حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُبَشِّرٍ ، نَا نَصْرُ بْنُ دَاوُدَ بْنِ طَوْقٍ , نَا أَبُو عُبَيْدٍ , نَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ , قَالَ : قَالَ سُلَيْمَانُ التَّيْمِيُّ : " مَا فِي شَرْبَةٍ مِنْ نَبِيذٍ مَا يَنْبَغِي لِمُؤْمِنٍ أَنْ يُغَرِّرَ فِيهَا بِدِينِهِ " ، قَالَ أَبُو عُبَيْدٍ : فَحَدَّثْتُ بِهِ أَبَا النَّضْرِ هَاشِمَ بْنَ الْقَاسِمِ ، فَأَعْجَبَهُ فَاسْتَعَادَنِيهُ بَعْدَ سَنَةٍ
Yahyo ibn Said al-Qatton aytdi: Sulaymon at-Taymiy: «Nabizdan bir qultumda moʻmin oʻz dinini xatarga qoʻyishiga arziydigan narsa yoʻq», dedi. Abu Ubayd aytdi: Men buni Abun-Nazr Hoshim ibn al-Qosimga aytib berdim, u unga yoqdi va bir yildan keyin uni menga qaytadan takrorlatdi.Яҳё ибн Саид ал-Қаттон айтди: Сулаймон ат-Таймий: «Набиздан бир қултумда мўмин ўз динини хатарга қўйишига арзийдиган нарса йўқ», деди. Абу Убайд айтди: Мен буни Абун-Назр Ҳошим ибн ал-Қосимга айтиб бердим, у унга ёқди ва бир йилдан кейин уни менга қайтадан такрорлатди.