حَدَّثَنَا أَبُو عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ مَنْ حَجَّ الْبَيْتَ فَلْيَكُنْ آخِرُ عَهْدِهِ بِالْبَيْتِ إِلاَّ الْحُيَّضَ وَرَخَّصَ لَهُنَّ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم . قَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ . وَالْعَمَلُ عَلَى هَذَا عِنْدَ أَهْلِ الْعِلْمِ .
Ibn Umar (roziyallohu anhumo)dan rivoyat qilinadi, u aytdi: Kim Baytni (Kaʼbani) haj qilsa, uning Bayt bilan eng oxirgi (amali tavof) boʻlsin; faqat hayzli ayollar bundan mustasno — Rasululloh ﷺ ularga (tavofsiz ketishga) ruxsat berganlar. Abu Iso aytdi: Ibn Umarning hadisi hasan sahihdir. Ilm ahli nazdida shunga amal qilinadi.Ибн Умар (розияллоҳу анҳумо)дан ривоят қилинади, у айтди: Ким Байтни (Каъбани) ҳаж қилса, унинг Байт билан энг охирги (амали тавоф) бўлсин; фақат ҳайзли аёллар бундан мустасно — Расулуллоҳ ﷺ уларга (тавофсиз кетишга) рухсат берганлар. Абу Исо айтди: Ибн Умарнинг ҳадиси ҳасан саҳиҳдир. Илм аҳли наздида шунга амал қилинади.