حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الأَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ نِزَارٍ، حَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ مَبْرُورٍ، عَنْ يُونُسَ، عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - رضى الله عنها - قَالَتْ شَكَى النَّاسُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قُحُوطَ الْمَطَرِ فَأَمَرَ بِمِنْبَرٍ فَوُضِعَ لَهُ فِي الْمُصَلَّى وَوَعَدَ النَّاسَ يَوْمًا يَخْرُجُونَ فِيهِ قَالَتْ عَائِشَةُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حِينَ بَدَا حَاجِبُ الشَّمْسِ فَقَعَدَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَكَبَّرَ صلى الله عليه وسلم وَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ ثُمَّ قَالَ " إِنَّكُمْ شَكَوْتُمْ جَدْبَ دِيَارِكُمْ وَاسْتِئْخَارَ الْمَطَرِ عَنْ إِبَّانِ زَمَانِهِ عَنْكُمْ وَقَدْ أَمَرَكُمُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَنْ تَدْعُوهُ وَوَعَدَكُمْ أَنْ يَسْتَجِيبَ لَكُمْ " . ثُمَّ قَالَ " { الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ * الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ * مَلِكِ يَوْمِ الدِّينِ } لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ اللَّهُمَّ أَنْتَ اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ الْغَنِيُّ وَنَحْنُ الْفُقَرَاءُ أَنْزِلْ عَلَيْنَا الْغَيْثَ وَاجْعَلْ مَا أَنْزَلْتَ لَنَا قُوَّةً وَبَلاَغًا إِلَى حِينٍ " . ثُمَّ رَفَعَ يَدَيْهِ فَلَمْ يَزَلْ فِي الرَّفْعِ حَتَّى بَدَا بَيَاضُ إِبْطَيْهِ ثُمَّ حَوَّلَ عَلَى النَّاسِ ظَهْرَهُ وَقَلَّبَ أَوْ حَوَّلَ رِدَاءَهُ وَهُوَ رَافِعٌ يَدَيْهِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ وَنَزَلَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَأَنْشَأَ اللَّهُ سَحَابَةً فَرَعَدَتْ وَبَرَقَتْ ثُمَّ أَمْطَرَتْ بِإِذْنِ اللَّهِ فَلَمْ يَأْتِ مَسْجِدَهُ حَتَّى سَالَتِ السُّيُولُ فَلَمَّا رَأَى سُرْعَتَهُمْ إِلَى الْكِنِّ ضَحِكَ صلى الله عليه وسلم حَتَّى بَدَتْ نَوَاجِذُهُ فَقَالَ " أَشْهَدُ أَنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ وَأَنِّي عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَهَذَا حَدِيثٌ غَرِيبٌ إِسْنَادُهُ جَيِّدٌ أَهْلُ الْمَدِينَةِ يَقْرَءُونَ { مَلِكِ يَوْمِ الدِّينِ } وَإِنَّ هَذَا الْحَدِيثَ حُجَّةٌ لَهُمْ .
Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Odamlar Rasululloh ﷺga yomgʻir kamayganidan shikoyat qilishdi. Shunda u zot minbarga buyruq berdilar va musallada u zot uchun minbar qoʻyildi. Hamda odamlarga, (musallaga) chiqadigan kunlarini vada qildilar. Oisha (roziyallohu anho) aytdi: Quyoshning chekkasi koʻringan paytda Rasululloh ﷺ chiqdilar va minbarga oʻtirdilar. U zot ﷺ takbir aytdilar, Aziz va Jalil boʻlmish Allohga hamd aytdilar, soʻngra: «Sizlar diyorlaringizning qurgʻoqchiligidan va yomgʻir oʻz vaqtida yogʻmay, kechikkanidan shikoyat qildingiz. Holbuki, Aziz va Jalil boʻlmish Alloh sizlarni Oʻziga duo qilishga buyurgan va sizlarga duongizni ijobat qilishni vada qilgan», dedilar. Soʻngra: «{Hamd olamlarning Robbi boʻlmish Allohga xosdir. U Rahmon va Rahimdir. Jazo (qiyomat) kunining Egasidir} (Fotiha 2-4). Allohdan oʻzga iloh yoʻq, U xohlaganini qiladi. Allohim, Sen Allohsan, Sendan oʻzga iloh yoʻq, Sen Behojatsan, biz esa muhtojlarmiz. Bizga yomgʻir yogʻdirgin va yogʻdirganingni biz uchun bir muddat quvvat va yetarli rizq qilgin», dedilar. Soʻngra ikki qoʻllarini koʻtardilar va qoʻltiqlarining oqi koʻringunicha koʻtarishda davom etdilar. Keyin orqalarini odamlarga oʻgirdilar va qoʻllarini koʻtargan holatda ridolarini agʻdardilar yoki burab oʻzgartirdilar. Soʻngra odamlarga yuzlandilar va (minbardan) tushib, ikki rakat namoz oʻqidilar. Shunda Alloh bulutni paydo qildi, u momaqaldiroq gumburlab, chaqmoq chaqdi, soʻngra Allohning izni bilan yomgʻir yogʻdi. U zot masjidlariga yetib bormaslaridanoq suvlar oqib ketdi. Odamlarning panaga shoshilishlarini koʻrgach, u zot ﷺ tishlari koʻringunicha kulib: «Guvohlik beramanki, Alloh har bir narsaga Qodirdir va men Allohning bandasi hamda elchisiman», dedilar. Abu Dovud aytdi: Bu hadis gʻarib hadis boʻlib, isnodi yaxshidir. Madina ahli {Maliki yavmiddin} deb oʻqishadi va bu hadis ular uchun hujjatdir.Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Одамлар Расулуллоҳ ﷺга ёмғир камайганидан шикоят қилишди. Шунда у зот минбарга буйруқ бердилар ва мусаллада у зот учун минбар қўйилди. Ҳамда одамларга, (мусаллага) чиқадиган кунларини вада қилдилар. Оиша (розияллоҳу анҳо) айтди: Қуёшнинг чеккаси кўринган пайтда Расулуллоҳ ﷺ чиқдилар ва минбарга ўтирдилар. У зот ﷺ такбир айтдилар, Азиз ва Жалил бўлмиш Аллоҳга ҳамд айтдилар, сўнгра: «Сизлар диёрларингизнинг қурғоқчилигидан ва ёмғир ўз вақтида ёғмай, кечикканидан шикоят қилдингиз. Ҳолбуки, Азиз ва Жалил бўлмиш Аллоҳ сизларни Ўзига дуо қилишга буюрган ва сизларга дуонгизни ижобат қилишни вада қилган», дедилар. Сўнгра: «{Ҳамд оламларнинг Робби бўлмиш Аллоҳга хосдир. У Раҳмон ва Раҳимдир. Жазо (қиёмат) кунининг Эгасидир} (Фотиҳа 2-4). Аллоҳдан ўзга илоҳ йўқ, У хоҳлаганини қилади. Аллоҳим, Сен Аллоҳсан, Сендан ўзга илоҳ йўқ, Сен Беҳожатсан, биз эса муҳтожлармиз. Бизга ёмғир ёғдиргин ва ёғдирганингни биз учун бир муддат қувват ва етарли ризқ қилгин», дедилар. Сўнгра икки қўлларини кўтардилар ва қўлтиқларининг оқи кўрингунича кўтаришда давом этдилар. Кейин орқаларини одамларга ўгирдилар ва қўлларини кўтарган ҳолатда ридоларини ағдардилар ёки бураб ўзгартирдилар. Сўнгра одамларга юзландилар ва (минбардан) тушиб, икки ракат намоз ўқидилар. Шунда Аллоҳ булутни пайдо қилди, у момақалдироқ гумбурлаб, чақмоқ чақди, сўнгра Аллоҳнинг изни билан ёмғир ёғди. У зот масжидларига етиб бормаслариданоқ сувлар оқиб кетди. Одамларнинг панага шошилишларини кўргач, у зот ﷺ тишлари кўрингунича кулиб: «Гувоҳлик бераманки, Аллоҳ ҳар бир нарсага Қодирдир ва мен Аллоҳнинг бандаси ҳамда элчисиман», дедилар. Абу Довуд айтди: Бу ҳадис ғариб ҳадис бўлиб, исноди яхшидир. Мадина аҳли {Малики явмиддин} деб ўқишади ва бу ҳадис улар учун ҳужжатдир.