حَدَّثَنَا يُوسُفُ بْنُ عِيسَى الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، قَالَ سَمِعْتُ مَالِكَ بْنَ أَنَسٍ، عَنْ أَبِي النَّضْرِ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا صَلَّى رَكْعَتَىِ الْفَجْرِ فَإِنْ كَانَتْ لَهُ إِلَىَّ حَاجَةٌ كَلَّمَنِي وَإِلاَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَقَدْ كَرِهَ بَعْضُ أَهْلِ الْعِلْمِ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَغَيْرِهِمُ الْكَلاَمَ بَعْدَ طُلُوعِ الْفَجْرِ حَتَّى يُصَلِّيَ صَلاَةَ الْفَجْرِ إِلاَّ مَا كَانَ مِنْ ذِكْرِ اللَّهِ أَوْ مِمَّا لاَ بُدَّ مِنْهُ وَهُوَ قَوْلُ أَحْمَدَ وَإِسْحَاقَ .
Oisha (roziyallohu anho)dan rivoyat qilinadi: Paygʻambar ﷺ bomdod (fajr)ning ikki rakaatini oʻqiganlaridan keyin, agar menda ehtiyojlari boʻlsa, men bilan gaplashar edilar, boʻlmasa namozga chiqib ketar edilar. Abu Iso aytdi: Bu hasan sahih hadisdir. Paygʻambar ﷺning ashoblaridan va boshqalardan baʼzi ilm ahli bomdod (fajr) tongi otganidan keyin bomdod namozini oʻqigunga qadar gaplashishni — Allohni zikr qilish yoki muqarrar (zarur) boʻlgan narsadan boshqasini — makruh deb bilishgan. Bu Ahmad va Ishoqning soʻzidir.Оиша (розияллоҳу анҳо)дан ривоят қилинади: Пайғамбар ﷺ бомдод (фажр)нинг икки ракаатини ўқиганларидан кейин, агар менда эҳтиёжлари бўлса, мен билан гаплашар эдилар, бўлмаса намозга чиқиб кетар эдилар. Абу Исо айтди: Бу ҳасан саҳиҳ ҳадисдир. Пайғамбар ﷺнинг ашобларидан ва бошқалардан баъзи илм аҳли бомдод (фажр) тонги отганидан кейин бомдод намозини ўқигунга қадар гаплашишни — Аллоҳни зикр қилиш ёки муқаррар (зарур) бўлган нарсадан бошқасини — макруҳ деб билишган. Бу Аҳмад ва Ишоқнинг сўзидир.