حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْمُفَضَّلِ، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ الْعُقَيْلِيِّ، قَالَ كَانَ أَصْحَابُ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم لاَ يَرَوْنَ شَيْئًا مِنَ الأَعْمَالِ تَرْكُهُ كُفْرٌ غَيْرَ الصَّلاَةِ . قَالَ أَبُو عِيسَى سَمِعْتُ أَبَا مُصْعَبٍ الْمَدَنِيَّ يَقُولُ مَنْ قَالَ الإِيمَانُ قَوْلٌ يُسْتَتَابُ فَإِنْ تَابَ وَإِلاَّ ضُرِبَتْ عُنُقُهُ .
Abdulloh ibn Shaqiq al-Uqayliy (rahimahulloh)dan rivoyat qilinadi: U aytdi: Muhammad ﷺning sahobalari amallardan tark etilishi kufr boʻladigan biron narsani namozdan boshqasini koʻrmas edilar. Abu Iso aytdi: Men Abu Musab al-Madaniyning shunday deganini eshitdim: Kim iymon faqat soʻzdir desa, undan tavba talab qilinadi. Agar tavba qilsa (yaxshi), aks holda boʻyni uriladi.Абдуллоҳ ибн Шақиқ ал-Уқайлий (раҳимаҳуллоҳ)дан ривоят қилинади: У айтди: Муҳаммад ﷺнинг саҳобалари амаллардан тарк этилиши куфр бўладиган бирон нарсани намоздан бошқасини кўрмас эдилар. Абу Исо айтди: Мен Абу Мусаб ал-Маданийнинг шундай деганини эшитдим: Ким иймон фақат сўздир деса, ундан тавба талаб қилинади. Агар тавба қилса (яхши), акс ҳолда бўйни урилади.