حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، حَدَّثَنَا ثَابِتٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ،
أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ
وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَىَّ غُلاَمًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ . فَبَعَثَ
إِلَيْهِ غُلاَمًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلاَمَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ
إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ
فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي . وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ
. فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتِ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ
أَفْضَلُ أَمِ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ
السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ . فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى
الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَىْ بُنَىَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي . قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا
أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنِ ابْتُلِيتَ فَلاَ تَدُلَّ عَلَىَّ . وَكَانَ الْغُلاَمُ يُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَيُدَاوِي
النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا
هَا هُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لاَ أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ
بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ . فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ
فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي . قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ
. فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلاَمِ فَجِيءَ بِالْغُلاَمِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَىْ بُنَىَّ قَدْ
بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الأَكْمَهَ وَالأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ . فَقَالَ إِنِّي لاَ أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا
يَشْفِي اللَّهُ . فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ
عَنْ دِينِكَ . فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ
ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ . فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ
فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلاَمِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ . فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى
نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ
فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلاَّ فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا
شِئْتَ . فَرَجَفَ بِهِمُ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ
قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ . فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا
بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلاَّ فَاقْذِفُوهُ . فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ
. فَانْكَفَأَتْ بِهِمُ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ
قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ . فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ . قَالَ وَمَا هُوَ
قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعِ
السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلاَمِ . ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي
. فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ
فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلاَمِ . ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ
يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ
آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلاَمِ . فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ
آمَنَ النَّاسُ . فَأَمَرَ بِالأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ
عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا . أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ . فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتِ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا
فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلاَمُ يَا أُمَّهِ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ " .
Suhayb (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ: «Sizlardan oldin (oʻtgan) bir podshoh bor edi. Uning bir sehrgari bor edi. (Sehrgar) qariganida podshohga: ‹Men qarib qoldim, menga bir oʻgʻil bola yuborgin, unga sehrni oʻrgatay›, dedi. Bas, (podshoh) unga oʻrgatishi uchun bir oʻgʻil bolani yubordi. (Bola) yoʻlda yurganida bir rohib bor edi, (bola) uning yoniga oʻtirib, soʻzini eshitar va u (soʻz) unga yoqar edi. Shu sababli, u sehrgar oldiga borganida rohibning yonidan oʻtib, uning yoniga oʻtirib qolar, soʻng sehrgar oldiga kelganida (sehrgar) uni urardi. (Bola) buni rohibga shikoyat qildi. (Rohib): ‹Sehrgardan qoʻrqsang, ‹Meni oilam ushlab qoldi› degin; oilangdan qoʻrqsang, ‹Meni sehrgar ushlab qoldi› degin›, dedi. Shu holatda (yashab yurar) ekan, bir kuni odamlar (yoʻlini) toʻsib qoʻygan ulkan bir hayvonga duch keldi. (Bola): ‹Bugun sehrgar afzalmi yoki rohib afzalmi — bilib olaman›, dedi. Soʻng bir tosh oldi-da: ‹Ey Allohim! Agar rohibning ishi Senga sehrgarning ishidan koʻra mahbubroq boʻlsa, mana shu hayvonni oʻldirgin, toki odamlar oʻta olsin›, dedi. Bas, uni otdi va uni oʻldirdi, odamlar (yoʻldan) oʻtdilar. (Bola) rohibning oldiga kelib, unga xabar berdi. Rohib unga: ‹Ey oʻgʻilcham! Bugun sen mendan afzalsan. Sening ishing men koʻrgan darajaga yetibdi. Sen, albatta, sinovga uchraysan. Sinalganingda, menga (yashirin joyimga) yoʻl koʻrsatma›, dedi. Bola koʻr (tugʻma koʻrlik) va pesni davolar, odamlarni boshqa barcha dardlardan davolar edi. Buni podshohning koʻzi koʻr boʻlib qolgan bir hamsuhbati eshitib qoldi va unga koʻplab sovgʻalar bilan kelib: ‹Agar meni shifolasang, mana shu yerdagi (sovgʻalarning) hammasi seniki›, dedi. (Bola): ‹Men hech kimni shifolay olmayman, faqat Alloh shifo beradi. Agar sen Allohga iymon keltirsang, men Allohga duo qilaman, U seni shifolaydi›, dedi. Bas, u Allohga iymon keltirdi, Alloh esa unga shifo berdi. Soʻng u podshohning oldiga kelib, avval oʻtirgani kabi uning yoniga oʻtirdi. Podshoh unga: ‹Koʻzingni kim qaytarib berdi?› dedi. U: ‹Robbim›, dedi. (Podshoh): ‹Mendan boshqa robbing bormi?› dedi. U: ‹Mening Robbim ham, sening Robbing ham Allohdir›, dedi. Bas, (podshoh) uni ushlab, to u bolaga yoʻl koʻrsatguncha qiynayverdi. Soʻng bola keltirildi. Podshoh unga: ‹Ey oʻgʻilcham! Sening sehring koʻrni va pesni shifolaydigan darajaga yetibdi, anavini ham, manavini ham qilarmishsan›, dedi. (Bola): ‹Men hech kimni shifolay olmayman, faqat Alloh shifo beradi›, dedi. Bas, (podshoh) uni ushlab, to u rohibga yoʻl koʻrsatguncha qiynayverdi. Soʻng rohib keltirildi. Unga: ‹Diningdan qayt›, deyildi. U bosh tortdi. Shunda (podshoh) arrani keltirdi-da, arrani uning boshining oʻrtasiga qoʻyib, ikkiga boʻlinib tushguncha tildi. Soʻng podshohning hamsuhbati keltirildi. Unga: ‹Diningdan qayt›, deyildi. U bosh tortdi. (Podshoh) arrani uning boshining oʻrtasiga qoʻyib, ikkiga boʻlinib tushguncha u bilan tildi. Soʻng bola keltirildi. Unga: ‹Diningdan qayt›, deyildi. U bosh tortdi. Shunda (podshoh) uni oʻz odamlaridan bir guruhga topshirib: ‹Buni falon-falon togʻga olib boringlar, uni togʻga olib chiqinglar. Choʻqqisiga yetganingizda, agar dinidan qaytsa (qoʻyib yuboringlar), boʻlmasa, uni (pastga) uloqtiringlar›, dedi. Bas, ular uni olib ketdilar va togʻga olib chiqdilar. (Bola): ‹Ey Allohim! Ulardan meni Oʻzing istagan (narsa) bilan asra›, dedi. Shunda togʻ ularni silkitib (zilziladek tebranib) yubordi va ular (pastga) qulab tushdilar. (Bola) podshohning oldiga piyoda kelaverdi. Podshoh unga: ‹Hamrohlaringga nima boʻldi?› dedi. U: ‹Alloh meni ulardan asradi›, dedi. Soʻng (podshoh) uni oʻz odamlaridan bir guruhga topshirib: ‹Buni olib ketinglar va kichik kemaga ortinglar, dengizning oʻrtasiga chiqaringlar. Agar dinidan qaytsa (qoʻyib yuboringlar), boʻlmasa, uni (suvga) uloqtiringlar›, dedi. Bas, ular uni olib ketdilar. (Bola): ‹Ey Allohim! Ulardan meni Oʻzing istagan (narsa) bilan asra›, dedi. Shunda kema ularni agʻdarib yubordi va ular gʻarq boʻldilar. (Bola) podshohning oldiga piyoda kelaverdi. Podshoh unga: ‹Hamrohlaringga nima boʻldi?› dedi. U: ‹Alloh meni ulardan asradi›, dedi. Soʻng (bola) podshohga: ‹Men buyurgan narsani qilmaguningcha, sen meni oʻldira olmaysan›, dedi. (Podshoh): ‹U nima?› dedi. (Bola): ‹Odamlarni bir tekis maydonga toʻplaysan, meni xurmo tanasiga (yogʻochga) osasan, soʻng oʻqdonimdan bir oʻq olib, oʻqni yoyning oʻrtasiga qoʻyasan, soʻng: ‹Bismilloh, robbil-gʻulom (bolaning Robbi Alloh nomi bilan)› deysan, soʻng meni otasan. Agar shuni qilsang, meni oʻldirasan›, dedi. Bas, (podshoh) odamlarni bir tekis maydonga toʻpladi va uni xurmo tanasiga osdi, soʻng oʻqdonidan bir oʻq oldi, soʻng oʻqni yoyning oʻrtasiga qoʻydi, soʻng: ‹Bismilloh, robbil-gʻulom (bolaning Robbi Alloh nomi bilan)›, dedi, soʻng uni otdi. Oʻq uning chakkasiga tegdi. (Bola) qoʻlini chakkasiga, oʻq tekkan joyga qoʻydi va vafot etdi. Shunda odamlar: ‹Bolaning Robbiga iymon keltirdik! Bolaning Robbiga iymon keltirdik! Bolaning Robbiga iymon keltirdik!› dedilar. Soʻng podshohning oldiga kelib, unga: ‹Oʻzing qoʻrqib turgan narsani koʻrdingmi? Vallohi, qoʻrqqaning boshingga tushdi — odamlar iymon keltirib boʻldilar›, deyildi. Bas, (podshoh) koʻchalarning ogʻzida xandaqlar (qazishni) buyurdi va ular qazildi, olovlar yoqildi. (Podshoh): ‹Kim dinidan qaytmasa, uni unga (olovga) tashlanglar›, dedi — yoki unga (har kishiga): ‹(Olovga) sakra› deyilardi. Bas, ular (shunday) qildilar, toki bir ayol oʻzining chaqalogʻini koʻtarib keldi. (Ayol) unga (olovga) tushishdan tortindi. Shunda chaqaloq unga: ‹Ey ona! Sabr qil, sen haq ustidasan›, dedi», dedilar.Суҳайб (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ: «Сизлардан олдин (ўтган) бир подшоҳ бор эди. Унинг бир сеҳргари бор эди. (Сеҳргар) қариганида подшоҳга: ‹Мен қариб қолдим, менга бир ўғил бола юборгин, унга сеҳрни ўргатай›, деди. Бас, (подшоҳ) унга ўргатиши учун бир ўғил болани юборди. (Бола) йўлда юрганида бир роҳиб бор эди, (бола) унинг ёнига ўтириб, сўзини эшитар ва у (сўз) унга ёқар эди. Шу сабабли, у сеҳргар олдига борганида роҳибнинг ёнидан ўтиб, унинг ёнига ўтириб қолар, сўнг сеҳргар олдига келганида (сеҳргар) уни урарди. (Бола) буни роҳибга шикоят қилди. (Роҳиб): ‹Сеҳргардан қўрқсанг, ‹Мени оилам ушлаб қолди› дегин; оилангдан қўрқсанг, ‹Мени сеҳргар ушлаб қолди› дегин›, деди. Шу ҳолатда (яшаб юрар) экан, бир куни одамлар (йўлини) тўсиб қўйган улкан бир ҳайвонга дуч келди. (Бола): ‹Бугун сеҳргар афзалми ёки роҳиб афзалми — билиб оламан›, деди. Сўнг бир тош олди-да: ‹Эй Аллоҳим! Агар роҳибнинг иши Сенга сеҳргарнинг ишидан кўра маҳбуброқ бўлса, мана шу ҳайвонни ўлдиргин, токи одамлар ўта олсин›, деди. Бас, уни отди ва уни ўлдирди, одамлар (йўлдан) ўтдилар. (Бола) роҳибнинг олдига келиб, унга хабар берди. Роҳиб унга: ‹Эй ўғилчам! Бугун сен мендан афзалсан. Сенинг ишинг мен кўрган даражага етибди. Сен, албатта, синовга учрайсан. Синалганингда, менга (яширин жойимга) йўл кўрсатма›, деди. Бола кўр (туғма кўрлик) ва песни даволар, одамларни бошқа барча дардлардан даволар эди. Буни подшоҳнинг кўзи кўр бўлиб қолган бир ҳамсуҳбати эшитиб қолди ва унга кўплаб совғалар билан келиб: ‹Агар мени шифоласанг, мана шу ердаги (совғаларнинг) ҳаммаси сеники›, деди. (Бола): ‹Мен ҳеч кимни шифолай олмайман, фақат Аллоҳ шифо беради. Агар сен Аллоҳга иймон келтирсанг, мен Аллоҳга дуо қиламан, У сени шифолайди›, деди. Бас, у Аллоҳга иймон келтирди, Аллоҳ эса унга шифо берди. Сўнг у подшоҳнинг олдига келиб, аввал ўтиргани каби унинг ёнига ўтирди. Подшоҳ унга: ‹Кўзингни ким қайтариб берди?› деди. У: ‹Роббим›, деди. (Подшоҳ): ‹Мендан бошқа роббинг борми?› деди. У: ‹Менинг Роббим ҳам, сенинг Роббинг ҳам Аллоҳдир›, деди. Бас, (подшоҳ) уни ушлаб, то у болага йўл кўрсатгунча қийнайверди. Сўнг бола келтирилди. Подшоҳ унга: ‹Эй ўғилчам! Сенинг сеҳринг кўрни ва песни шифолайдиган даражага етибди, анавини ҳам, манавини ҳам қилармишсан›, деди. (Бола): ‹Мен ҳеч кимни шифолай олмайман, фақат Аллоҳ шифо беради›, деди. Бас, (подшоҳ) уни ушлаб, то у роҳибга йўл кўрсатгунча қийнайверди. Сўнг роҳиб келтирилди. Унга: ‹Динингдан қайт›, дейилди. У бош тортди. Шунда (подшоҳ) аррани келтирди-да, аррани унинг бошининг ўртасига қўйиб, иккига бўлиниб тушгунча тилди. Сўнг подшоҳнинг ҳамсуҳбати келтирилди. Унга: ‹Динингдан қайт›, дейилди. У бош тортди. (Подшоҳ) аррани унинг бошининг ўртасига қўйиб, иккига бўлиниб тушгунча у билан тилди. Сўнг бола келтирилди. Унга: ‹Динингдан қайт›, дейилди. У бош тортди. Шунда (подшоҳ) уни ўз одамларидан бир гуруҳга топшириб: ‹Буни фалон-фалон тоғга олиб боринглар, уни тоғга олиб чиқинглар. Чўққисига етганингизда, агар динидан қайтса (қўйиб юборинглар), бўлмаса, уни (пастга) улоқтиринглар›, деди. Бас, улар уни олиб кетдилар ва тоғга олиб чиқдилар. (Бола): ‹Эй Аллоҳим! Улардан мени Ўзинг истаган (нарса) билан асра›, деди. Шунда тоғ уларни силкитиб (зилзиладек тебраниб) юборди ва улар (пастга) қулаб тушдилар. (Бола) подшоҳнинг олдига пиёда келаверди. Подшоҳ унга: ‹Ҳамроҳларингга нима бўлди?› деди. У: ‹Аллоҳ мени улардан асради›, деди. Сўнг (подшоҳ) уни ўз одамларидан бир гуруҳга топшириб: ‹Буни олиб кетинглар ва кичик кемага ортинглар, денгизнинг ўртасига чиқаринглар. Агар динидан қайтса (қўйиб юборинглар), бўлмаса, уни (сувга) улоқтиринглар›, деди. Бас, улар уни олиб кетдилар. (Бола): ‹Эй Аллоҳим! Улардан мени Ўзинг истаган (нарса) билан асра›, деди. Шунда кема уларни ағдариб юборди ва улар ғарқ бўлдилар. (Бола) подшоҳнинг олдига пиёда келаверди. Подшоҳ унга: ‹Ҳамроҳларингга нима бўлди?› деди. У: ‹Аллоҳ мени улардан асради›, деди. Сўнг (бола) подшоҳга: ‹Мен буюрган нарсани қилмагунингча, сен мени ўлдира олмайсан›, деди. (Подшоҳ): ‹У нима?› деди. (Бола): ‹Одамларни бир текис майдонга тўплайсан, мени хурмо танасига (ёғочга) осасан, сўнг ўқдонимдан бир ўқ олиб, ўқни ёйнинг ўртасига қўясан, сўнг: ‹Бисмиллоҳ, роббил-ғулом (боланинг Робби Аллоҳ номи билан)› дейсан, сўнг мени отасан. Агар шуни қилсанг, мени ўлдирасан›, деди. Бас, (подшоҳ) одамларни бир текис майдонга тўплади ва уни хурмо танасига осди, сўнг ўқдонидан бир ўқ олди, сўнг ўқни ёйнинг ўртасига қўйди, сўнг: ‹Бисмиллоҳ, роббил-ғулом (боланинг Робби Аллоҳ номи билан)›, деди, сўнг уни отди. Ўқ унинг чаккасига тегди. (Бола) қўлини чаккасига, ўқ теккан жойга қўйди ва вафот этди. Шунда одамлар: ‹Боланинг Роббига иймон келтирдик! Боланинг Роббига иймон келтирдик! Боланинг Роббига иймон келтирдик!› дедилар. Сўнг подшоҳнинг олдига келиб, унга: ‹Ўзинг қўрқиб турган нарсани кўрдингми? Валлоҳи, қўрққанинг бошингга тушди — одамлар иймон келтириб бўлдилар›, дейилди. Бас, (подшоҳ) кўчаларнинг оғзида хандақлар (қазишни) буюрди ва улар қазилди, оловлар ёқилди. (Подшоҳ): ‹Ким динидан қайтмаса, уни унга (оловга) ташланглар›, деди — ёки унга (ҳар кишига): ‹(Оловга) сакра› дейиларди. Бас, улар (шундай) қилдилар, токи бир аёл ўзининг чақалоғини кўтариб келди. (Аёл) унга (оловга) тушишдан тортинди. Шунда чақалоқ унга: ‹Эй она! Сабр қил, сен ҳақ устидасан›, деди», дедилар.