Kurayb mavlo ibn Abbos

حَدَّثَنِيهِ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ، عَنِ الْعَلاَءِ بْنِ عَبْدِ، الرَّحْمَنِ بِهَذَا الإِسْنَادِ مِثْلَهُ ‏.‏

Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Siddiq (komil rost soʻzlovchi) kishiga koʻp laʼnat oʻquvchi boʻlish loyiq emas», — dedilar.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сиддиқ (комил рост сўзловчи) кишига кўп лаънат ўқувчи бўлиш лойиқ эмас», — дедилар.

وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ وَأَحْمَدُ بْنُ سِنَانٍ قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْمُسَيَّبِ بْنِ رَافِعٍ، عَنْ وَرَّادٍ، مَوْلَى الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنِ الْمُغِيرَةِ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ مِثْلَهُ قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَأَبُو كُرَيْبٍ فِي رِوَايَتِهِمَا قَالَ فَأَمْلاَهَا عَلَىَّ الْمُغِيرَةُ وَكَتَبْتُ بِهَا إِلَى مُعَاوِيَةَ ‏.‏

Mugʻira ibn Shuʼba (roziyallohu anhu)dan, u Nabiy ﷺ dan shunga oʻxshashini rivoyat qiladi. Abu Bakr va Abu Kurayb oʻz rivoyatlarida: (Varrod) dedi: «Magʻira buni menga aytib turdi, men esa uni Muoviyaga (xat qilib) yozdim», dedilar.Муғира ибн Шуъба (розияллоҳу анҳу)дан, у Набий ﷺ дан шунга ўхшашини ривоят қилади. Абу Бакр ва Абу Курайб ўз ривоятларида: (Варрод) деди: «Мағира буни менга айтиб турди, мен эса уни Муовияга (хат қилиб) ёздим», дедилар.

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَرَّادٍ الأَشْعَرِيُّ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ بُرَيْدٍ، عَنْ أَبِي بُرْدَةَ، عَنْ أَبِي مُوسَى، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ إِنَّ أَعْظَمَ النَّاسِ أَجْرًا فِي الصَّلاَةِ أَبْعَدُهُمْ إِلَيْهَا مَمْشًى فَأَبْعَدُهُمْ وَالَّذِي يَنْتَظِرُ الصَّلاَةَ حَتَّى يُصَلِّيَهَا مَعَ الإِمَامِ أَعْظَمُ أَجْرًا مِنَ الَّذِي يُصَلِّيهَا ثُمَّ يَنَامُ ‏"‏ ‏.‏ وَفِي رِوَايَةِ أَبِي كُرَيْبٍ ‏"‏ حَتَّى يُصَلِّيَهَا مَعَ الإِمَامِ فِي جَمَاعَةٍ ‏"‏ ‏.‏

Abu Muso al-Ashʼariy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Namozda odamlarning savobi eng ulugʻi unga (masjidga) eng uzoqdan yurib keladiganidir, soʻng (undan ham) uzoqroqdan keladiganidir. Namozni kutib turib, uni imom bilan birga oʻqiydigan kishi, uni (yolgʻiz) oʻqib, soʻng uxlaydigan kishidan savobi ulugʻroqdir», dedilar. Abu Kuraybning rivoyatida: «to uni imom bilan jamoatda oʻqigunicha (kutadi)» deyilgan.Абу Мусо ал-Ашъарий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Намозда одамларнинг савоби энг улуғи унга (масжидга) энг узоқдан юриб келадиганидир, сўнг (ундан ҳам) узоқроқдан келадиганидир. Намозни кутиб туриб, уни имом билан бирга ўқийдиган киши, уни (ёлғиз) ўқиб, сўнг ухлайдиган кишидан савоби улуғроқдир», дедилар. Абу Курайбнинг ривоятида: «то уни имом билан жамоатда ўқигунича (кутади)» дейилган.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ - وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ - قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ يُجَاءُ بِالْمَوْتِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَأَنَّهُ كَبْشٌ أَمْلَحُ - زَادَ أَبُو كُرَيْبٍ - فَيُوقَفُ بَيْنَ الْجَنَّةِ وَالنَّارِ - وَاتَّفَقَا فِي بَاقِي الْحَدِيثِ - فَيُقَالُ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ هَلْ تَعْرِفُونَ هَذَا فَيَشْرَئِبُّونَ وَيَنْظُرُونَ وَيَقُولُونَ نَعَمْ هَذَا الْمَوْتُ - قَالَ - وَيُقَالُ يَا أَهْلَ النَّارِ هَلْ تَعْرِفُونَ هَذَا قَالَ فَيَشْرَئِبُّونَ وَيَنْظُرُونَ وَيَقُولُونَ نَعَمْ هَذَا الْمَوْتُ - قَالَ - فَيُؤْمَرُ بِهِ فَيُذْبَحُ - قَالَ - ثُمَّ يُقَالُ يَا أَهْلَ الْجَنَّةِ خُلُودٌ فَلاَ مَوْتَ وَيَا أَهْلَ النَّارِ خُلُودٌ فَلاَ مَوْتَ ‏"‏ ‏.‏ قَالَ ثُمَّ قَرَأَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏{‏ وَأَنْذِرْهُمْ يَوْمَ الْحَسْرَةِ إِذْ قُضِيَ الأَمْرُ وَهُمْ فِي غَفْلَةٍ وَهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ‏}‏ وَأَشَارَ بِيَدِهِ إِلَى الدُّنْيَا ‏.‏

Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Qiyomat kuni oʻlim oqu-qora (rangli) qoʻchqor suratida keltiriladi», — dedilar. Abu Kurayb qoʻshib: «Soʻng u jannat bilan doʻzax oʻrtasida toʻxtatiladi», — dedi. Ikkovi hadisning qolganida ittifoq qildilar: «(Shunda): ‹Ey jannat ahli! Buni tanidingizmi?› — deyiladi. Ular boʻyinlarini choʻzib qarashadi va: ‹Ha, bu oʻlim›, — deyishadi. Soʻng: ‹Ey doʻzax ahli! Buni tanidingizmi?› — deyiladi. Ular boʻyinlarini choʻzib qarashadi va: ‹Ha, bu oʻlim›, — deyishadi. Soʻng u (oʻlimni soʻyish) buyuriladi va u soʻyiladi. Soʻng: ‹Ey jannat ahli! (Sizga) abadiylik, endi oʻlim yoʻq! Ey doʻzax ahli! (Sizga) abadiylik, endi oʻlim yoʻq!› — deyiladi», — dedilar. (Rovi) dedi: Soʻng Rasululloh ﷺ {Sen ularni — gʻaflatda boʻlib, iymon keltirmagan holatlarida ish hal qilib boʻlinadigan — hasrat kunidan ogohlantir!} (Maryam 39) (oyatini) tilovat qildilar va qoʻllari bilan dunyoga ishora qildilar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Қиёмат куни ўлим оқу-қора (рангли) қўчқор суратида келтирилади», — дедилар. Абу Курайб қўшиб: «Сўнг у жаннат билан дўзах ўртасида тўхтатилади», — деди. Иккови ҳадиснинг қолганида иттифоқ қилдилар: «(Шунда): ‹Эй жаннат аҳли! Буни танидингизми?› — дейилади. Улар бўйинларини чўзиб қарашади ва: ‹Ҳа, бу ўлим›, — дейишади. Сўнг: ‹Эй дўзах аҳли! Буни танидингизми?› — дейилади. Улар бўйинларини чўзиб қарашади ва: ‹Ҳа, бу ўлим›, — дейишади. Сўнг у (ўлимни сўйиш) буюрилади ва у сўйилади. Сўнг: ‹Эй жаннат аҳли! (Сизга) абадийлик, энди ўлим йўқ! Эй дўзах аҳли! (Сизга) абадийлик, энди ўлим йўқ!› — дейилади», — дедилар. (Рови) деди: Сўнг Расулуллоҳ ﷺ {Сен уларни — ғафлатда бўлиб, иймон келтирмаган ҳолатларида иш ҳал қилиб бўлинадиган — ҳасрат кунидан огоҳлантир!} (Марям 39) (оятини) тиловат қилдилар ва қўллари билан дунёга ишора қилдилар.

حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، عَنْ هِشَامِ بْنِ، عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَمْعَةَ، قَالَ خَطَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ النَّاقَةَ وَذَكَرَ الَّذِي عَقَرَهَا فَقَالَ ‏"‏ إِذِ انْبَعَثَ أَشْقَاهَا انْبَعَثَ بِهَا رَجُلٌ عَزِيزٌ عَارِمٌ مَنِيعٌ فِي رَهْطِهِ مِثْلُ أَبِي زَمْعَةَ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ ذَكَرَ النِّسَاءَ فَوَعَظَ فِيهِنَّ ثُمَّ قَالَ ‏"‏ إِلاَمَ يَجْلِدُ أَحَدُكُمُ امْرَأَتَهُ ‏"‏ ‏.‏ فِي رِوَايَةِ أَبِي بَكْرٍ ‏"‏ جَلْدَ الأَمَةِ ‏"‏ ‏.‏ وَفِي رِوَايَةِ أَبِي كُرَيْبٍ ‏"‏ جَلْدَ الْعَبْدِ وَلَعَلَّهُ يُضَاجِعُهَا مِنْ آخِرِ يَوْمِهِ ‏"‏ ‏.‏ ثُمَّ وَعَظَهُمْ فِي ضَحِكِهِمْ مِنَ الضَّرْطَةِ فَقَالَ ‏"‏ إِلاَمَ يَضْحَكُ أَحَدُكُمْ مِمَّا يَفْعَلُ ‏"‏ ‏.‏

Abdulloh ibn Zamʼa (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ xutba qildilar va (Samud qavmining) tuyasini hamda uni (tuyani) soʻygan kimsani zikr qilib: «Oʻshanda ularning eng badbaxti (jinoyat sodir etishga) qoʻzgʻalganda, oʻz qavmi ichida Abu Zamʼaga oʻxshagan qudratli, qoʻrqmas, gʻolib bir kishi unga (tuyani soʻyishga) qoʻzgʻaldi», — dedilar. Soʻng ayollarni zikr qildilar va ular haqida vaʼz qilib: «Nega sizlardan biri ayolini uradi?» — dedilar. Abu Bakr rivoyatida «choriga urgandek», Abu Kurayb rivoyatida esa «qulga urgandek (uradi); holbuki, ehtimol u shu kunning oxirida u (ayoli) bilan birga yotsa kerak» (deyilgan). Soʻng (Rasululloh ﷺ) ularni shamol chiqishidan (yeldan) kulishlari haqida vaʼz qilib: «Nega sizlardan biri oʻzi qiladigan ishdan kuladi?» — dedilar.Абдуллоҳ ибн Замъа (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ хутба қилдилар ва (Самуд қавмининг) туясини ҳамда уни (туяни) сўйган кимсани зикр қилиб: «Ўшанда уларнинг энг бадбахти (жиноят содир этишга) қўзғалганда, ўз қавми ичида Абу Замъага ўхшаган қудратли, қўрқмас, ғолиб бир киши унга (туяни сўйишга) қўзғалди», — дедилар. Сўнг аёлларни зикр қилдилар ва улар ҳақида ваъз қилиб: «Нега сизлардан бири аёлини уради?» — дедилар. Абу Бакр ривоятида «чорига ургандек», Абу Курайб ривоятида эса «қулга ургандек (уради); ҳолбуки, эҳтимол у шу куннинг охирида у (аёли) билан бирга ётса керак» (дейилган). Сўнг (Расулуллоҳ ﷺ) уларни шамол чиқишидан (елдан) кулишлари ҳақида ваъз қилиб: «Нега сизлардан бири ўзи қиладиган ишдан кулади?» — дедилар.

وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، بِهَذَا الإِسْنَادِ إِنْ كُنَّا لَنَمْكُثُ ‏.‏ وَلَمْ يَذْكُرْ آلَ مُحَمَّدٍ ‏.‏ وَزَادَ أَبُو كُرَيْبٍ فِي حَدِيثِهِ عَنِ ابْنِ نُمَيْرٍ إِلاَّ أَنْ يَأْتِيَنَا اللُّحَيْمُ ‏.‏

Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: «Biz turardik», deb (aytildi), ammo «Muhammad ﷺ ning ahli (oilasi)» zikr qilinmadi. Bir rivoyatda: «Magar bizga ozgina goʻsht kelganda (boshqacha boʻlardi)», deb ziyoda qilingan.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: «Биз турардик», деб (айтилди), аммо «Муҳаммад ﷺ нинг аҳли (оиласи)» зикр қилинмади. Бир ривоятда: «Магар бизга озгина гўшт келганда (бошқача бўларди)», деб зиёда қилинган.

وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، وَهَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ، قَالَ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، أَنَّ ابْنَ عُمَرَ، حَدَّثَهُمْ أَنَّ رَجُلاً نَادَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ فِي الْمَسْجِدِ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ أُوتِرُ صَلاَةَ اللَّيْلِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏"‏ مَنْ صَلَّى فَلْيُصَلِّ مَثْنَى مَثْنَى فَإِنْ أَحَسَّ أَنْ يُصْبِحَ سَجَدَ سَجْدَةً فَأَوْتَرَتْ لَهُ مَا صَلَّى ‏"‏ ‏.‏ قَالَ أَبُو كُرَيْبٍ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ ‏.‏ وَلَمْ يَقُلِ ابْنِ عُمَرَ ‏.‏

Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: bir kishi Rasululloh ﷺ ni masjidda turganlarida chaqirib: «Yo Rasululloh! Tungi namozni qanday vitr qilaman?» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ: «Kim namoz oʻqisa, ikki rakaatdan ikki rakaatdan oʻqisin. Agar tong otishidan xavotir boʻlsa, bir sajda (bir rakaat) oʻqisin, shu uning oʻqigan (namozini) toq qiladi», — dedilar.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: бир киши Расулуллоҳ ﷺ ни масжидда турганларида чақириб: «Ё Расулуллоҳ! Тунги намозни қандай витр қиламан?» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ: «Ким намоз ўқиса, икки ракаатдан икки ракаатдан ўқисин. Агар тонг отишидан хавотир бўлса, бир сажда (бир ракаат) ўқисин, шу унинг ўқиган (намозини) тоқ қилади», — дедилар.

حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ هَاشِمِ بْنِ حَيَّانَ الْعَبْدِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ مَهْدِيٍّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ بِتُّ لَيْلَةً عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ فَأَتَى حَاجَتَهُ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ ثُمَّ نَامَ ثُمَّ قَامَ فَأَتَى الْقِرْبَةَ فَأَطْلَقَ شِنَاقَهَا ثُمَّ تَوَضَّأَ وُضُوءًا بَيْنَ الْوُضُوءَيْنِ وَلَمْ يُكْثِرْ وَقَدْ أَبْلَغَ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى فَقُمْتُ فَتَمَطَّيْتُ كَرَاهِيَةَ أَنْ يَرَى أَنِّي كُنْتُ أَنْتَبِهُ لَهُ فَتَوَضَّأْتُ فَقَامَ فَصَلَّى فَقُمْتُ عَنْ يَسَارِهِ فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَدَارَنِي عَنْ يَمِينِهِ فَتَتَامَّتْ صَلاَةُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مِنَ اللَّيْلِ ثَلاَثَ عَشْرَةَ رَكْعَةً ثُمَّ اضْطَجَعَ فَنَامَ حَتَّى نَفَخَ وَكَانَ إِذَا نَامَ نَفَخَ فَأَتَاهُ بِلاَلٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلاَةِ فَقَامَ فَصَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ وَكَانَ فِي دُعَائِهِ ‏"‏ اللَّهُمَّ اجْعَلْ فِي قَلْبِي نُورًا وَفِي بَصَرِي نُورًا وَفِي سَمْعِي نُورًا وَعَنْ يَمِينِي نُورًا وَعَنْ يَسَارِي نُورًا وَفَوْقِي نُورًا وَتَحْتِي نُورًا وَأَمَامِي نُورًا وَخَلْفِي نُورًا وَعَظِّمْ لِي نُورًا ‏"‏ ‏.‏ قَالَ كُرَيْبٌ وَسَبْعًا فِي التَّابُوتِ فَلَقِيتُ بَعْضَ وَلَدِ الْعَبَّاسِ فَحَدَّثَنِي بِهِنَّ فَذَكَرَ عَصَبِي وَلَحْمِي وَدَمِي وَشَعَرِي وَبَشَرِي وَذَكَرَ خَصْلَتَيْنِ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men bir kechasi xolam Maymunaning huzurida tunadim. Nabiy ﷺ tunda turib, hojatlarini bajardilar, soʻng yuzlarini va qoʻllarini yuvdilar, soʻng uxladilar. Soʻng turib, mesh (suv idishi) oldiga keldilar-da, uning bogʻichini yechdilar, soʻng ikki taharatning oʻrtasidagi (oʻrtacha) taharat qildilar — koʻp (suv ishlatmadilar), ammo (taharatni) mukammal qildilar. Soʻng turib namoz oʻqidilar. Men ham turdim-da, u zot meni oʻzlarini kuzatib turganimni bilib qolishlarini yoqtirmay kerishdim, soʻng taharat qildim. U zot turib namoz oʻqidilar, men u zotning chap tomonlarida turdim. Shunda u zot qoʻlimdan ushlab, meni oʻng tomonlariga aylantirib oʻtkazdilar. Rasululloh ﷺ ning tundagi namozlari oʻn uch rakaatga toʻldi. Soʻng yonboshlab uxladilar, hatto (pishqirib) xurrak otdilar — u zot uxlasalar xurrak otardilar. Soʻng Bilol kelib, u zotni namozdan ogohlantirdi. U zot turib namoz oʻqidilar, taharat qilmadilar. U zotning duolarida (shu soʻzlar) bor edi: «Allohim, qalbimga nur, koʻzimga nur, qulogʻimga nur, oʻngimga nur, chapimga nur, ustimga nur, ostimga nur, oldimga nur, ortimga nur qil va men uchun nurni ulkan qil». Kurayb dedi: Va sandiqda (yodda saqlangan) yetta (soʻz ham bor edi). Soʻng men Abbosning farzandlaridan biriga uchrashdim, u menga ularni hadis qilib aytdi va paylarim, goʻshtim, qonim, sochim va terimni zikr qildi, yana ikki xislatni zikr qildi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен бир кечаси холам Маймунанинг ҳузурида тунадим. Набий ﷺ тунда туриб, ҳожатларини бажардилар, сўнг юзларини ва қўлларини ювдилар, сўнг ухладилар. Сўнг туриб, меш (сув идиши) олдига келдилар-да, унинг боғичини ечдилар, сўнг икки таҳаратнинг ўртасидаги (ўртача) таҳарат қилдилар — кўп (сув ишлатмадилар), аммо (таҳаратни) мукаммал қилдилар. Сўнг туриб намоз ўқидилар. Мен ҳам турдим-да, у зот мени ўзларини кузатиб турганимни билиб қолишларини ёқтирмай керишдим, сўнг таҳарат қилдим. У зот туриб намоз ўқидилар, мен у зотнинг чап томонларида турдим. Шунда у зот қўлимдан ушлаб, мени ўнг томонларига айлантириб ўтказдилар. Расулуллоҳ ﷺ нинг тундаги намозлари ўн уч ракаатга тўлди. Сўнг ёнбошлаб ухладилар, ҳатто (пишқириб) хуррак отдилар — у зот ухласалар хуррак отардилар. Сўнг Билол келиб, у зотни намоздан огоҳлантирди. У зот туриб намоз ўқидилар, таҳарат қилмадилар. У зотнинг дуоларида (шу сўзлар) бор эди: «Аллоҳим, қалбимга нур, кўзимга нур, қулоғимга нур, ўнгимга нур, чапимга нур, устимга нур, остимга нур, олдимга нур, ортимга нур қил ва мен учун нурни улкан қил». Курайб деди: Ва сандиқда (ёдда сақланган) етта (сўз ҳам бор эди). Сўнг мен Аббоснинг фарзандларидан бирига учрашдим, у менга уларни ҳадис қилиб айтди ва пайларим, гўштим, қоним, сочим ва теримни зикр қилди, яна икки хислатни зикр қилди.

وَحَدَّثَنِي إِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، حَدَّثَنَا سَلَمَةُ بْنُ كُهَيْلٍ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، ‏.‏ قَالَ سَلَمَةُ فَلَقِيتُ كُرَيْبًا فَقَالَ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ كُنْتُ عِنْدَ خَالَتِي مَيْمُونَةَ فَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ‏.‏ ثُمَّ ذَكَرَ بِمِثْلِ حَدِيثِ غُنْدَرٍ ‏.‏ وَقَالَ ‏"‏ وَاجْعَلْنِي نُورًا ‏"‏ ‏.‏ وَلَمْ يَشُكَّ ‏.‏

Ibn Abbos (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Men xolam Maymunaning huzurida edim, shunda Rasululloh ﷺ keldilar. Soʻng (roviy) Gʻundar hadisi mislini zikr qilib, «meni nur qil», deganini shubhasiz (qatʼiy) zikr qildi.Ибн Аббос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Мен холам Маймунанинг ҳузурида эдим, шунда Расулуллоҳ ﷺ келдилар. Сўнг (ровий) Ғундар ҳадиси мислини зикр қилиб, «мени нур қил», деганини шубҳасиз (қатъий) зикр қилди.