حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ سَعِيدٍ الْكِنْدِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو مُحَيَّاةَ يَحْيَى بْنُ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنِ ابْنِ أَخِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ، قَالَ لَمَّا أُرِيدَ قَتْلُ عُثْمَانَ جَاءَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَلاَمٍ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ مَا جَاءَ بِكَ قَالَ جِئْتُ فِي نَصْرِكَ . قَالَ اخْرُجْ إِلَى النَّاسِ فَاطْرُدْهُمْ عَنِّي فَإِنَّكَ خَارِجًا خَيْرٌ لِي مِنْكَ دَاخِلاً . فَخَرَجَ عَبْدُ اللَّهِ إِلَى النَّاسِ فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّهُ كَانَ اسْمِي فِي الْجَاهِلِيَّةِ فُلاَنٌ فَسَمَّانِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَبْدَ اللَّهِ وَنَزَلَتْ فِيَّ آيَاتٌ مِنْ كِتَابِ اللَّهِ فَنَزَلَتْ فِيَّ : ( وشهد شَاهِدٌ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى مِثْلِهِ فَآمَنَ وَاسْتَكْبَرْتُمْ إِنَّ اللَّهَ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ) وَنَزَلَتْ فِيَّ : ( قلْ كَفَى بِاللَّهِ شَهِيدًا بَيْنِي وَبَيْنَكُمْ وَمَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتَابِ ) إِنَّ لِلَّهِ سَيْفًا مَغْمُودًا عَنْكُمْ وَإِنَّ الْمَلاَئِكَةَ قَدْ جَاوَرَتْكُمْ فِي بَلَدِكُمْ هَذَا الَّذِي نَزَلَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَاللَّهَ اللَّهَ فِي هَذَا الرَّجُلِ أَنْ تَقْتُلُوهُ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قَتَلْتُمُوهُ لَتَطْرُدُنَّ جِيرَانَكُمُ الْمَلاَئِكَةَ وَلَتَسُلُّنَّ سَيْفَ اللَّهِ الْمَغْمُودَ عَنْكُمْ فَلاَ يُغْمَدُ عَنْكُمْ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ . قَالُوا اقْتُلُوا الْيَهُودِيَّ وَاقْتُلُوا عُثْمَانَ . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ إِنَّمَا نَعْرِفُهُ مِنْ حَدِيثِ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ . وَقَدْ رَوَى شُعَيْبُ بْنُ صَفْوَانَ هَذَا الْحَدِيثَ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ فَقَالَ عَنْ عُمَرَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سَلاَمٍ .
Abdulloh ibn Salom (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Usmonni oʻldirmoqchi boʻlishganda, Abdulloh ibn Salom keldi. Usmon unga: «Seni nima olib keldi?» dedi. U: «Senga yordam berish uchun keldim», dedi. Usmon: «Odamlarning oldiga chiqib, ularni mendan qaytar. Zero sening tashqarida boʻlishing men uchun ichkarida boʻlishingdan yaxshiroqdir», dedi. Shunda Abdulloh odamlarning oldiga chiqib, dedi: «Ey odamlar! Johiliyatda mening ismim falon edi, soʻng Rasululloh ﷺ menga Abdulloh deb nom qoʻydilar. Va mening haqqimda Alloh kitobidan oyatlar nozil boʻldi. Mening haqqimda: {Bani Isroildan bir guvoh ham uning misliga guvohlik berib, iymon keltirgani holda, sizlar kibr qilsangiz (qanchalik zolim boʻlasizlar)? Albatta Alloh zolim qavmni hidoyat qilmaydi} (Ahqof 10) (oyati) nozil boʻldi. Yana mening haqqimda: {Ayting: Men bilan sizlarning oranglarda Alloh va kitob ilmi uning huzurida boʻlgan kishi guvoh boʻlishi kifoya} (Raʼd 43) (oyati) nozil boʻldi. Albatta Allohning sizlardan gʻilofga solinib yashirilgan bir qilichi bor. Va albatta farishtalar shu yurtinglarda sizlarga qoʻshni boʻlganlar — bu (kishi) haqida Rasululloh ﷺ (vahiy bilan) tushganlar. Bas, Allohdan, Allohdan (qoʻrqinglar) bu kishi haqida — uni oʻldirishingizdan! Allohga qasamki, agar uni oʻldirsangiz, qoʻshningiz boʻlmish farishtalarni quvib yuborasiz va Allohning sizlardan gʻilofga solib yashirilgan qilichini sugʻurib olasiz, soʻng u qiyomat kunigacha sizlardan gʻilofga solinmaydi». Shunda ular: «Yahudiyni ham oʻldiringlar, Usmonni ham oʻldiringlar», deyishdi. Abu Iso aytdi: Bu hadis gʻaribdir, biz uni faqat Abdulmalik ibn Umayrning hadisidangina bilamiz. Shuayb ibn Safvon ham bu hadisni Abdulmalik ibn Umayrdan rivoyat qilib, u Umar ibn Muhammad ibn Abdulloh ibn Salomdan, u bobosi Abdulloh ibn Salomdan, deb keltirgan.Абдуллоҳ ибн Салом (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Усмонни ўлдирмоқчи бўлишганда, Абдуллоҳ ибн Салом келди. Усмон унга: «Сени нима олиб келди?» деди. У: «Сенга ёрдам бериш учун келдим», деди. Усмон: «Одамларнинг олдига чиқиб, уларни мендан қайтар. Зеро сенинг ташқарида бўлишинг мен учун ичкарида бўлишингдан яхшироқдир», деди. Шунда Абдуллоҳ одамларнинг олдига чиқиб, деди: «Эй одамлар! Жоҳилиятда менинг исмим фалон эди, сўнг Расулуллоҳ ﷺ менга Абдуллоҳ деб ном қўйдилар. Ва менинг ҳаққимда Аллоҳ китобидан оятлар нозил бўлди. Менинг ҳаққимда: {Бани Исроилдан бир гувоҳ ҳам унинг мислига гувоҳлик бериб, иймон келтиргани ҳолда, сизлар кибр қилсангиз (қанчалик золим бўласизлар)? Албатта Аллоҳ золим қавмни ҳидоят қилмайди} (Аҳқоф 10) (ояти) нозил бўлди. Яна менинг ҳаққимда: {Айтинг: Мен билан сизларнинг орангларда Аллоҳ ва китоб илми унинг ҳузурида бўлган киши гувоҳ бўлиши кифоя} (Раъд 43) (ояти) нозил бўлди. Албатта Аллоҳнинг сизлардан ғилофга солиниб яширилган бир қиличи бор. Ва албатта фаришталар шу юртингларда сизларга қўшни бўлганлар — бу (киши) ҳақида Расулуллоҳ ﷺ (ваҳий билан) тушганлар. Бас, Аллоҳдан, Аллоҳдан (қўрқинглар) бу киши ҳақида — уни ўлдиришингиздан! Аллоҳга қасамки, агар уни ўлдирсангиз, қўшнингиз бўлмиш фаришталарни қувиб юборасиз ва Аллоҳнинг сизлардан ғилофга солиб яширилган қиличини суғуриб оласиз, сўнг у қиёмат кунигача сизлардан ғилофга солинмайди». Шунда улар: «Яҳудийни ҳам ўлдиринглар, Усмонни ҳам ўлдиринглар», дейишди. Абу Исо айтди: Бу ҳадис ғарибдир, биз уни фақат Абдулмалик ибн Умайрнинг ҳадисидангина биламиз. Шуайб ибн Сафвон ҳам бу ҳадисни Абдулмалик ибн Умайрдан ривоят қилиб, у Умар ибн Муҳаммад ибн Абдуллоҳ ибн Саломдан, у бобоси Абдуллоҳ ибн Саломдан, деб келтирган.