Ahmad ibn Hanbal biz

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - حَدَّثَنَا غَالِبٌ الْقَطَّانُ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي شِدَّةِ الْحَرِّ فَإِذَا لَمْ يَسْتَطِعْ أَحَدُنَا أَنْ يُمَكِّنَ وَجْهَهُ مِنَ الأَرْضِ بَسَطَ ثَوْبَهُ فَسَجَدَ عَلَيْهِ ‏.‏

Ahmad ibn Hanbal bizga aytdi: Bishr — yaʼni ibn al-Mufazzal — bizga aytdi: Gʻolib al-Qatton bizga aytdi: Bakr ibn Abdullohdan, u Anas ibn Molik (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi. U dedi: Biz qattiq issiqda Rasululloh ﷺ bilan birga namoz oʻqir edik. Bizdan birortamiz yuzini (issiqdan) yerga tekkizishga qodir boʻlmasa, kiyimini yozib, uning ustiga sajda qilardi.Аҳмад ибн Ҳанбал бизга айтди: Бишр — яъни ибн ал-Муфаззал — бизга айтди: Ғолиб ал-Қаттон бизга айтди: Бакр ибн Абдуллоҳдан, у Анас ибн Молик (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади. У деди: Биз қаттиқ иссиқда Расулуллоҳ ﷺ билан бирга намоз ўқир эдик. Биздан бирортамиз юзини (иссиқдан) ерга теккизишга қодир бўлмаса, кийимини ёзиб, унинг устига сажда қиларди.

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ سَالِمٍ، عَنْ أَبِيهِ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِذَا كَانَ الْعَبْدُ بَيْنَ اثْنَيْنِ فَأَعْتَقَ أَحَدُهُمَا نَصِيبَهُ فَإِنْ كَانَ مُوسِرًا يُقَوَّمُ عَلَيْهِ قِيمَةً لاَ وَكْسَ وَلاَ شَطَطَ ثُمَّ يُعْتَقُ ‏"‏ ‏.‏

Ahmad ibn Hanbal bizga rivoyat qildi: Sufyon bizga Amr ibn Dinordan, u Solimdan, u otasidan, u buni Nabiy ﷺga yetkazib rivoyat qildi: «Agar qul ikki kishi oʻrtasida (umumiy) boʻlsa, ulardan biri oʻz ulushini ozod qilsa, u boy boʻlgan taqdirda qulga na kam, na ortiq — adolatli baho belgilanadi, soʻng (qul) ozod qilinadi».Аҳмад ибн Ҳанбал бизга ривоят қилди: Суфён бизга Амр ибн Динордан, у Солимдан, у отасидан, у буни Набий ﷺга етказиб ривоят қилди: «Агар қул икки киши ўртасида (умумий) бўлса, улардан бири ўз улушини озод қилса, у бой бўлган тақдирда қулга на кам, на ортиқ — адолатли баҳо белгиланади, сўнг (қул) озод қилинади».

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خَالِدٍ، عَنْ أَبِي بِشْرٍ الْعَنْبَرِيِّ، عَنِ ابْنِ التَّلِبِّ، عَنْ أَبِيهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ نَصِيبًا لَهُ مِنْ مَمْلُوكٍ فَلَمْ يُضَمِّنْهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ قَالَ أَحْمَدُ إِنَّمَا هُوَ بِالتَّاءِ - يَعْنِي التَّلِبَّ - وَكَانَ شُعْبَةُ أَلْثَغَ لَمْ يُبَيِّنِ التَّاءَ مِنَ الثَّاءِ ‏.‏

Ahmad ibn Hanbal bizga rivoyat qildi: Muhammad ibn Jaʼfar bizga rivoyat qildi: Shuʼba bizga Xoliddan, u Abu Bishr al-Anbariydan, u Ibn at-Talibdan, u otasidan rivoyat qildi: Bir kishi oʻziga tegishli qulning ulushini ozod qildi, Nabiy ﷺ unga (qolganini ozod qilish) majburiyatini yuklamadilar. Ahmad dedi: «Bu (ism) ‹to› harfi bilandir — yaʼni at-Talib. Shuʼba esa tilida nuqsoni boʻlib, ‹to›ni ‹so›dan ajrata olmas edi».Аҳмад ибн Ҳанбал бизга ривоят қилди: Муҳаммад ибн Жаъфар бизга ривоят қилди: Шуъба бизга Холиддан, у Абу Бишр ал-Анбарийдан, у Ибн ат-Талибдан, у отасидан ривоят қилди: Бир киши ўзига тегишли қулнинг улушини озод қилди, Набий ﷺ унга (қолганини озод қилиш) мажбуриятини юкламадилар. Аҳмад деди: «Бу (исм) ‹то› ҳарфи биландир — яъни ат-Талиб. Шуъба эса тилида нуқсони бўлиб, ‹то›ни ‹со›дан ажрата олмас эди».

وَعَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَ: كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اجْتَهَدَ فِي الْيَمِينِ قَالَ: «لَا وَالَّذِي نفس أَبُو الْقَاسِم بِيَدِهِ» . رَوَاهُ أَبُو دَاوُد

Ahmad ibn Hanbal bizga aytdiki, Vakiʼ bizga aytdiki, Ikrima ibn Ammor bizga aytdiki, u Osim ibn Shumayxdan, u Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qildi. U aytdi: «Rasululloh ﷺ qasamni qattiq ichmoqchi boʻlganlarida: ‹Abulqosimning joni Qoʻlida boʻlgan Zot bilan qasam›, der edilar».Аҳмад ибн Ҳанбал бизга айтдики, Вакиъ бизга айтдики, Икрима ибн Аммор бизга айтдики, у Осим ибн Шумайхдан, у Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилди. У айтди: «Расулуллоҳ ﷺ қасамни қаттиқ ичмоқчи бўлганларида: ‹Абулқосимнинг жони Қўлида бўлган Зот билан қасам›, дер эдилар».

وَعَنِ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى الله ليه وَسَلَّمَ قَالَ: " مَنْ حَلَفَ عَلَى يَمِينٍ فَقَالَ: إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَلَا حِنْثَ عَلَيْهِ ". رَوَاهُ التِّرْمِذِيُّ وَأَبُو دَاوُدَ وَالنَّسَائِيُّ وَابْنُ مَاجَهْ وَالدَّارِمِيُّ وَذَكَرَ التِّرْمِذِيُّ جَمَاعَةً وَقَفُوهُ عَلَى ابْنِ عُمَرَ

Ahmad ibn Hanbal bizga aytdiki, Sufyon bizga aytdiki, u Ayyubdan, u Nofiʼdan, u Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qildiki, uni Paygʻambar ﷺ ga yetkazadi. U zot: «Kim biror qasam ichsa-yu, ‹inshaalloh› desa, u istisno qilibdi», dedilar.Аҳмад ибн Ҳанбал бизга айтдики, Суфён бизга айтдики, у Айюбдан, у Нофиъдан, у Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилдики, уни Пайғамбар ﷺ га етказади. У зот: «Ким бирор қасам ичса-ю, ‹иншааллоҳ› деса, у истисно қилибди», дедилар.