وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ خَالِدٍ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، بْنِ الأَعْرَجِ عَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُنِي يَوْمَ الشَّجَرَةِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُبَايِعُ النَّاسَ وَأَنَا رَافِعٌ غُصْنًا مِنْ أَغْصَانِهَا عَنْ رَأْسِهِ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً قَالَ لَمْ نُبَايِعْهُ عَلَى الْمَوْتِ وَلَكِنْ بَايَعْنَاهُ عَلَى أَنْ لاَ نَفِرَّ .
Maʼqil ibn Yasor (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Daraxt kuni oʻzimni (shunday holatda) koʻrdimki, Nabiy ﷺ odamlardan bayʼat olar edilar, men esa daraxtning bir shoxini u zotning boshlari uzra koʻtarib turardim. Biz bir ming toʻrt yuz kishi edik. (Maʼqil) dedi: Biz unga oʻlim ustiga bayʼat qilmagan edik, balki qochmaslik ustiga bayʼat qilgan edik.Маъқил ибн Ясор (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Дарахт куни ўзимни (шундай ҳолатда) кўрдимки, Набий ﷺ одамлардан байъат олар эдилар, мен эса дарахтнинг бир шохини у зотнинг бошлари узра кўтариб турардим. Биз бир минг тўрт юз киши эдик. (Маъқил) деди: Биз унга ўлим устига байъат қилмаган эдик, балки қочмаслик устига байъат қилган эдик.