حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا بَكْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ مُضَرَ - عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ، عَنْ بُكَيْرٍ، عَنْ يَزِيدَ، مَوْلَى سَلَمَةَ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ الأَكْوَعِ، قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ } كَانَ مَنْ أَرَادَ مِنَّا أَنْ يُفْطِرَ وَيَفْتَدِيَ فَعَلَ حَتَّى نَزَلَتِ الآيَةُ الَّتِي بَعْدَهَا فَنَسَخَتْهَا .
Qutayba ibn Said bizga aytib berdi: Bakr — yaʼni ibn Muzar — bizga aytib berdi, Amr ibn al-Horisdan, u Bukayrdan, u Salamaning ozod qilingan quli Yaziddan, u Salama ibn al-Akvaʼ (roziyallohu anhu)dan rivoyat qiladi: U dedi: {(Roʻza tutishga) qodir boʻlganlar zimmasiga (tutmaganliklari uchun) fidya — bir miskinning taomi (vojibdir)} (Baqara 184) oyati nozil boʻlganida, bizdan kim iftor qilib, fidya berishni xohlasa, shunday qilar edi. Toki undan keyingi oyat nozil boʻlib, uni nasx (bekor) qilguncha (shunday davom etdi).Қутайба ибн Саид бизга айтиб берди: Бакр — яъни ибн Музар — бизга айтиб берди, Амр ибн ал-Ҳорисдан, у Букайрдан, у Саламанинг озод қилинган қули Язиддан, у Салама ибн ал-Акваъ (розияллоҳу анҳу)дан ривоят қилади: У деди: {(Рўза тутишга) қодир бўлганлар зиммасига (тутмаганликлари учун) фидя — бир мискиннинг таоми (вожибдир)} (Бақара 184) ояти нозил бўлганида, биздан ким ифтор қилиб, фидя беришни хоҳласа, шундай қилар эди. Токи ундан кейинги оят нозил бўлиб, уни насх (бекор) қилгунча (шундай давом этди).