقَ أَحَدُهُمَا نَصِيبَهُ فَإِنْ كَانَ مُوسِرًا يُقَوَّمُ عَلَيْهِ قِيمَةً لاَ وَكْسَ وَلاَ شَطَطَ ثُمَّ يُعْتَقُ ‏"‏ ‏.‏

Ahmad ibn Hanbal bizga rivoyat qildi: Sufyon bizga Amr ibn Dinordan, u Solimdan, u otasidan, u buni Nabiy ﷺga yetkazib rivoyat qildi: «Agar qul ikki kishi oʻrtasida (umumiy) boʻlsa, ulardan biri oʻz ulushini ozod qilsa, u boy boʻlgan taqdirda qulga na kam, na ortiq — adolatli baho belgilanadi, soʻng (qul) ozod qilinadi».Аҳмад ибн Ҳанбал бизга ривоят қилди: Суфён бизга Амр ибн Динордан, у Солимдан, у отасидан, у буни Набий ﷺга етказиб ривоят қилди: «Агар қул икки киши ўртасида (умумий) бўлса, улардан бири ўз улушини озод қилса, у бой бўлган тақдирда қулга на кам, на ортиқ — адолатли баҳо белгиланади, сўнг (қул) озод қилинади».

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ الْعَنْبَرِيِّ، عَنِ ابْنِ التَّلِبِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ نَصِيبًا لَهُ مِنْ مَمْلُوكٍ فَلَمْ يُضَمِّنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ أَحْمَدُ إِنَّمَا هُوَ بِالتَّاءِ - يَعْنِي التَّلِبَّ - وَكَانَ شُعْبَةُ أَلْثَغَ لَمْ يُبَيِّنِ التَّاءَ مِنَ الثَّاءِ ‏.‏

Ahmad ibn Hanbal bizga rivoyat qildi: Muhammad ibn Jaʼfar bizga rivoyat qildi: Shuʼba bizga Xoliddan, u Abu Bishr al-Anbariydan, u Ibn at-Talibdan, u otasidan rivoyat qildi: Bir kishi oʻziga tegishli qulning ulushini ozod qildi, Nabiy ﷺ unga (qolganini ozod qilish) majburiyatini yuklamadilar. Ahmad dedi: «Bu (ism) ‹to› harfi bilandir — yaʼni at-Talib. Shuʼba esa tilida nuqsoni boʻlib, ‹to›ni ‹so›dan ajrata olmas edi».Аҳмад ибн Ҳанбал бизга ривоят қилди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга ривоят қилди: Шуъба бизга Холиддан, у Абу Бишр ал-Анбарийдан, у Ибн ат-Талибдан, у отасидан ривоят қилди: Бир киши ўзига тегишли қулнинг улушини озод қилди, Набий ﷺ унга (қолганини озод қилиш) мажбуриятини юкламадилар. Аҳмад деди: «Бу (исм) ‹то› ҳарфи биландир — яъни ат-Талиб. Шуъба эса тилида нуқсони бўлиб, ‹то›ни ‹со›дан ажрата олмас эди».