حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، قَالَ: حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ عَطَاءِ بْنِ السَّائِبِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَبْدِ اللهِ بْنِ عَمْرٍو، قَالَ: انْكسفَتِ الشَّمْسُ يَوْمًا عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللهِ صلى الله عليه وسلم، فَقَامَ رَسُولُ اللهِ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي، حَتَّى لَمْ يَكَدْ يَرْكَعُ ثُمَّ رَكَعَ، فَلَمْ يَكَدْ يَرْفَعُ رَأْسَهُ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَسْجُدَ، ثُمَّ سَجَدَ فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ، فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَسْجُدَ، ثُمَّ سَجَدَ فَلَمْ يَكَدْ أَنْ يَرْفَعَ رَأْسَهُ، فَجَعَلَ يَنْفُخُ وَيَبْكِي، وَيَقُولُ: رَبِّ أَلَمْ تَعِدْنِي أَنْ لا تُعَذِّبَهُمْ وَأَنَا فِيهِمْ؟ رَبِّ أَلَمْ تَعِدْنِي أَنْ لا تُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ؟ وَنَحْنُ نَسْتَغْفِرُكَ فَلَمَّا صَلَّى رَكْعَتَيْنِ انْجَلَتِ الشَّمْسُ، فَقَامَ فَحَمِدَ اللَّهَ تَعَالَى، وَأَثْنَى عَلَيْهِ، ثُمَّ قَالَ: إِنَّ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ آيَتَانِ مِنْ آيَاتِ اللهِ لا يَنْكَسِفَانِ لِمَوْتِ أَحَدٍ وَلا لِحَيَاتِهِ، فَإِذَا انْكَسَفَا، فَافْزَعُوا إِلَى ذِكْرِ اللهِ تَعَالَى.
Abdulloh ibn Amr ibn al-Os (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi: Rasululloh ﷺ zamonlarida quyosh tutildi. Bas, Rasululloh ﷺ (namozga) turdilar va goʻyo rukuʼ qilmaydiganday (uzoq turdilar), soʻng rukuʼ qildilar va goʻyo (boshlarini) koʻtarmaydiganday (uzoq turdilar), soʻng koʻtardilar va goʻyo sajda qilmaydiganday (uzoq turdilar), soʻng sajda qildilar va goʻyo koʻtarmaydiganday (uzoq turdilar), soʻng koʻtardilar va goʻyo sajda qilmaydiganday (uzoq turdilar), soʻng sajda qildilar va goʻyo koʻtarmaydiganday (uzoq turdilar), soʻng koʻtardilar. Ikkinchi rakaatda ham xuddi shunday qildilar. Soʻng oxirgi sajdalarida puflab: «Uf, uf!» — dedilar. Keyin: «Ey Robbim, men ularning orasida ekanman, ularni azoblamasligingni menga vaʼda qilmaganmiding? Ular istigʻfor aytib turgan holda ularni azoblamasligingni menga vaʼda qilmaganmiding?» — dedilar. Bas, Rasululloh ﷺ namozlarini tugatdilar, quyosh esa ravshan boʻlib ochilgan edi. Va roviy hadisni (davom ettirib) keltirdi.Абдуллоҳ ибн Амр ибн ал-Ос (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади: Расулуллоҳ ﷺ замонларида қуёш тутилди. Бас, Расулуллоҳ ﷺ (намозга) турдилар ва гўё рукуъ қилмайдигандай (узоқ турдилар), сўнг рукуъ қилдилар ва гўё (бошларини) кўтармайдигандай (узоқ турдилар), сўнг кўтардилар ва гўё сажда қилмайдигандай (узоқ турдилар), сўнг сажда қилдилар ва гўё кўтармайдигандай (узоқ турдилар), сўнг кўтардилар ва гўё сажда қилмайдигандай (узоқ турдилар), сўнг сажда қилдилар ва гўё кўтармайдигандай (узоқ турдилар), сўнг кўтардилар. Иккинчи ракаатда ҳам худди шундай қилдилар. Сўнг охирги саждаларида пуфлаб: «Уф, уф!» — дедилар. Кейин: «Эй Роббим, мен уларнинг орасида эканман, уларни азобламаслигингни менга ваъда қилмаганмидинг? Улар истиғфор айтиб турган ҳолда уларни азобламаслигингни менга ваъда қилмаганмидинг?» — дедилар. Бас, Расулуллоҳ ﷺ намозларини тугатдилар, қуёш эса равшан бўлиб очилган эди. Ва ровий ҳадисни (давом эттириб) келтирди.