Zayd ibn Xolid al-Juhaniy (roziyallohu anhu)dan rivoyat qilinadi: Bir kishi Rasululloh ﷺdan topib olingan narsa (luqata) haqida soʻradi. Shunda u zot: «Uni bir yil eʼlon qil, soʻng uning bogʻichi va idishini bilib (yodlab) qoʻy, soʻng undan foydalanaver. Agar egasi kelib qolsa, uni oʻshanga topshir», dedilar. (Haligi kishi): «Ey Rasululloh, adashib qolgan qoʻy-chi?» dedi. U zot: «Uni ol, chunki u yo senga, yo birodaringga, yoki boʻriga (nasiba) boʻladi», dedilar. (U yana): «Ey Rasululloh, adashib qolgan tuya-chi?» dedi. Shunda Rasululloh ﷺ gʻazablanib, hatto ikki yonoqlari qizarib ketdi — yoki yuzlari qizarib ketdi — va: «Senga uning nima keragi bor?! Egasi kelguniga qadar uning oʻz oyogʻi (poyabzali) va oʻz suvi (qorni) bor-ku», dedilar.Зайд ибн Холид ал-Жуҳаний (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилинади: Бир киши Расулуллоҳ ﷺдан топиб олинган нарса (луқата) ҳақида сўради. Шунда у зот: «Уни бир йил эълон қил, сўнг унинг боғичи ва идишини билиб (ёдлаб) қўй, сўнг ундан фойдаланавер. Агар эгаси келиб қолса, уни ўшанга топшир», дедилар. (Ҳалиги киши): «Эй Расулуллоҳ, адашиб қолган қўй-чи?» деди. У зот: «Уни ол, чунки у ё сенга, ё биродарингга, ёки бўрига (насиба) бўлади», дедилар. (У яна): «Эй Расулуллоҳ, адашиб қолган туя-чи?» деди. Шунда Расулуллоҳ ﷺ ғазабланиб, ҳатто икки ёноқлари қизариб кетди — ёки юзлари қизариб кетди — ва: «Сенга унинг нима кераги бор?! Эгаси келгунига қадар унинг ўз оёғи (поябзали) ва ўз суви (қорни) бор-ку», дедилар.