حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، حَدَّثَنَا أَيْمَنُ بْنُ نَابِلٍ، قَالَ: سَمِعْتُ شَيْخًا مِنْ بَنِي كِلَابٍ، يُقَالُ لَهُ: قُدَامَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمَّارٍ، قَالَ: «رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ النَّحْرِ يَرْمِي الْجَمْرَةَ عَنْ نَاقَةٍ لَهُ صَهْبَاءَ لَا ضَرْبَ، وَلَا طَرْدَ، وَلَا إِلَيْكَ إِلَيْكَ
Ayman ibn Nobil aytadi: Men Banu Kilobdan Qudoma ibn Abdulloh ibn Ammor deb ataladigan bir keksa kishining shunday deganini eshitdim: «Men Rasululloh ﷺni Nahr kuni oʻzlarining qizgʻish tusli tuyalari ustida jamraga tosh otganlarini koʻrdim. Na kaltaklash, na haydash, na ‹naringga, naringga› deyish bor edi.»Айман ибн Нобил айтади: Мен Бану Килобдан Қудома ибн Абдуллоҳ ибн Аммор деб аталадиган бир кекса кишининг шундай деганини эшитдим: «Мен Расулуллоҳ ﷺни Наҳр куни ўзларининг қизғиш тусли туялари устида жамрага тош отганларини кўрдим. На калтаклаш, на ҳайдаш, на ‹нарингга, нарингга› дейиш бор эди.»