حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، قَالَ: حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الأَسْوَدِ بْنِ يَزِيدَ، قَالَ: سَأَلْتُ عَائِشَةَ، عَنْ صَلاةِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم بِاللَّيْلِ؟ فَقَالَتْ: كَانَ يَنَامُ أَوَّلَ اللَّيْلِ ثُمَّ يَقُومُ، فَإِذَا كَانَ مِنَ السَّحَرِ أَوْتَرَ، ثُمَّ أَتَى فِرَاشَهُ، فَإِذَا كَانَ لَهُ حَاجَةٌ أَلَمَّ بِأَهْلِهِ، فَإِذَا سَمِعَ الأَذَانَ وَثَبَ، فَإِنْ كَانَ جُنُبًا أَفَاضَ عَلَيْهِ مِنَ الْمَاءِ، وَإِلا تَوَضَّأَ وَخَرَجَ إِلَى الصَّلاةِ.
Aswad ibn Yazid (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: «Oisha (roziyallohu anho)dan Rasululloh ﷺning namozlari haqida soʻradim. U: ‹U zot kechaning avvalida uxlar, soʻng turar, sahar payti kelganida vitr oʻqir, soʻng oʻrniga qaytar edilar. Agar ehtiyoj boʻlsa, ahllariga yaqinlik qilar edilar. Azonni eshitganlarida esa sakrab turar, agar junub boʻlsalar ustlaridan suv quyar, boʻlmasa taharat qilar, soʻng namozga chiqar edilar›, dedi», dedi.Асwад ибн Язид (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: «Оиша (розияллоҳу анҳо)дан Расулуллоҳ ﷺнинг намозлари ҳақида сўрадим. У: ‹У зот кечанинг аввалида ухлар, сўнг турар, саҳар пайти келганида витр ўқир, сўнг ўрнига қайтар эдилар. Агар эҳтиёж бўлса, аҳлларига яқинлик қилар эдилар. Азонни эшитганларида эса сакраб турар, агар жунуб бўлсалар устларидан сув қуяр, бўлмаса таҳарат қилар, сўнг намозга чиқар эдилар›, деди», деди.