حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُمَرَ بْنِ عَلِيٍّ الْمُقَدَّمِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بِشْرٍ الْخَثْعَمِيِّ، عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا سَافَرَ فَرَكِبَ رَاحِلَتَهُ قَالَ بِأُصْبُعِهِ وَمَدَّ شُعْبَةُ بِأُصْبُعِهِ قَالَ " اللَّهُمَّ أَنْتَ الصَّاحِبُ فِي السَّفَرِ وَالْخَلِيفَةُ فِي الأَهْلِ اللَّهُمَّ اصْحَبْنَا بِنُصْحِكَ وَاقْلِبْنَا بِذِمَّةٍ . اللَّهُمَّ ازْوِ لَنَا الأَرْضَ وَهَوِّنْ عَلَيْنَا السَّفَرَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ " . قَالَ أَبُو عِيسَى كُنْتُ لاَ أَعْرِفُ هَذَا إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ أَبِي عَدِيٍّ حَتَّى حَدَّثَنِي بِهِ سُوَيْدٌ . حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ نَصْرٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُبَارَكِ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ بِمَعْنَاهُ . قَالَ هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ غَرِيبٌ مِنْ حَدِيثِ أَبِي هُرَيْرَةَ وَلاَ نَعْرِفُهُ إِلاَّ مِنْ حَدِيثِ ابْنِ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ شُعْبَةَ .
Abu Hurayra (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadiki, u aytdi: Rasululloh ﷺ safarga chiqib, ulovlariga minganlarida barmoqlari bilan ishora qilib — Shuʼba barmogʻini choʻzib koʻrsatdi — derdilarki: «Allohumma antas-sohibu fis safari val-xalifatu fil-ahl, Allohummas-habna bi-nushika vaqlibna bi-zimma. Allohummazvi lanal-arda va havvin alaynas-safar, Allohumma inni aʼuzu bika min vaʼsais-safari va kaabatil-munqalab (Ey Alloh, safarda hamroh, oilada oʻrinbosar Sensan. Ey Alloh, nasihating bilan bizga hamroh boʻl va bizni omonlik bilan qaytar. Ey Alloh, yerni biz uchun yigʻishtir va safarni bizga oson qil. Ey Alloh, men safarning mashaqqatidan va qaytishdagi gʻam-anduhdan Senga sigʻinaman)». Abu Iso aytdi: Men buni faqat Ibn Abu Adiyning hadisidan bilar edim, toki Suvayd menga buni rivoyat qilib bergunicha. Abu Iso aytdi: Bu hadis Abu Hurayra hadisidan hasan gʻaribdir va biz uni faqat Ibn Abu Adiyning Shuʼbadan rivoyatidan bilamiz.Абу Ҳурайра (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинадики, у айтди: Расулуллоҳ ﷺ сафарга чиқиб, уловларига минганларида бармоқлари билан ишора қилиб — Шуъба бармоғини чўзиб кўрсатди — дердиларки: «Аллоҳумма антас-соҳибу фис сафари вал-халифату фил-аҳл, Аллоҳуммас-ҳабна би-нушика вақлибна би-зимма. Аллоҳуммазви ланал-арда ва ҳаввин алайнас-сафар, Аллоҳумма инни аъузу бика мин ваъсаис-сафари ва каабатил-мунқалаб (Эй Аллоҳ, сафарда ҳамроҳ, оилада ўринбосар Сенсан. Эй Аллоҳ, насиҳатинг билан бизга ҳамроҳ бўл ва бизни омонлик билан қайтар. Эй Аллоҳ, ерни биз учун йиғиштир ва сафарни бизга осон қил. Эй Аллоҳ, мен сафарнинг машаққатидан ва қайтишдаги ғам-андуҳдан Сенга сиғинаман)». Абу Исо айтди: Мен буни фақат Ибн Абу Адийнинг ҳадисидан билар эдим, токи Сувайд менга буни ривоят қилиб бергунича. Абу Исо айтди: Бу ҳадис Абу Ҳурайра ҳадисидан ҳасан ғарибдир ва биз уни фақат Ибн Абу Адийнинг Шуъбадан ривоятидан биламиз.