حَدَّثَنَا هَنَّادٌ، قال حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ إِيَاسٍ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ، قَالَ بَعَثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي سَرِيَّةٍ فَنَزَلْنَا بِقَوْمٍ فَسَأَلْنَاهُمُ الْقِرَى فَلَمْ يَقْرُونَا فَلُدِغَ سَيِّدُهُمْ فَأَتَوْنَا فَقَالُوا هَلْ فِيكُمْ مَنْ يَرْقِي مِنَ الْعَقْرَبِ قُلْتُ نَعَمْ أَنَا وَلَكِنْ لاَ أَرْقِيهِ حَتَّى تُعْطُونَا غَنَمًا . قَالُوا فَإِنَّا نُعْطِيكُمْ ثَلاَثِينَ شَاةً . فَقَبِلْنَا فَقَرَأْتُ عَلَيْهِ (الْحَمْدُ لِلَّهِ ) سَبْعَ مَرَّاتٍ فَبَرَأَ وَقَبَضْنَا الْغَنَمَ . قَالَ فَعَرَضَ فِي أَنْفُسِنَا مِنْهَا شَيْءٌ فَقُلْنَا لاَ تَعْجَلُوا حَتَّى تَأْتُوا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَيْهِ ذَكَرْتُ لَهُ الَّذِي صَنَعْتُ قَالَ " وَمَا عَلِمْتَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ اقْبِضُوا الْغَنَمَ وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ بِسَهْمٍ " . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَأَبُو نَضْرَةَ اسْمُهُ الْمُنْذِرُ بْنُ مَالِكِ بْنِ قُطَعَةَ . وَرَخَّصَ الشَّافِعِيُّ لِلْمُعَلِّمِ أَنْ يَأْخُذَ عَلَى تَعْلِيمِ الْقُرْآنِ أَجْرًا وَيَرَى لَهُ أَنْ يَشْتَرِطَ عَلَى ذَلِكَ . وَاحْتَجَّ بِهَذَا الْحَدِيثِ . وَرَوَى شُعْبَةُ وَأَبُو عَوَانَةَ وَغَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ أَبِي بِشْرٍ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Abu Said al-Xudriy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: U dedi: Rasululloh ﷺ bizni bir sariyya (qoʻshin)da joʻnatdilar. Biz bir qavmning oldiga tushdik va ulardan mehmondorchilik soʻradik, ammo ular bizni mehmon qilmadilar. Soʻng ularning boshligʻini (chayon) chaqib oldi. Ular bizning oldimizga kelib: «Sizlarda chayon (chaqishi)dan ruqya qiladigan kishi bormi?» dedilar. Men: «Ha, men (qilaman), lekin bizga qoʻy bermaguningizcha unga ruqya qilmayman», dedim. Ular: «Sizlarga oʻttizta qoʻy beramiz», dedilar. Biz qabul qildik. Men unga yetti marta (Fotiha surasini — al-Hamdu lillah) oʻqidim. Shunda u sogʻaydi va biz qoʻylarni oldik. (Abu Said) dedi: Koʻnglimizda ulardan (qoʻylardan) bir narsa (shubha) paydo boʻldi. Biz: «Toki Rasululloh ﷺning oldilariga kelmaguningizcha shoshilmang», dedik. Biz u zotning huzurlariga kelganimizda, men qilgan ishimni u zotga aytdim. U zot: «Sen uning (Fotihaning) ruqya ekanini qayerdan bilding? Qoʻylarni olinglar va menga ham oʻzlaringiz bilan birga bir ulush ajratinglar», dedilar. Abu Iso aytdi: Bu hadis hasan sahihdir. Abu Nazraning ismi Munzir ibn Molik ibn Qutaʼadir. Shofiʼiy muallimga Qurʼon oʻrgatish uchun haq olishga ruxsat bergan va uning buni shart qilib qoʻyishini ham maqbul koʻrgan, hamda bu hadisni dalil keltirgan. Shuʼba, Abu Avona va boshqa koʻplar bu hadisni Abu Bishrdan, u Abu Mutavakkildan, u Abu Saiddan, u Nabiy ﷺdan rivoyat qilganlar.Абу Саид ал-Худрий (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: У деди: Расулуллоҳ ﷺ бизни бир сарийя (қўшин)да жўнатдилар. Биз бир қавмнинг олдига тушдик ва улардан меҳмондорчилик сўрадик, аммо улар бизни меҳмон қилмадилар. Сўнг уларнинг бошлиғини (чаён) чақиб олди. Улар бизнинг олдимизга келиб: «Сизларда чаён (чақиши)дан руқя қиладиган киши борми?» дедилар. Мен: «Ҳа, мен (қиламан), лекин бизга қўй бермагунингизча унга руқя қилмайман», дедим. Улар: «Сизларга ўттизта қўй берамиз», дедилар. Биз қабул қилдик. Мен унга етти марта (Фотиҳа сурасини — ал-Ҳамду лиллаҳ) ўқидим. Шунда у соғайди ва биз қўйларни олдик. (Абу Саид) деди: Кўнглимизда улардан (қўйлардан) бир нарса (шубҳа) пайдо бўлди. Биз: «Токи Расулуллоҳ ﷺнинг олдиларига келмагунингизча шошилманг», дедик. Биз у зотнинг ҳузурларига келганимизда, мен қилган ишимни у зотга айтдим. У зот: «Сен унинг (Фотиҳанинг) руқя эканини қаердан билдинг? Қўйларни олинглар ва менга ҳам ўзларингиз билан бирга бир улуш ажратинглар», дедилар. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Абу Назранинг исми Мунзир ибн Молик ибн Қутаъадир. Шофиъий муаллимга Қуръон ўргатиш учун ҳақ олишга рухсат берган ва унинг буни шарт қилиб қўйишини ҳам мақбул кўрган, ҳамда бу ҳадисни далил келтирган. Шуъба, Абу Авона ва бошқа кўплар бу ҳадисни Абу Бишрдан, у Абу Мутаваккилдан, у Абу Саиддан, у Набий ﷺдан ривоят қилганлар.